กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ กระผม นายอภิชาต ศักดิเศรษฐ์ สมาชิกผู้แทนราษฎรจากจังหวัดนครศรีธรรมราช พรรคประชาธิปัตย์ กระผมขออนุญาตที่จะแสดงความคิดเห็นในมุมมองที่อาจจะแตกต่าง กับเพื่อนสมาชิกในวาระอภิปรายรับหลักการร่างพระราชบัญญัติบ้าเหน็จบ้านาญข้าราชการ ส่วนท้องถิ่น (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... ในวันนี้ กราบเรียนกับท่านประธานด้วยความเคารพว่า กฎหมายฉบับนี้ก็มีหลักการใหญ่ ๆ อยู่ ๒ ประการส้าคัญ

๑. ก็คือว่าให้ข้าราชการส่วนท้องถิ่นนั้นได้มีสิทธิในเรื่องของบ้าเหน็จตกทอด เหมือนกับข้าราชการทั่วไปตาม พ.ร.บ. กองทุนบ้าเหน็จบ้านาญข้าราชการที่ได้มีการแก้ไข ใน (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๕๓ กฎหมายฉบับนั้นเขาบัญญัติว่า ให้ผู้รับบ้านาญนี้สามารถน้าสิทธิ ในบ้าเหน็จตกทอดไปเป็นหลักทรัพย์ในการประกันกู้เงินกับสถาบันการเงินเพื่อบรรเทา ความเดือดร้อนของผู้รับบ้านาญ เขาต้องการให้ข้าราชการส่วนท้องถิ่นได้รับสิทธิอันนี้ด้วย

ประเด็นที่ ๒ ก็คือว่ามีเจตนารมณ์ที่จะให้เอาเงินที่เป็นสิทธิในบ้าเหน็จตกทอดนั้น ไปเป็นหลักทรัพย์ในการประกันเงินกู้กับสถาบันการเงิน ก็คือสามารถที่จะเอาเงินในอนาคต ของผู้รับบ้านาญที่เป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่นนั้นมาเป็นทุนเป็นทรัพย์สินเพื่อไปขอเงินกู้จาก สถาบันการเงินแล้วเอาเงินไปท้าอะไรก็ได้ นี่คือหลักการของกฎหมายฉบับนี้ ฟังดูเผิน ๆ แล้วถ้ายืนยันว่าต้องการเห็นความเท่าเทียมกัน ระหว่างข้าราชการทั่วไปกับข้าราชการส่วนท้องถิ่นควรจะมีความเท่าเทียมกันแล้วกฎหมาย ฉบับนี้ก็สนองตอบละครับ จะกราบเรียนกับท่านประธานด้วยความเคารพว่าหลักคิดที่จะ เอาเงินอนาคตของข้าราชการบ้านาญมาใช้เป็นหลักคิดที่จะต้องมีความละเอียดรอบคอบ ล้าพังเพียงให้เท่าเทียมกันนั้นไม่พอรัฐบาลจะต้องคิดมากกว่านั้น วันนี้ถ้าท่านประธานได้อ่าน กฎหมายฉบับนี้แล้วศึกษาก็จะเห็นว่าข้าราชการส่วนท้องถิ่นนั้นก็เหมือนข้าราชการทั่วไป ที่มีสิทธิในเรื่องของเงินบ้านาญ เงินบ้านาญได้มาจากไหน ๑. เงินบ้านาญก็คือเงินตอบแทนความชอบ ที่ได้รับราชการมานานซึ่งจะจ่ายเป็นรายเดือน ก็มีสูตรค้านวณไป ๒. เงินบ้าเหน็จด้ารงชีพ คือเงินที่จ่ายให้แก่ผู้รับบ้านาญเพื่อช่วยเหลือการด้ารงชีพโดยจ่ายให้เป็นครั้งเดียว คือไม่รับ บ้านาญก็ได้ รับเงินบ้าเหน็จด้ารงชีพก็ได้ แต่ไม่ว่าจะรับแบบไหนก็ตาม เมื่อตายเขาจะได้ เงินก้อนหนึ่งเรียกว่าเงินบ้าเหน็จตกทอด เงินบ้าเหน็จตกทอดนั้นตกกับใคร ตกกับคน ๓ กลุ่ม ๑. บิดามารดาส่วนหนึ่ง ๒. คู่สมรสส่วนหนึ่ง ๓. บุตร ๒ ส่วน นี่แบ่งเป็น ๔ ส่วน ท่านประธานครับ เงินเหล่านี้เงินบ้าเหน็จตกทอดก้อนนี้ละครับที่กฎหมายฉบับนี้ต้องการจะให้ผู้รับบ้านาญ เอาไปใช้ประโยชน์คือเอาไปเป็นทุนในการขอกู้เงิน ปัญหาที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้าก็คือว่า สิทธิในการไปใช้สิทธิอันนี้มาเป็นทุนในการขอกู้เงิน ได้เงินมาแล้วยังไม่รู้ว่าในวันข้างหน้า เงินที่ได้มานั้นจะไปท้าอะไรและมีความเสี่ยงต่อการสูญสิ้นหลักทรัพย์ที่ไปประกันมากน้อย แค่ไหน อย่างไร ถ้าบังเอิญว่าเงินที่ได้จากสถาบันการเงินนี้เอาไปใช้อีลุ่ยฉุยแฉก เอาไปใช้ ตามค่านิยมในสังคมยุคปัจจุบันก็คือพูดถึงเรื่องวัตถุนิยมกัน เงินที่ควรจะเหลือไว้เก็บไว้ให้ลูก ให้หลาน หรือให้พ่อให้แม่ที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นก็หายไปด้วย ถามว่าวันนี้คนที่รับราชการมายาวนาน ถึงเวลาที่ได้บ้าเหน็จบ้านาญเหลือเวลาที่จะใช้ชีวิตอีกยาวนานแค่ไหนก็ไม่เกิน ๒๐-๓๐ ปี หรอกครับ แต่วันนี้รัฐบาลก้าลังส่งเสริมให้คนเหล่านี้คิดที่จะลงทุนกับสิทธิที่ตัวเองมีอยู่ไม่สิ้นสุด คิดที่จะให้เขาเป็นหนี้ภายใต้กรอบที่รัฐบาลพยายามแบ่งให้ไปโดยไม่มีที่สิ้นสุด แล้วเมื่อไรล่ะครับ เขาจะได้อยู่สุขสบายในบั้นปลายของชีวิตถ้ารัฐบาลยังส่งเสริมแบบนี้ แล้วเกิดพลาดพลั้งลงไป ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นก็คือว่าลูกหลาน เมีย พ่อแม่ ที่ควรจะได้รับสิทธิบ้าเหน็จตกทอดนี้ ก็ไม่ได้ จะรู้ได้อย่างไรว่าได้เงินไปลงทุนแล้วประสบความส้าเร็จ ดีไม่ดีหายไปทั้งเงินต้น และเงินสิทธิบ้าเหน็จตกทอด ดีไม่ดีเงินค่าท้าศพของคนเหล่านี้ก็แทบจะไม่มีด้วยซ้าถ้าเกิด ความผิดพลาดขึ้นมา นี่เป็นสิ่งที่ผมอยากจะให้รัฐบาลได้คิดด้วย ผมมีความรู้สึกว่าวิธีคิดเช่นนี้ ไม่ได้เป็นวิธีคิดที่น้าไปสู่การส่งสัญญาณให้คนในสังคมโดยเฉพาะคนที่ใช้ชีวิตบั้นปลายมีวิถีชีวิต ที่พอเพียง กลับส่งเสริมให้มีการสร้างหนี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แล้ววิถีชีวิตพอเพียงของคนมันจะ เกิดขึ้นได้ตอนไหนล่ะครับ ขนาดคนแก่ ขนาดคนที่ใช้เงินบ้านาญ ท่านยังเอาสิทธิบ้าเหน็จตกทอด ไปเป็นทุนแล้วไปกู้หนี้ยืมสินกันจนไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้ นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะฝากกับท่านประธานไป แม้ว่าไม่สามารถที่จะแก้ไขในหลักการของกฎหมายฉบับนี้ได้เพราะว่าเขียนแข็งแรงมาแบบนี้แล้ว แต่ว่านี่เป็นสิ่งที่รัฐบาลจะต้องตระหนัก แล้วคณะกรรมาธิการที่จะตั้งขึ้นควรจะน้าเอาประเด็น ที่มีความเห็นต่างเช่นนี้ไปขบคิดด้วย กราบขอบพระคุณท่านประธาน