กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ดิฉัน ผุสดี ตามไท สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ ท่านประธานคะ ดิฉันขออนุญาตใช้เวลาสั้น ๆ อภิปรายต่อร่างพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ พ.ศ. .... สัก ๒-๓ ประเด็น

ในประเด็นแรก ดิฉันสนับสนุนต่อร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้โดยเพราะเหตุที่ เชื่อว่าการศึกษานั้นเป็นกุญแจส้าคัญที่จะท้าให้ตัวตนแต่ละคนนั้นได้เดินไปข้างหน้า แล้วก็ในส่วนของการจัดตั้งมหาวิทยาลัยในท้องถิ่นโดยเฉพาะดิฉันก็เห็นด้วยเพื่อที่จะให้ ประชาชนที่อยู่ในภูมิภาคได้มีโอกาสเข้าถึงการศึกษาอย่างเต็มที่ แล้วดิฉันก็เชื่อมั่นว่า ในการบริหารจัดการมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็ควรจะต้องคิดเรื่องนี้เป็นใหญ่

ในประเด็นถัดมาดิฉันคิดว่าอยากจะให้มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์นี้ได้เป็นตัวอย่าง มหาวิทยาลัย คือท่านเขียนไว้ในบางมาตราที่พูดถึงเรื่องการมีส่วนร่วมของชุมชน ก็อยากจะให้ มหาวิทยาลัยนั้นได้ด้าเนินการอย่างนี้จริง ๆ คือให้ชุมชนได้มีส่วนร่วมคิด ร่วมท้า แล้วก็ร่วมประเมินด้วย แล้วก็เรื่องของการควบคุมคุณภาพ โดยเฉพาะเรื่องการประเมินผล ดิฉันพลิกดูเห็นมีเรื่องการที่ให้สภานั้นประเมินอธิการบดี แต่ว่าหัวใจของคุณภาพในเรื่อง การเรียนการสอนที่มหาวิทยาลัยนั้นก็คือเรื่องคุณภาพการเรียนการสอน เพราะฉะนั้น มีความจ้าเป็นอย่างยิ่งเลยที่จะต้องมีการประเมินที่มีประสิทธิภาพต่อเรื่องของกระบวน การเรียนการสอนและคุณภาพของครูบาอาจารย์ที่อยู่ในมหาวิทยาลัยนั้น ซึ่งอยากจะให้ท้า อย่างสม่้าเสมอตลอด

แล้วก็ในอีกประเด็นหนึ่งเป็นเรื่องของการจัดตั้งวิทยาเขต ดิฉันคิดว่าอย่างนี้ ท่านประธานคะ ในสมัยเดิมนั้นการจัดตั้งวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียง แล้วก็มีความพร้อมนั้นเป็นความจ้าเป็น เพราะที่ต่างจังหวัดในหลาย ๆ จังหวัดเลย มันไม่มีสถานศึกษาในระดับนี้ที่ประชาชนในพื้นที่จะเข้าถึง จึงจ้าเป็นที่มหาวิทยาลัยหลายแห่ง ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยดั้งเดิมต้องขยายแล้วก็มีวิทยาเขตเพื่อที่จะให้พี่น้องประชาชนนั้น ได้เข้าถึง แต่มาบัดนี้ดิฉันคิดว่าสถาบันการศึกษานั้นมีอยู่เกือบจะทุกหนทุกแห่งที่ประชาชน จะสามารถเข้าถึงได้โดยสะดวก จึงอยากจะให้มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์นั้นได้ช่วยคิดด้วย ไม่ใช่ว่าจะลุกขึ้นไปตั้งวิทยาเขตมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ที่จังหวัดสงขลาอย่างนี้เป็นต้น ซึ่งเชื่อว่าจริง ๆ ถ้าหากมีการประเมินกันอย่างจริง ๆ แล้วเราก็ควรที่จะต้องเน้นในเรื่อง การจัดการเรียนการสอนให้มีคุณภาพที่วิทยาเขตหลัก ทีนี้อยากจะขออนุญาตท่านประธาน ไปในรายละเอียดของมาตรา ขออนุญาตแบ่งปันความกังวลที่จะเกิดขึ้นในเรื่องของ การบริหารจัดการหรือการจัดตั้งมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์

ในข้อแรกเลย มาตรา ๗ พูดถึงเรื่องภาระหน้าที่ของมหาวิทยาลัยซึ่งบอกว่า ข้อแรกสุดเลยซึ่งน่าจะถือว่าเป็นเป้าประสงค์ที่ส้าคัญที่สุด ก็คือ การผลิตบัณฑิตให้มีความรู้ ความสามารถทางวิชาการและทักษะในวิชาชีพ รู้จักคิดอย่างมีเหตุผล มีคุณธรรม จริยธรรม และมีความใฝ่เรียนรู้ ท่านประธานคะ ถ้าเผื่อว่าเราสนใจเรื่องของกระบวนการเรียนการสอน ในประเทศไทยก็จะพบว่าตรงนี้ละค่ะที่ยากที่สุด วันนี้ตัวชี้บ่งทั้งในเรื่องคุณธรรม จริยธรรม ตกต่้าลง ความใฝ่เรียนรู้ก็ไม่มี ไม่ได้อยากจะรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากเรื่องของตัวเอง เรื่องของความรู้ความสามารถในด้านวิชาการก็เช่นกัน ดิฉันก็ก้าลังเป็นห่วงว่าท่านจะสามารถ เสาะแสวงหาครูบาอาจารย์ที่จะต้องเป็นต้นแบบและสามารถที่จะด้าเนินการหล่อหลอมให้ บัณฑิตนั้นได้มีคุณลักษณะอย่างนี้มากน้อยเพียงใด เพราะอันนี้คือหัวใจของการสร้างคนจริง ๆ นั่นก็คือในมาตรา ๗

