ท่านประธานที่เคารพครับ ผม เจิมศักดิ์ ป่ืนทอง ผมว่ามาตรานี้ถ้าดูการแก้ไขที่กลุ่มพวกผมขอให้ตัดออกนี่ ดูเล็กนิดเดียว แต่ถ้าท่าน ประธานครับ เรื่องนี้เปึ้นเรื่องใหญ่ แล้วใหญ่มาก ๆ ด้วย ผมคิดว่าวันนี้คงจะต้องพูดกันยาว พอสมควรในเรื่องนี้ ท่านประธานครับ มาตรา ๔๒ ถ้าท่านดูทั้งหมด ท่านจะเห็นว่าหลักคืออะไร หลักคือการเว้นคืนอสังหาริมทรัพย์จะกระทํามิได้ นั่นคือหลัก รัฐธรรมนูญต้องการปกปัองให้ทํา ไม่ได้ ไม่ใช่รัฐธรรมนูญมีเจตนาให้รัฐเข้าไปกระทํา ท่านต้องดูหลักก่อนนะครับ ไม่ได้เหมือนกับ ท่านกรรมาธิการที่อธิบาย จะไปเอาน้ำมันเขา จะเอาไปแร่ธาตุเขาก่อน แต่หลักนี่เขียนว่า การ เวนคืนอสังหาริมทรัพย์จะกระทำมิได้ ยกเว้น เห็นไหมครับ อันนั้นคือรอง รองนี่เราจะไปคิดเปึน หลักนี่ มันก็ต้องบอกว่า ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำได้ทุกอย่าง แต่เขียนว่า เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจ ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย เว้นนี่ จะทำได้ต้องมีกฎหมายเฉพาะ เพื่อการอันเปึ้น สาธารณูปโภค เห็นด้วย เพื่อสาธารณูปโภค เห็นด้วย เว้นไปอีก การอันจำเปึ้นในการปัองกัน ประเทศ ก็เห็นด้วยอีก เว้นนี่นะครับ เว้นนี่มันมากแล้วครับ ๒ แล้วนะครับ การผังเมืองก็เห็นด้วย การส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม ก็เห็นด้วยอีก การพัฒนาการเกษตรหรือการ อุตสาหกรรม ก็เห็นด้วย นี่เว้นนะครับ เว้นเยอะแล้วนะครับ การปฏิรูปที่ดิน ก็เห็นด้วย เอ้า เว้น อีก เพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างอื่น ก็เห็นด้วยอีก ท่านเห็นไหมครับ ตัวหลักนี่ถูกเจาะ เว้น เว้น เว้น ท่านนึกถึงภาพตัวหลักนะครับ หลักเหมือนแผ่น แผ่นหนึ่ง เว้นก็คือ เจาะช่อง เจาะช่อง เจาะช่อง เจาะช่อง บัดนี้เราเจาะเสียจนตัวที่เหลือนี่นิดเดียว เหลือตัวแผ่นนิดเดียว เสร็จแล้วพอบอกว่า เว้นนี่ เอา ทรัพยากรไปได้ด้วยหมดเลยครับ แผ่น แล้วท่านเขียนได้อย่างไรครับว่า การเวนคืน อสังหาริมทรัพย์จะกระทำมิได้ ผมถามท่านว่า แล้วเหลืออะไร ผมถามท่านว่า อะไรที่เว้นคืน ไม่ได้บ้าง เอาอย่างนี้ดีกว่า เพราะท่านเจาะหมดแล้วนี่ อะไรที่เวนคืนไม่ได้ ท่านช่วยตอบผมใน มุมกลับกัน ด้วยเหตุด้วยผล ถูกไหมครับ ถ้าจะดูท่าที่ผมอภิปรายมันก็ต้องเปึนอภิปรายในสภา ก็ต้องพูดกันอย่างนี้ แต่ท่านตอบผมหน่อยว่า ที่เหลือคืออะไรบ้างที่เว้นคืนไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น ตกลงตัวหลักที่มีอยู่ ตัวเว้นนี่มันเจาะหมดเลย พวกผมนี่ไปรับฟังความเห็นของประชาชน โดยเฉพาะที่อุดรธานี ท่านประธานครับ ผมแปรญัตตินี่ ไม่ได้อยู่ดี ๆ ก็แปร กลุ่มพวกผมนี่ท่านจะ เห็นว่า และท่านจะเริ่มเห็นต่อจากนี้ไป ผมจะมีสิ่งที่ประชาชนนี่เขาแสดงให้เห็นถึงปัญหา แล้ว เราก็จะต้องกลับมาคิดแก้ไขให้กับเขา ถามว่า ทรัพยากรที่อุดรธานีนี่มีปัญหาอะไร บ้าน คุณศักดิ์ชัย นั่งข้างผมนี้ มีพระราชบัญญัติออกตามมาตรานี้แหละครับ ที่จะไปเจาะเอา ใต้ถุ่นบ้านของทุกคน ไปชอนไชเอาแร่โพแทส (Potash) จากเข้ามา