ท่านประธานที่เคารพ กระผม พงศ์พันธ์ สุนทรชัย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย พรรคเพื่อไทย ผมค่อนข้างจะดีใจที่คณะรัฐมนตรีได้นำเสนอพระราชบัญญัติเกี่ยวกับการประมง ซึ่งไม่มีการปรับปรุงแก้ไขตลอดระยะเวลา ๖๕ ปี ท่านประธานที่เคารพครับ การประมงที่เรา พูดถึงกันอยู่ในขณะนี้หมายถึงเรื่องของการประมงทั้งน้ำจืดและน้ำเค็ม ส่วนมากเราจะพูดกัน ถึงเรื่องใน พ.ร.บ. ของรัฐบาลจะเน้นหนักไปเรื่องของการประมงน้ำเค็มเป็นส่วนใหญ่ เมื่อเรามาพิจารณาดูในรายละเอียดของพระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็จะเห็นว่ามีความจำเป็นอย่างยิ่ง ที่รัฐบาลเองจะได้มีการเร่งรัดในเรื่องของการทำมาตรการต่าง ๆ ที่จะฟื้นฟูเยียวยา ทรัพยากรสัตว์น้ำ มันมีภาษิตอยู่ที่ว่าวัวหายแล้วล้อมคอก ก็คงจะไม่ไกลนักถ้าเรา จะมาเทียบเคียงในเรื่องของการที่เราจะมีการป้องกันและการเยียวยาที่จะฟื้นฟูในเรื่องของ พันธุ์สัตว์น้ำทั้งน้ำเค็มและน้ำจืด เนื่องจากว่าที่ผ่านมานั้นในการประมงส่วนใหญ่แล้วจะใช้ เครื่องมือหรือเทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่สามารถจับสัตว์น้ำได้ทีละเยอะ ๆ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เล็ก สัตว์ใหญ่ก็จะติดพ่วงไปหมดเลย ทำให้สัตว์ที่กำลังจะขยายพันธุ์ก็มีการลดน้อยถึงกับเกือบ สูญพันธุ์ไป มีบางอย่างบางชนิดที่เป็นอาหารของมนุษย์ ปัจจุบันนี้ต้องกลับมาเลี้ยง ถ้าไม่ส่งเสริมการเลี้ยงก็จะไม่มีบริโภค ไม่ว่าจะเป็นพวกหอยต่าง ๆ หอยนางรม หอยแครง ท่านอย่านึกว่าท่านได้กินอาหารที่มาจากธรรมชาติโดยตรง ที่มาจากการเพาะเลี้ยงทั้งนั้นเลย คำว่าเลี้ยง สัตว์เลี้ยงกับสัตว์ธรรมชาติมันจะต่างกันในเรื่องของรสชาติ ในเรื่องของ ความต้องการของตลาด ถ้าการเลี้ยงราคามันก็จะต่ำลง ส่วนที่ผมจะขอมีส่วนร่วม ในการให้ทางคณะกรรมาธิการที่จะรับเรื่องนี้ไปพิจารณา นั่นก็คือหมวด ๓ ที่เกี่ยวข้องกับ เรื่องของการส่งเสริมการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ผมขออนุญาตมุ่งไปประเด็นเรื่องของสัตว์น้ำจืด เพราะสัตว์น้ำทะเลมีคนพูดกันหลายคนแล้ว สัตว์น้ำจืดที่ผมจะกราบเรียนท่านประธานเพื่อที่จะฝากไปยังกรรมาธิการนั่นคือกฎหมายที่จะ ไปดูแล การส่งเสริมเริ่มตั้งแต่การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ผมจะโฟกัส (Focus) ไปที่เรื่องของปลา มีพี่น้องประชาชนที่เกี่ยวข้องกับเกษตรกรที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้จำนวนมากที่เลี้ยงปลา โดยเฉพาะปลาในกระชัง กฎหมายที่เราพูดถึงนี้ครอบคลุมถึงหรือเปล่า