กราบเรียนท่านประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ ที่เคารพครับ กระผม นายศักดิ์ชัย อุ่นจิตติกุล ขออนุญาตวกกลับที่มาตรา ๓๐ เหมือนเดิมนะครับ จากที่ได้ฟังการอภิปรายมา ผมเชื่อว่า สิ่งที่ผู้ขอแปรญัตติและ ผู้อภิปรายหลายท่านกำลังจะพยายามชี้แจงนั้น ก็หมายถึงว่า เรากำลังบอกว่า บุคคลที่เรา เรียกว่า เพศที่ ๓ นั้น เขาถูกเลือกปฏิบัติ เขาไม่ได้รับการปฏิบัติเหมือนบุคคลหรือปุถุชน ธรรมดาทั่วไป ท่านประธานที่เคารพครับ สังคมไทย ท่านเชื่อไหมครับว่า ผมมีครอบครัว หนึ่งซึ่งเปึนเพื่อนผมเอง ขณะที่เขามีลูกซึ่งเปึ้นลูกชาย เขาดีใจมากตอนที่ลูกเขาเกิดขึ้นมา แต่พอสักระยะหนึ่งที่ลูกเขาเติบโตขึ้นมา แล้วลูกเขามีความรู้สึก มีพฤติกรรมที่เบี่ยงเบน มีการแสดงออกเหมือนสตรี ท่านเชื่อไหมครับว่า เพื่อนผมคนนั้นเขามีความรู้สึกเสียใจมาก เขาคาดหวังว่า วันหนึ่งลูกชายเขาเติบโตขึ้นมาจะต้องมีครอบครัวและแต่งงานกับผู้หญิง แต่สุดท้ายครับ เขาก็มีความรู้สึกว่า เขาไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงลูกคนนั้นให้กลับมา เปึ้นลูกชายของเขาได้ ถามว่า เขาอยากให้ลูกเขาเปึ้นผู้ชาย แล้วเขาอยากให้ลูกเปึนในสิ่ง ที่เขาเปึนในปัจจุบันนี้หรือไม่ เขาไม่อยากให้เปึ้นนะครับ แต่ที่สำคัญ ก็คือว่า เมื่อลูกเขา เปึ้นแล้วนี่ สังคมกลับรังเกียจ สังคมกลับลงโทษ ท่านประธานครับ ผมมีโอกาสได้เดินทาง ไปที่จังหวัดชลบุรี และมีโอกาสไปเป่ดเวทีรับฟังความคิดเห็นในรายการรัฐธรรมนูญของ ประชาชนที่จังหวัดชลบุรี จัดที่ทิฟฟ้านี เมื่อวันที่ ๒๒ เมษายน ท่านประธานครับ ในที่เวที รับฟังความคิดเห็นแห่งนั้น มีบุคคลที่เรียกว่า เพศที่ ๓ หรือกะเทย ได้ตั้งกระทู้ถาม แล้วก็ ถามว่า ทำไมเขาถูกเลือกปฏิบัติ ในขณะที่เขาเดินไปในโรงแรม โรงแรมก็ไล่เขาออกไป มีโรงแรมแห่งหนึ่งในพัทยาไล่บุคคลเพศที่ ๓ หรือที่เรียกว่า กะเทย นี้ออกมา ท่านประธาน ครับ เชื่อไหมครับว่า มีคนที่เปึนเจ้าของโรงแรมอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ได้ตอบว่า คนพวกนี้เข้าไปลักเล็กขโมยน้อย คนพวกนี้มีพฤติกรรมที่จะแสดงออกในเรื่องของการ ทำสิ่งมิดีมิร้าย ถามว่า วันนี้ถ้าสังคมให้โอกาสคนเหล่านี้ แล้วไม่เลือกปฏิบัติ มีความ ทัดเทียมกัน บุคคลเหล่านี้จะถูกผลักไส่ให้เขาไปทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ ผมเชื่อว่า ถ้าสังคมให้โอกาสคนเหล่านี้ บุคคลเหล่านี้ก็จะไม่ทำตัวเช่นนั้น มีหลายคนที่มี โอกาสได้เดินทางเข้าไป แล้วมีพฤติกรรม มีการแสดงในโชว์ (Show) ต่าง ๆ ซึ่งในสังคมนั้น ยอมรับ ที่พัทยา บุคคลเหล่านั้นก็จะมีแค่ไม่ถึง ๑ เปอร์เซ็นต์ ของจำนวนที่มีทั้งหมดที่ได้ โอกาสตรงนั้น มีรายได้มากเท่านั้น แต่ส่วนที่เหลือล่ะครับ เมื่อสังคมไม่ยอมรับเขา สิ่งที่เขา จะต้องทำ ก็คือว่า เขาจะต้องไปทำในสิ่งที่เขาคิดว่า เขาจะได้เงินและอยู่รอดได้ นั่นคือ สังคมกำลังลงโทษเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ท่านประธานครับ มีตัวอย่างที่อยากจะยกตัวอย่าง ให้ท่านเห็นอยู่อย่างหนึ่ง ก็คือว่า เขาบอกว่า ดิฉันเปึนกะเทยแปลงเพศที่มีอาชีพเปึน ผู้ออกแบบเครื่องแต่งกาย และเดินทางไปประชาสัมพันธ์ผลงานในต่างประเทศบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่ดิฉันเดินผ่านช่องทางเข้าออก จุดตรวจคนเข้าเมือง มักจะมีปัญหาเรื่อง คำนำหน้าว่า นาย และกลายเปึนปัญหาของความล่าช้าในการเดินทางเข้าออก ถามว่าความรู้ ความสามารถของดิฉันมิน่าจะถูกจำกัดไว้กับคำนำหน้าเท่านั้น ดิฉันถูก เลือกปฏิบัติ ท่านประธานครับ ถามว่าคนเหล่านี้เมื่อเขามีจิตที่เขาอยากจะเปึนผู้หญิง แล้ว เขาไปแปลงเพศ สุดท้ายก็คือ เขาต้องใช้คำว่า นาย เมื่อเดินทางไปที่ไหน แต่ใน ต่างประเทศเขากลับเปึนนักออกแบบ นักดีไซน์ (Design) ผู้ที่ออกแบบแฟชั่น (Fashion) ชั้นน้ำทั่วโลกก็มีพฤติกรรมเช่นนี้ ท่านประธานครับ สิ่งที่ผมนำกราบเรียน ไม่ได้หมายถึงว่า ผมเห็นด้วยกับพฤติกรรมเหล่านี้ ผมเองในอดีตที่ผ่านมาสิบกว่าป้ ผมมีความรังเกียจเสีย ด้วยซ้ําไป ผมไม่อยากจะเดินใกล้เสียด้วยซ้ําไป เพราะผมมีความกลัว แต่สุดท้ายสิ่งที่เรา พบเห็น สิ่งที่เราได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้ กับการเลือกปฏิบัติ กับการที่ไม่ได้ให้โอกาสคนเหล่านี้ ได้มีโอกาสยืนอยู่ในสังคมอย่างเชิดหน้าชูตา ดังนั้น ผมอยากจะกราบเรียนท่านประธาน ครับว่า การบรรจุคำว่า ความหลากหลายทางเพศ ลงใน มาตรา ๓๐ นั้น เพื่อเปึนการบอก ให้สังคมว่า ให้โอกาสคนเหล่านี้ อย่าได้เลือกปฏิบัติ อย่าได้มองเขาว่า เขาไม่ใช่มนุษย์ หรือคนชั้นที่ ๒ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะทำให้สิทธิของความเปึนมนุษย์นั้นหายไป ดังนั้น ผมจึง อยากกราบเรียนว่า ยังมีตัวอย่างอีกมากมายครับ ท่านประธานครับ ไม่มีใครหรอกครับ ที่อยากจะให้ลูกตัวเองได้เปึนคนที่สังคมไม่ยอมรับ ไม่มีใครหรอกครับที่อยากจะให้ลูก ตัวเองที่มีความเปึนชายนั้นกลับกลายเปึนสตรี ไม่มีใครหรอกครับ ที่อยากจะให้ลูกสาว ตัวเองไปรักกับเพศเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคม แต่ถ้าสังคมไม่ให้โอกาสคนเหล่านี้ ก็เท่ากับว่า เรากำลังไล่คนเหล่านี้เข้าไปในมุมอับ จนไม่มีทางออก เขาถึงได้เลือกทำในสิ่ง ที่เขาไม่อยากจะทำ ขอบคุณมากครับ