กราบเรียนทานประธานสภาที่เคารพ กระผม นายทศพร ทองศิริ ผูแทนราษฎรของชาวราษฎรแบูรณะ เขตทุงครุ กรุงเทพมหานคร พรรคกาวไกล วันนี้ผมจะขออภิปรายในญัตติขอตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษา ปใญหาการพัฒนาทรัพยแสินที่ประชาชนทั่วไปใชสอยรวมกันบนที่ดินเอกชนของกรุงเทพมหานคร สืบเนื่องจากการลงพื้นที่ของผมตลอดระยะเวลาที่ผานมาตั้งแตเขารับตําแหนงเป็นตัวแทน ของพี่นองประชาชนชาวราษฎรแบูรณะ เขตทุงครุ คําถามสุดคลาสสิก (Classic) แลวก็สุดฮิต (Hit) ที่ผมมักจะเจอบอยที่สุดก็คือ ทําไมที่ของเอกชนที่ประชาชนรวมกันใชสอยมาอยางยาวนาน เสมือนวาเป็นที่สาธารณะจึงไมสามารถดําเนินการพัฒนาหรือปรับปรุงได แตเนื่องจากเวลา ในการอภิปรายของผมมีคอนขางจํากัดผมจึงขอยกตัวอยางกรณีเคส (Case) สั้น ๆ ดังนี้ ก็คือกรณีแรกในชุมชนสุขสวัสดิ์ ซอย ๑ ในเขตราษฎรแบูรณะมีประชาชนแจงมายังผมวา มีถนนซอย ๑ เสน เป็นรูปตัวแอล (L) ซึ่งเป็นซอยเชื่อมทะลุที่มีตึกแถวอาคารลอมรอบอยู ทั้ง ๒ ฝใ่งและเปิดพื้นที่ของซอยถนนนี้ใหกับประชาชนใชสัญจรมากวา ๑๐ ปี ซึ่งแนนอนวา ทางเจาของนั้นไมไดยกที่ดังกลาวใหเป็นสาธารณะแตอยางใด วันเวลาผานไปจนถึงวันที่ถนน เสนนี้โดยรอบชุมชนเสื่อมถอยไปตามสภาพ เสื่อมถอยไปตามกาลและเวลา สํานักงานเขตเอง ก็ไมไดนิ่งนอนใจเขาไปลาดยางมะตอยภายในถนนชุมชนเสนนี้โดยรอบแลว หากแตเวนระยะ เฉพาะถนนของซอยเสนนี้เอาไว ซึ่งเป็นเหตุทําใหประชาชนรวมทั้งตัวผมจะเกิดความสงสัยวา ทําไมถึงไมสามารถลาดยางมะตอยในเสนถนนรูปตัวแอล (L) นี้ไดในคราวเดียวกันเลย ผมในฐานะที่เป็นผูแทนของประชาชนเราก็เขาไปประสานสํานักงานเขตเพื่อขอความกระจาง เกี่ยวกับแนวทางและขั้นตอนในการปรับปรุงถนนเสนนี้อีกครั้ง ซึ่งทางสํานักงานเขตแจงกลับมา วาถนนซอยดังกลาวนี้เป็นของเอกชน ซึ่งจะตองมีการติดตอไปยังเจาของกรรมสิทธิ์เพื่อขอ ความยินยอมเสียกอน แตในความโชครายปใจจุบันนี้เจาของที่ดินกรรมสิทธิ์คนนี้เสียชีวิตแลว ซึ่งมันก็ตองใชเวลาในการสืบเสาะเพื่อคนหาทายาท เพื่อคนหาผูจัดการมรดกคนตอไปเสียกอน ทําใหไมสามารถระบุชวงเวลาที่จะเขาชวยเหลือปรับปรุงพื้นที่ดังกลาวแบบชัดเจนไดในตอนนี้ คําถามคือผลกระทบเรื่องนี้ตกอยูกับใคร ประชาชนครับ ในกรณีที่ ๒ ชุมชนบูรณะสุดเขต ในเขตราษฎรแบูรณะเชนเดิม ถนนซอยที่เป็นทางเขาออกของประชาชนในชุมชนเป็นหลุมเป็นบอ ยากแกการสัญจร ซึ่งที่ผานมาในชวงหนาฝนก็เกิดหลุมเกิดบอมีน้ําทวมขัง รถมอเตอรไซค ที่สัญจรเขาออกลื่นลมแลวหลายคัน เกิดอุบัติเหตุหลายครั้งก็ติดปใญหาแบบเดิม ๆ คําตอบเดิม ๆ วาเป็นที่เอกชน คําถามคือผลกระทบอยูกับใคร ประชาชนเหมือนเดิมครับ ผมยอนกลับมา ศึกษาหลังจากที่รับทราบขอมูลตรงนี้ แลวเราก็หาขอมูลเกี่ยวกับประเด็นในเรื่องนี้โดยทันที พบวามีระเบียบและหลักเกณฑแที่กรุงเทพมหานครกําหนดไวในปี ๒๕๕๘ เป็นขอบัญญัติที่ใช