ในมาตราถัดไป มาตรา ๘ ที่ต้องชื่นชม ดิฉันคิดว่าตรงนี้จะเป็นการช่วยให้ คนที่ด้อยโอกาส ท่านเขียนไว้ว่า มหาวิทยาลัยจะยุติหรือชะลอการศึกษาในระดับไม่สูงกว่า ปริญญาตรีของนักศึกษาผู้ใดด้วยเหตุเพียงว่าผู้นั้นขาดแคลนทุนทรัพย์อย่างแท้จริง เพื่อจ่ายค่าธรรมเนียมการศึกษาต่าง ๆ แก่มหาวิทยาลัยมิได้ อันนี้ก็ดี แต่ดิฉันคิดว่าในระดับที่สูงกว่า ปริญญาตรีล่ะคะ มันน่าจะเป็นเหมือนกัน ไม่ควรจะเลือกปฏิบัติ ไม่ว่าเขาจะเรียนอยู่ตรงไหนก็ตาม ถ้าเขาตั้งใจใฝ่เรียนรู้ เพียงแต่ในบางช่วงบางโอกาสนั้นเรื่องการเงิน เรื่องทุนทรัพย์อาจจะหยุดสะดุดลงได้ เพราะฉะนั้นมหาวิทยาลัยควรอย่างยิ่งที่จะต้องหาทางเลือกอื่น ๆ ดิฉันคิดว่าน่าจะต้องใช้ ทางเลือกให้นักเรียนหรือนักศึกษานั้นมาช่วยงานอาจารย์ก็ได้ ท้างานวิจัยเป็นลูกมือก็ได้ ตั้งหลายเรื่องนะคะ แม้จะท้างานในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยก็ยังดี ดิฉันคิดว่าตรงนี้ส้าคัญ ดิฉันไม่อยากจะให้เลือกปฏิบัติเฉพาะที่ระดับไม่สูงกว่าปริญญาตรี เป็นไปได้ไหมคะ อย่าเลือกปฏิบัติเลยค่ะ ระดับไหนก็แล้วแต่อย่าไปยุติด้วยเหตุเพียงขาดแคลนทุนทรัพย์นะคะ

ในมาตราถัดไปคือมาตรา ๑๖ อันนี้อาจจะขออนุญาตเป็นค้าถามนะคะ มาตรา ๑๖ พูดถึงการมีสภามหาวิทยาลัย ซึ่งประกอบด้วย (๑) (๒) (๓) (๔) (๕) มาถึง (๖) ก็ขออนุญาตเรียนถามเพื่อเป็นความรู้เพิ่มเติมนะคะ ท่านพูดถึงกรรมการสภามหาวิทยาลัย ผู้ทรงคุณวุฒิจ้านวน ๑๕ คน แล้วก็บอกว่าแต่งตั้งจากบุคคลภายนอกมหาวิทยาลัย แล้วก็มี แต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิด้านโน้นด้านนี้อะไร แต่สุดท้ายที่ท่านเขียนไว้บอกว่าโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จ้านวนไม่น้อยกว่า ๔ คนต้องมีภูมิล้าเนาหรือมีถิ่นที่อยู่ในจังหวัดกาฬสินธุ์ ท้าไมท่าน ถึงไปจ้าเพาะเจาะจง ดิฉันเชื่อมั่นว่าถ้าคนที่จังหวัดกาฬสินธุ์มีคุณวุฒิ มีความสามารถ มีประสบการณ์ ท่านก็จะได้รับเลือกโดยปริยายอยู่แล้ว ท่านกลัวอะไรคะ ท้าไมถึงจะต้องไป จ้าเพาะเจาะจงว่าอย่างนี้จ้าเป็นจะต้องมาจากตรงนี้ท้าไมล่ะคะ ที่จริงแล้วน่าจะเปิดกว้าง เพื่อที่จะให้เป็นประโยชน์กับมหาวิทยาลัยมากที่สุดด้วยซ้าไป เพราะฉะนั้นดิฉันก็ขออนุญาต กราบเรียนท่านประธานฝากข้อกังวลแล้วก็ข้อสังเกตกับท่านประธานผ่านไปยังท่านรัฐมนตรี แล้วก็ขอให้น้าไปประกอบการพิจารณาเมื่อคณะกรรมาธิการวิสามัญได้ท้างานนะคะ ขอบพระคุณค่ะ