ปลาในกระชังทำให้ เกษตรกรบางคนถึงกับล่มสลาย บางคนก็พอที่จะมีรายได้บ้าง บางคนก็ถึงกับร่ำรวย ขึ้นอยู่กับจังหวะและโอกาส ท่านประธานที่เคารพครับ ที่ผมจะกราบเรียนตรงนี้เพื่อจะให้เป็น ประเด็นสำหรับกรรมาธิการได้พิจารณาถึงแนวทางหรือมาตรการเข้าไปดูแล ถึงแม้ว่า ในพระราชบัญญัติฉบับนี้มีผู้ว่าราชการจังหวัดซึ่งมีหน่วยงานในจังหวัดไปดูแลก็ตาม อำนาจ บทบาทของผู้ว่าราชการจังหวัดมีมากน้อยแค่ไหน เพราะปัจจุบันนี้มีนายทุน มีบริษัทยักษ์ใหญ่ ที่ไปส่งเสริมการเลี้ยงปลาโดยเฉพาะปลาในกระชัง ในลำน้ำโขง ลำน้ำเล็ก ๆ ไม่ว่าลำน้ำสงคราม ลำน้ำมูล ลำน้ำสารพัดลำน้ำในประเทศไทย ท่านประธานที่เคารพครับ เขาให้เกษตรกรได้มีการไปกู้ยืมเงินอาจจะเริ่มจาก ธ.ก.ส. มาทำกระชัง เสร็จแล้วก็ให้มารับ พันธุ์ปลาจากบริษัทดังกล่าวบริษัทนายทุนรับพันธุ์ปลาเพื่อที่จะไปเลี้ยง พันธุ์ปลานี้นายทุน เป็นคนกำหนดราคา เอาอาหารปลานายทุนเป็นคนกำหนดราคา แล้วก็รับซื้อปลา ในขนาดพอเหมาะสำหรับที่จะไปจำหน่าย ปัญหามันอยู่ที่ว่าเรื่องการกำหนดราคาปลาก็ดี การกำหนดราคาอาหารปลาก็ดีได้รับความเป็นธรรมมากน้อยแค่ไหน ท่านประธานที่เคารพครับ ซ้ำร้ายมันมีระยะในการที่จะเลี้ยงปลา สมมุติว่า ๓ เดือนกำหนดที่จะจับปลา ปรากฏว่า นายทุนไม่มารับซื้อในเวลาที่กำหนด แต่ปลาต้องกินอาหารตลอด ล่วงเลยไปถึงเวลา ๑๐ วัน ๑๕ วัน เจ๊งครับ เกษตรกรเจ๊ง เพราะอาหารที่ได้รับเครดิตมานั้นเมื่อบวกลบกลบหนี้กับ ราคาปลาไปแล้วมันไม่คุ้มทุน ถึงกับทำให้เกษตรกรบางรายหมดเนื้อหมดตัว เพราะฉะนั้น อยากจะฝากเรื่องนี้เป็นประเด็นสำคัญในคณะกรรมาธิการว่าท่านได้ครอบคลุมไปถึงเรื่องของ การดูแลพี่น้องประชาชน เกษตรกรที่เลี้ยงปลาในกระชังหรือไม่ เพราะฉะนั้นผมอยากฝากว่า ไม่ว่าจะเป็นในส่วนร่างของรัฐบาลก็ดี ร่างของส่วนที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรก็ดีให้เอามา หลอมรวมกัน เพื่อนสมาชิกได้พูดถึงกองทุนในการประมง ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งที่จะให้มีกองทุน ในการที่จะมาดูแลในเรื่องการประมงโดยตรง เรามีกองทุนอยู่หลาย ๆ กองทุนที่สามารถ ทำให้เกษตรกรไม่ว่าจะเป็นกองทุนสวนยางก็มีกองทุนในการดูแล แต่การประมงเป็นเรื่องใหญ่ เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของพี่น้องประชาชนทุกหมู่เหล่าทั้งที่เกี่ยวกับทะเลแล้วก็เกี่ยวกับ น้ำจืด เพราะฉะนั้นผมฝากเรื่องนี้เป็นประเด็นสำคัญ ประเด็นแรกก็คือเรื่องของ พี่น้องเกษตรกรที่เลี้ยงปลาในกระชังเป็นสำคัญในกฎหมายฉบับนี้ให้พิจารณาดูแลด้วย ขอบคุณท่านประธานมากครับ ขอบคุณครับ