ท่านประธานที่เคารพครับ กระผม ครูมานิตย์ สังข์พุ่ม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดสุรินทร์ พรรคเพื่อไทย ท่านประธานครับ ในชีวิตของการเป็นผู้แทนมีอยู่ ๓ เรื่องใหญ่ ๆ ของชีวิตผมเองที่เมื่อไรสภาให้เวลา เมื่อไรสภา ให้โอกาส ผมก็จะต้องขึ้นมาสอบถามและกระตุ้นตลอด
เรื่องแรก ท่านประธานก็คงจะได้ทราบคือเรื่องของการศึกษา เป้าหมายก็คือ อยากเห็นเด็กอ่านออกเขียนได้ จบไปอยู่ในสังคมอย่างมีความสุขและมีงานทำที่มั่นคง ผมก็ได้ ตั้งกระทู้และตั้งญัตติไว้ ถ้าท่านประธานได้กรุณาเมตตาบรรจุให้ตอนไหนก็รีบนะครับ เพราะเรื่องยุบโรงเรียนกับควบรวม เรื่องบุคลกรก็กำลังเข้ามา
เรื่องที่ ๒ ในชีวิตของการเป็นผู้แทนก็คือเรื่องยาเสพติด กระตุ้นรัฐบาลตลอด ว่าวันนี้บ้านนี้เมืองนี้ยาเสพติดมากต้องรีบปราบ รีบจัดการ ไม่อย่างนั้นเศรษฐกิจก็แย่ ปัญหา เยาวชน ปัญหาวัยรุ่นก็ยิ่งไปกันใหญ่
เรื่องที่ ๓ ก็เป็นเรื่องสำคัญไม่น้อยไปกว่า ๒ เรื่องแรก ก็คือเรื่องของความยากจน ไม่ว่าในเรื่องของการที่ชาวบ้านขาดที่ทำกินก็ดี ขาดที่ดินในการสร้างที่อยู่อาศัยก็ดี หรือสินค้า ทางด้านการเกษตรตกต่ำ หรือปัญหาหนี้สินที่ผมกำลังจะกราบเรียนถามท่านรัฐมนตรีเทวัญ ก็ดีใจเพราะว่าท่านเป็นคนหนุ่มแล้วก็เห็นฝีไม้ลายมือ แม้ไปเป็นรัฐมนตรีไม่กี่เดือน ก็ได้แก้ปัญหาในหลาย ๆ เรื่อง วันนี้ปัญหาเรื่องนี้ก็เป็นปัญหาความยากจนที่ผมหยิบยกขึ้นมา นั่นก็คือเรื่องของกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองแห่งชาติ พูดถึงเรื่องของกองทุนได้เกิดขึ้น เมื่อประมาณ ๑๐ กว่าปีที่แล้ว ก็เป็นความเจตนาดีของรัฐบาลไม่ว่ารัฐบาลไหนทุกรัฐบาล ที่ขึ้นมาบริหารประเทศนั้นไม่มีรัฐบาลไหนที่คิดร้ายกับประชาชน รัฐบาลก่อน ๆ ก็เหมือน ๆ กัน เมื่อ ๑๐ กว่าปีที่แล้วรัฐบาลในสมัยนั้นมองว่าปัญหาของความยากจนของชาวบ้าน ที่อยู่ในชนบทนั้นไม่สามารถที่จะไปหาแหล่งทุนมาเพื่อลงทุน มาเพื่อประกอบการต่อยอดให้ ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาได้ ก็เลยได้จัดให้มีเงินกองทุนหมู่บ้านหรือกองทุนชุมชนเมือง ขึ้นมา โดยให้บริหารจัดการกันเองในหมู่บ้านเป็นรูปแบบของคณะกรรมการก็ให้ไปก้อนแรก หมู่บ้านละหนึ่งล้าน ล้าน ล้าน ทุกบ้านก็รับกันไปก็ไปบริหารจัดการให้สมาชิกหรือประชาชน ในหมู่บ้านนั้นได้กู้เพื่อไปลงทุน ประชาชนในหมู่บ้านหรือชาวบ้านในหมู่บ้านก็เขียนโครงการขึ้นมา ท่านประธานที่เคารพ ปรากฏว่าเมื่อได้รับเงินไปแล้วครอบครัวละ ๓๐,๐๐๐ บาทบ้าง ๔๐,๐๐๐ บาทบ้าง ๕๐,๐๐๐ บาทบ้าง ก็ตามอัตภาพของโครงการ เมื่อได้ทุนไปแล้วไม่ใช่ว่า ชาวบ้านขาดวินัย ไม่มีวินัยในการใช้จ่ายนะครับ แต่ปัญหาความยากจนและปัญหาหนี้สิน มันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นมานานแล้วโดยเฉพาะในสังคมชนบท โดยเฉพาะบ้านผม จังหวัดสุรินทร์ ชาวบ้านก็ต้องแก้ปัญหาก่อน อาจจะให้เงินลูกไปโรงเรียนบ้าง มีหนี้สินอื่น มาก่อน ให้ดอกเบี้ยไปบ้างอะไรต่าง ๆ ทำนองนี้ล่ะครับ หรือบางครอบครัวเอาไปลงทุน แต่ท่านประธานที่เคารพผ่านไปยังท่านรัฐมนตรี ว่าการลงทุนนั้นโดยปกติของคนที่เป็นพ่อค้า หรือคนที่เป็นนักลงทุนต้องมีเค้ายาว บางเรื่องไปเลี้ยงหมู หมูเป็นโรคห่าตาย หรือไก่ตาย ระบาดอย่างนี้ เพราะว่าตายหมดก็เลยไม่มีทุนก็ตั้งแต่วันนั้นมีหนี้สินมาตลอด วันนี้ก็เลย กลายเป็นว่าหนี้สินต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากกองทุนหมู่บ้านนั้นกลายเป็นหนี้สินถาวรไปแล้วครับ เพราะรัฐบาลให้เพิ่มไป จริงอยู่บางหมู่บ้านก็เพิ่มไปอีก ๑ ล้านบาท เป็น ๒ ล้านบาท หรือเพิ่มไปอีก ๑ ล้านบาท เป็น ๓ ล้านบาท ก็กู้กันมากลายเป็นหนี้สินหมุนเวียน หนี้สิน หมุนเวียนอย่างไรครับท่านประธาน ผมก็เชื่อแน่ว่าบ้านท่านประธาน บ้านท่านรัฐมนตรี ก็คงจะเกิดเหมือน ๆ กับที่จังหวัดสุรินทร์บ้านผมล่ะครับ ก็คือชาวบ้านที่ยากจนไม่มีเงินที่จะ เอาไปใช้หนี้กองทุนก็จะมีกลุ่มทุนเอาเงินไปให้ยืมในสิ้นปี เพื่อที่จะได้เอาเงินจากนายทุนไปใช้หนี้คืนกับกรรมการกองทุนหมู่บ้าน พอกรรมการกองทุนหมู่บ้าน รับเงินแล้วเอาเข้าธนาคาร แล้วอีก ๗ วันหรือ ๑๐ วันก็จะกู้กลับมาอีก ทีนี้เงินที่ได้กลับมา ชาวบ้านก็ต้องเอาไปคืนให้นายทุนพร้อมด้วยดอกเบี้ย ถามว่านายทุนผิดหรือไม่ ไม่ผิด เป็นเรื่องธรรมดาเมื่อคนไปยืมเงินเขาก็ให้ยืม อันนี้ผมไม่ได้โทษนายทุน แต่ที่พูดคือสงสาร ชาวบ้าน แล้วก็จะเป็นวัฎจักรอย่างนี้จะรอให้ลูกหลานเอาเงินส่งไปให้เพื่อใช้หนี้ก็ไม่มีปัญญา ส่วนใหญ่ผมว่าวันนี้ ๘๐ เปอร์เซ็นต์ของประเทศไทยระบบนี้วงจรนี้เกิดขึ้น ส่วนกองทุน ที่ประสบผลสำเร็จถามว่ามีหรือไม่ ผมไม่เถียงหรอกว่าไม่มี มีครับ ที่จดทะเบียนเป็นนิติบุคคล สามารถบริหารนำไปสู่ธนาคารของหมู่บ้านหรือเป็นกองทุนที่เป็นแบบอย่าง เรื่องนี้มีหรือไม่ มี แต่น้อย ผมก็เลยอยากมากราบเรียนแล้วก็วิงวอนท่านประธานผ่านไปยังท่านรัฐมนตรีว่า วันนี้สำนักงานกองทุนผมจะถามเลยสัก ๒ ข้อก่อนเป็นเบื้องต้น วันนี้สำนักงานกองทุนแห่งชาติ ได้ลงไปสำรวจตรวจสอบปัญหาเหล่านี้มากน้อยขนาดไหน แล้วมีเปอร์เซ็นต์ออกมาอย่างไร ผมเห็นเวลารายงานออกมาเยี่ยมยอดตลอด แต่ข้อเท็จจริงไม่ใช่อย่างนั้น นี่เป็นข้อที่ ๑ ข้อที่ ๒ ผมอยากทราบว่าวันนี้ทางรัฐบาลมีมาตรการหรือคิดอย่างไรอยู่กับเรื่องปัญหาหนี้สิน ของเงินกองทุนหรือเงินกองทุนที่ลงไปแล้วให้กับชาวบ้านบ้างครับเป็น ๒ ข้อเบื้องต้น ขอกราบขอบคุณครับ