ท่านประธานครับ ไปชอนไช นี่อยู่ใต้ดิน แล้วเราก็ออกกฎหมายว่า ใน ๒๕ เมตร เอาได้ ถัดมา พวกผมอยู่ในวุฒิสภา ผมบอก โอ้โฮ อย่างนี้ตายเลย ก็ลงไป ๕๐ เมตร แล้วท่านประธานครับ พวกผมนี่ก็ ในที่สุดก็บอกว่า อย่างนี้ไม่ได้ ส่งศาลรัฐธรรมนูญ ศาลรัฐธรรมนูญก็บอก นั่นแน่ ทรัพยากร ท่านไปดูสิครับ ป้ ๒๕๔๐ เขียนอย่างนี้เป็ะเลย แล้วไปถามท่านอาจารย์จอน อึ้งภากรณ์ ไปถามหมอนิรันดร์ ไป ถามอาจารย์ไกรศักดิ์ ถามพวกผมทั้งหมด เราต่อสู้ไม่มีทางได้เลยครับ เพราะรัฐธรรมนูญเขียน อย่างนี้ แล้วในที่สุด ชาวบ้านมีความเปึนห่วงอะไรครับ ๑. เปึ้นห่วงว่า คุณชื่อนไช่ใต้ถุ่นบ้านเขา นี่ด้วยเทคโนโลยีอันสูง แต่พอสูงแล้ว ชาวบ้านเลยไม่รู้ว่า คุณไปชอนไชอะไรเข้ามา แล้วไปเอา มากแค่ไหน เขาก็ไม่รู้ เขาบอกว่า ชื่อนไชด้วยเทคโนโลยีอันสูง ก็เลยจะมีเว้นไว้เปึนเสา เว้นที่ดิน ไว้เปึนเสา ข้างล่างพรุ่นไปอย่างไรก็ตาม เหลือเสา เสานั้นจะช่วยค้ำยันบ้านไว้ คือ ช่วยค้ำยัน ข้างบนไว้ ชาวบ้านเขาบอกว่า แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรครับ แล้วโครงการนี้เริ่มต้น พอออก กฎหมายเสร็จ ก็ออกกฎหมายเฉพาะเพื่อไปให้แคนาดามาลงทุน พอได้หินออกมา มันเปึน หินนะครับ ออกมาก็ย่อยหิน แล้วก็แยกเกลือกับหิน เกลื่อนี่เปึนภูเขาเล่ากา จะทำอย่างไร นี่คือ ทรัพยากรครับ ท่านประธานครับ เราไปเวนคืนทรัพยากรได้หรือครับ อสังหาริมทรัพย์ และน้ำนี่ นะครับจะทําอย่างไรถ้าน้ําลงมาที่เกลือ แล้วแถวนั้นมันจะเปึ้นดินเค็มหรือเปล่า ก็ไปกระทบ สิ่งแวดล้อม ชาวบ้านเขาไม่รู้จะทำอย่างไรครับ ในเมื่อออกกฎหมาย ตามอํานาจที่มี แล้วก็ไป ใช้ของเขาได้หมด ตอนนี้ชาวบ้านก็ไม่ยอม ตกลงต่างชาติก็เปลี่ยนมาเปึนอิตาเลียนไทย (บริษัทอิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน)) ชาวบ้านก็ไม่ยอม ตอนนี้ยังปวดหัวกัน อยู่เลยในเรื่องพระราชบัญญัติฉบับนี้ ท่านประธานครับ เวลาเขียนนี่ ถ้าอย่างที่ผมกราบเรียน แต่ต้นว่า ถ้าเรายกเว้นให้ และยกเว้นข้อใหญ่ ๆ ทั้งนั้นเลย ข้ออื่น ๆ นี่เราคิดว่า จำเปึ้นที่จะต้อง ยกเว้น แต่ท่านจะไปยกเว้นถึงทรัพยากรธรรมชาติ มันหมดแล้ว ทำตัวแม่ของเรื่องนี่มันหมดแล้ว การเว้นคืนอสังหาริมทรัพย์จะกระทำมิได้ เว้นแต่หมดเลยทุกอย่าง แล้วท่านเขียนทำไมมาตรานี้ ท่านก็ต้องเขียนว่า การเวนคืนทุกชนิดในประเทศไทยทำได้ ก็จบ เพราะทรัพยากรนี่มันก็ไม่เหลือ ท่านประธานครับ ช่วยบอกผมหน่อยว่า มีอะไรเหลือบ้างที่นี่ ถ้าจะใส่ตรงนี้ ผมนี่เจ็บปวด เพราะเรื่องนี้เคยสู้กันในสภาแห่งนี้ ผมยืนอยู่ตรงนี้ แล้วก็สู้กัน ในที่สุดก็ได้แต่เพียงประนีประนอมกับรัฐบาลที่แล้ว ที่มันจะเอาทรัพยากรไปขาย ในที่สุดก็ลงมา แต่ให้ลึกขึ้นไปอีกหน่อยหนึ่ง ได้แค่นั้น ผมทำอย่างอื่นไม่ได้ ถามว่า ในหลักการแล้ว อันนี้ถูกต้อง ไหมครับ ผมคิดว่า เรื่องนี้เรื่องสําคัญนะครับ แล้วสําคัญกับทุกคน ถ้าท่านยังไม่กําตรงนี้ไว้ ผมคิดว่า มาตรานี้เหมือนกับว่า เราเกือบจะไม่มี มีไว้เพื่อเขียนว่า การเว้นคืนอสังหาริมทรัพย์ จะกระทำมิได้ แต่เว้นแต่ มันเว้นหมดเลยครับ ขอบพระคุณครับท่านประธาน