ท่านประธานที่เคารพ ผม พีรพันธุ์ พาลุสุข สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พรรคเพื่อไทย ท่านประธานครับ ผมขอสนับสนุน ท่านสมาชิกที่ได้อภิปรายสักครู่นี้ที่จะขอให้เรื่องนี้ได้มีการตั้งคณะกรรมาธิการร่วมกัน พิจารณาระหว่าง ๒ สภาอีกครั้งหนึ่งนะครับ เหตุผลที่ผมขออธิบายเพิ่มเติมก็คือการที่มี การไปแก้ไขในมาตรา ๑๐ แล้วก็ส่วนที่ ๒ โดยเฉพาะไปแก้ไขคําว่า ควบคุม เป็น คุ้มครอง ผมเกรงว่าการแก้ไขอย่างนี้ได้ซักถามเจ้าหน้าที่ที่มีส่วนร่วมในการให้ความเห็นแล้ว โดยเฉพาะผู้แทนจากกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ท่านตอบว่า ในกระทรวงนี้ศัพท์ที่คุ้นเคยกันอยู่เสมอก็คือคําว่าคุ้มครอง เช่นพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พอท่านมาเจอคําว่าควบคุมนี่ท่านเกรงว่าจะให้อํานาจท่านมากไป แต่ว่าถ้าเราย้อนกลับไปดู ถ้าอ่านดูตามกฎหมาย ส่วนที่ ๒ การควบคุม ที่แก้เป็น การคุ้มครองดูแลเด็ก มาตรา ๑๑ ก็บอกไว้ชัดว่า ให้กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์มีหน้าที่รับตัวเด็ก ตามมาตรา ๑๐ (๔) ไว้ ควบคุม แก้เป็น คุ้มครอง ก็เป็นว่ากระทรวงการพัฒนาสังคม และความมั่นคงของมนุษย์ที่เพิ่มมาตรา ๑๑ ขึ้นมา หน้าที่ของท่านนั้นไม่ใช่หน้าที่ ตามหมวดนี้ตรง ๆ นะครับ แต่เป็นหมวดที่เพิ่มมาจากมาตรา ๑๐ (๔) หน้าที่ของท่านมาจาก หมวดนั้นก่อน หมวดนั้นถ้าอยู่ในมาตรา ๑๐ ทั้งหมด เป็นเรื่องของการดําเนินการให้ความช่วยเหลือ ตามกฎหมายนี้ ซึ่งผู้ที่เกี่ยวข้องมีตั้งแต่ตํารวจ พนักงานอัยการ แล้วก็สุดท้ายก็จะมาที่ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ฉะนั้นการแก้เฉพาะส่วนใดส่วนหนึ่ง มันอาจจะมีทําให้เกิดปัญหาในการบังคับใช้กฎหมายมาก ถ้าพลิกกลับไปดูต่อไปอีกนะครับ ผมยังไม่เห็นความหมายของคําว่าคุ้มครอง ในมาตรา ๑๑ ที่ท่านไปแก้ไขเพิ่มเติมว่า การคุ้มครองดูแลเด็กตามวรรคหนึ่ง คือมาตรา ๑๐ (๔) นั้น ให้เป็นไปตามระเบียบที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์กําหนด โดยให้รวมถึง อะไรบ้างครับ

(๑) การจัดให้มีการตรวจสุขภาพกายและสุขภาพจิต พร้อมทั้งการรักษา เยียวยาแก่เด็ก หรือ

(๒) การจัดที่พักอาศัย ที่หลับนอน เครื่องนุ่งห่ม ให้เหมาะสม ถูกสุขลักษณะ และจัดอาหารให้ถูกอนามัยและเพียงพอแก่เด็ก

ถ้าลําพังเพียงแค่นี้อาจจะดูว่าเป็นการคุ้มครองก็น่าจะถูกแล้ว แต่ว่าอันนี้ เป็นอํานาจเสริมนะครับ แต่ว่าถ้าย้อนกลับขึ้นไปตั้งแต่ (๑) หน้าที่หลักของท่านก็คือ รับมาจากมาตรา ๑๐ (๔) หากมีเหตุอันควรเชื่อว่าจะมีการฝ่าฝืนคําสั่งศาลตาม (๓) หรือเด็กอาจได้รับอันตราย หรือมีการกระทําอื่นใดอันอาจเป็นอุปสรรคต่อการดําเนินการ ตามพระราชบัญญัตินี้ ตรงนี้ละอยู่ในความหมายของมาตรา ๑๐ ก็จะย้อนขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งไปถึงนิยาม ซึ่งเราจะพบคําว่า สิทธิควบคุมดูแลเด็ก หมายความว่าสิทธิเกี่ยวกับ การดูแลความเป็นอยู่ของเด็ก และหมายความรวมถึงสิทธิกําหนดที่อยู่ของเด็ก ซึ่งสิทธิดังกล่าว อาจเกิดขึ้นได้โดยผลของกฎหมาย โดยคําสั่งของศาลหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ หรือเป็นผล จากความตกลงที่มีผลตามกฎหมาย เพราะฉะนั้นลําพังจะมาแก้ตรงหมวด ๒ อย่างเดียว เพราะท่านเข้าใจว่าตรงนี้เมื่อเป็นหน้าที่ของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ท่านไม่มีอํานาจที่จะไปควบคุม ท่านมีแค่การคุ้มครองดูแล แต่ผมเข้าใจว่าถ้าอ่านเนื้อหา ของกฎหมายทั้งหมดแล้วทุกมาตราก็จะทราบว่ากฎหมายนี้จริง ๆ ถ้าดูตามชื่อก็คือ ความร่วมมือระหว่างประเทศในทางแพ่งที่เกี่ยวกับการละเมิดสิทธิที่จะควบคุมดูแลเด็ก ถ้าท่านคิดว่าไม่ใช่เรื่องการควบคุม เป็นเรื่องการคุ้มครอง ที่จริงถ้าจะผิดก็ต้องผิดมา ตั้งแต่ชื่ออยู่แล้ว แต่ว่าถ้าอ่านดูทั้งหมดก็จะเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์เพียงส่วนเดียว แต่เป็นเรื่องที่ ต้องร่วมมือกันตั้งแต่ผู้ประสานงานกลาง ก็คือ ตั้งแต่อัยการสูงสุด หรือผู้ที่ได้รับมอบหมาย มาถึงศาล เจ้าหน้าที่ตํารวจด้วย ร่วมกันทั้งหมดภายใต้ความเข้าใจว่ามีความต้องการที่จะให้ ทุกส่วนนั้นได้มีสิทธิที่จะควบคุมดูแลเด็ก อย่างการที่มาแก้ไขในส่วนที่ ๒ เรื่องของกระทรวง การพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ว่าจาก การควบคุม มาเป็น การคุ้มครอง นั้น ผมเกรงว่าสุดท้ายเมื่อไปใช้กฎหมายแล้วกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ก็จะจํากัดกรอบหน้าที่ตัวเองอยู่แค่หน้าที่ของกระทรวง ท่านคงลืมไปว่ากฎหมายนี้ ประสงค์จะให้กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์นั้นมีหน้าที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ตามอนุสัญญาว่าด้วยความร่วมมือระหว่างประเทศในทางแพ่งเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิ ควบคุมดูแลเด็ก ฉะนั้นผมจึงไม่เห็นด้วยกับการที่จะแก้ไขในส่วนนี้ น่าจะมีการตั้ง คณะกรรมาธิการร่วมกันเพื่อไปพิจารณาความสอดคล้องของกฎหมายนี้ทั้งหมด ขอบคุณ ท่านประธานครับ