เป็นกรอบของแนวทางในการใหประชาชนสามารถรวบรวมรายชื่อเพื่อแจงขอเปลี่ยนที่ดินเอกชน ใหเป็นสาธารณะประโยชนได บทความหนึ่งในขอบัญญัติแจงวาแมเป็นที่เอกชนแตถาประชาชน ใชสอยรวมกันเกิน ๑๐ ปีขึ้นไป โดยไมมีการแสดงตน สามารถนําเงินหลวงไปใชสอยที่ดิน แปลงนั้นได ขยายความวาอยางไรครับ ขยายความวาตองใหพี่นองประชาชนที่อาศัยอยู โดยรอบที่ดินนั้น ๆ รวบรวมรายชื่อขั้นต่ํา ๑๕ คน เพื่อขอติดประกาศที่สํานักงานเขตทุกเขต ทั่ว กทม. และที่หนาแปลงของที่ดินที่จะแจงแกไขเปลี่ยนแปลงเป็นระยะเวลาไมนอย ๓๐ วัน ก็จะสามารถนําเงินหลวงไปใชในการพัฒนาที่ดินแปลงดังกลาวนั้น ๆ ใหแกพี่นองประชาชนได ที่ผมเลามาทั้งหมดนี้ผมไมไดคาดหวังวาประชาชนจะตองออกมาดําเนินการเพื่อรวบรวมรายชื่อ แลวไปยื่นขอเสนอเปลี่ยนแปลงที่ดินเอกชนในพื้นที่นั้น ๆ หากแตผมคาดหวังวากรุงเทพมหานคร ที่เป็นผูใชรางขอบัญญัติและเป็นศูนยแรวมอํานาจของทุก ๆ เขตในกรุงเทพมหานคร ทั้งยังเป็น ผูมีอํานาจรัฐในการบริหารอยางเต็มที่นั้นสมควรที่จะเป็นผูผลักดันและดําเนินการในเรื่องนี้ แทนพี่นองประชาชนเสียเองตางหาก เพราะในความเป็นจริงขั้นตอนเหลานี้ถาเป็นในสมัยกอน อาจจะสามารถทําไดงาย แตวาในปใจจุบันพี่นองประชาชนจะตองมุงเนนในการทํางานหารายได เพื่อจุนเจือครอบครัว ซึ่งในแตละวันก็ยากลําบากอยูแลว ดังนั้นภาระแบบนี้ไมควรจะไปตกอยูกับ พี่นองประชาชน หนาที่สําคัญของหนวยงานของกรุงเทพมหานครที่พึงจะกระทําแทนพี่นอง ประชาชน ผมคิดวาสามารถดําเนินการไดเลยโดยตัวรัฐเอง ผมย้ําวาหนวยงานตาง ๆ มีอํานาจ ในการบริหารจัดการแบบเบ็ดเสร็จเป็นตนทุนอยูแลว แตกลับเป็นวาทั้งที่มีขอบัญญัติกรุงเทพมหานครที่อนุญาตใหมีการดําเนินการไดแลวทําไมถึง ไมยอมทํา ทําไมกลับใชคําอางวาเป็นที่ดินของเอกชนเพียงอยางเดียว หรือเพียงเพื่อจะบายเบี่ยง หรือเพียงเพื่อจะปฏิเสธ หรือเพียงเพื่อที่จะทําใหมันเป็นอุปสรรคในการพัฒนาพื้นที่แบบบูรณาการ ใชหรือไม ทั้งนี้ยังไมรวมถึงที่รกรางวางเปลาที่อยูในเขตทุงครุอีกเป็นจํานวนมากที่ไมสามารถ หาเจาของกรรมสิทธิ์ที่แทจริงไดในปใจจุบัน ซึ่งลวนแตเป็นอุปสรรคของการพัฒนาทองที่ เพื่อสังคมภาพรวมอยางชัดเจน ในมุมหนึ่งผมเขาใจ เขาใจจริง ๆ วาหนวยงานในบางครั้ง ไมใชวาไมอยากทํา ผมเรียนดวยความเคารพครับ ผมเขาใจ แตวาอาจจะติดเรื่องขอกังวล ในดานกฎหมายเสียมากกวา ดังนั้นทานตองคิดแบบที่ผมคิด ทานอยาลืมทานกินเงินภาษี ประชาชน ทานไมใชนายจางของประชาชน พวกเราเป็นลูกจางของประชาชน ผมและคณะ จึงอยากขอความอนุเคราะหแผานทานประธานไปยังเพื่อนสมาชิกผูทรงเกียรติทุกทานในการ ขอตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาปใญหาการพัฒนาทรัพยแสินที่ประชาชนทั่วไป ใชสอยรวมกันบนที่ดินเอกชนของกรุงเทพมหานครเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ขอบคุณครับ