นางสาวสุพัชรี ธรรมเพชร พัทลุง

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ดิฉัน สุพัชรี ธรรมเพชร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุง พรรคประชาธิปัตย์ ท่านประธานคะ นับว่าวันนี้เป็นโอกาสดี แล้วก็ถือว่าเป็นความโชคดีของพี่น้องประชาชนที่สภาแห่งนี้ ได้หยิบยกเอาญัตติในเรื่องของการตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาโครงการ ก่อสร้างถนนไร้ฝุ่นในวันนี้ค่ะ แต่ว่าก็เป็นที่น่าเสียดายแล้วก็เป็นที่น่าเสียใจแทน พี่น้องประชาชนที่มีแนวโน้มว่าจะไม่มีการตั้งคณะกรรมาธิการชุดนี้ขึ้นมา เพราะดิฉัน คิดว่าในวันนี้พี่น้องประชาชนมีความต้องการในเรื่องถนนหนทาง แล้วก็มีความจําเป็น อย่างยิ่งที่เราจะต้องมีการพิจารณาในเรื่องของโครงการถนนไร้ฝุ่นในวันนี้ให้เกิดขึ้นมา ท่านประธานคะ ดิฉันคิดว่าสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเกือบทุกท่านเมื่อได้ลงพื้นที่ไปยังพื้นที่ ของตัวเองแล้วก็จะต้องโดนในเรื่องของเรื่องร้องเรียนในเรื่องของถนนหนทาง ได้มีการหารือ ในเพื่อน ส.ส. ทุกครั้งเมื่อมีการเปิดประชุมสภาในเรื่องของการก่อสร้างถนน แล้ววันนี้ดิฉัน ก็เช่นกันค่ะ ดิฉันก็ได้หารือในเรื่องถนนหนทางในจังหวัดพัทลุงด้วย ท่านประธานคะ โครงการถนนไร้ฝุ่นเป็นโครงการที่ดีนะคะ แล้วก็เป็นโครงการที่พี่น้องประชาชน ได้รับประโยชน์มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการขนส่งสินค้าเกษตร ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการจ้างงานในพื้นที่ ซึ่งในช่วงเศรษฐกิจตอนนี้เป็นช่วงที่การจ้างงาน ในพื้นที่มีความสําคัญมาก แล้วที่สําคัญก็คือในเรื่องของสุขภาพ ดิฉันก็เห็นด้วยที่จะให้มี การดําเนินโครงการถนนไร้ฝุ่นต่อไป แต่ว่าอยากจะฝากในเรื่องข้อเสนอแนะไว้ ๒-๓ เรื่อง ด้วยกัน

เรื่องที่ ๑ ดิฉันอยากจะให้รัฐบาลได้มีการตั้งคณะกรรมการส่วนกลางขึ้นมา คณะกรรมการส่วนกลางนี้อาจจะมาจากหลายภาคส่วน จากส่วนราชการเกือบทุกส่วน ไม่ว่าจะเป็นกรมทางหลวงชนบท ไม่ว่าจะเป็นจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็น จากกรมชลประทาน เป็นต้น ให้มาดูในเรื่องของมาตรฐาน ให้มาดูในเรื่องของราคากลาง ของการก่อสร้างถนนของหน่วยงานแต่ละหน่วยงานขึ้นมา จากที่เราได้เห็นว่าราคากลาง ของส่วนราชการของแต่ละหน่วยงานมีความแตกต่างกันมาก ไม่ว่าจะเป็น ยกตัวอย่างเช่น กรมทางหลวงชนบท วันนี้สร้างถนน ๑ กิโลเมตร ใช้งบประมาณ ๖,๐๐,๐๐๐ บาท กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น สร้างถนนเหมือนกัน ๑ กิโลเมตร ใช้งบประมาณ ๓,๐๐๐,๐๐๐-๔,๐๐๐,๐๐๐ บาท แล้วก็กรมชลประทานนี่คือตัวอย่างนะคะ ๑ กิโลเมตร ใช้งบประมาณ ๕,๐๐๐,๐๐๐ บาท ซึ่งมีความแตกต่างกันมากในแต่ละหน่วยงานราชการ ดิฉันคิดว่าถ้าในกระบวนการตรงนี้อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของการทุจริตของแต่ละกรม แต่ละส่วนขึ้นมาได้ ที่ต่างคนก็ต่างที่จะตั้งงบประมาณของกันขึ้นมา แต่ถ้าเราตั้ง คณะกรรมการออกมาชุดหนึ่ง แล้วมาพิจารณามาดูกันนะคะว่าราคามาตรฐาน ราคากลาง ของการสร้างถนนให้เป็นมาตรฐานเดียวกันแล้วก็ราคาเดียวกัน ดิฉันคิดว่าสามารถประหยัด งบประมาณแผ่นดินไปได้มาก

เรื่องที่ ๒ ถึงแม้ว่ายังมีถนนอีกเป็นแสนกิโลเมตรที่ยังเป็นถนนลูกรังอยู่ แต่เราก็ยังมีถนนที่ยังเป็นหลุมเป็นบ่อ เป็นถนนที่ตัดขาดที่เกิดจากอุทกภัยที่ผ่านมาอยู่อีก หลายสายที่ยังไม่ได้รับการซ่อมแซมปรับปรุง อย่างเช่นถนนในจังหวัดพัทลุงค่ะท่านประธาน ถนนสายบ้านตํานานไปบ้านวังหวายน้ําของตําบลตํานาน อําเภอเมือง ระยะทางเกือบ ๒ กิโลเมตร ท่านประธานคะ เกือบ ๒ กิโลเมตรเลยนะคะที่ยังเป็นหลุมและก็เป็นหลุม ที่มีขนาดใหญ่มาก อุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยครั้งในการสัญจรของพี่น้องประชาชน ดิฉันคิดว่า อยากจะให้รัฐบาลชุดนี้สํารวจถนนที่ได้รับความเสียหายจากอุทกภัยน้ําท่วมทั้งประเทศ ให้หมดทุกสาย แต่ว่าต้องเป็นการสํารวจอย่างแท้จริง ไม่ใช่ถนนที่ยังดีอยู่ ถนนที่ยังใช้ได้อยู่ แต่กลับไปรีไซคลิ่ง (Recycling) ใหม่เพื่อที่จะให้เป็นประโยชน์ของตัวเอง

เรื่องสุดท้ายค่ะท่านประธาน ดิฉันเห็นด้วยที่ทางกรมทางหลวงชนบทได้มี การจัดทําบันทึกความร่วมมือทั้ง ๒ ฝ่าย จะมีเอกสารชุดนี้ขึ้นมาหรือเราเรียกว่า เอ็มโอยู (MOU) ระหว่างผู้รับจ้าง ระหว่างประชาชน แล้วก็ระหว่างกรมทางหลวงชนบทของ การก่อสร้างถนนแต่ละฝ่ายขึ้นมาให้มีคุณภาพ แต่เมื่อเราทําเอ็มโอยูเซ็นสัญญากันไปแล้ว ทั้ง ๓ ฝ่าย เมื่อมีถนนเป็นรอยแตก มีดินทรุด ถนนพัง แล้วใครจะรับผิดชอบคะท่านประธาน ดิฉันคิดว่าอยากให้รัฐบาลได้เพิ่มการรับประกันหลังการก่อสร้างถนน ซึ่งโดยปกติแล้วจะมี การรับประกัน ๒ ปี ดิฉันอยากจะให้เพิ่มขึ้นมาเป็น ๔-๕ ปี เพราะดิฉันคิดว่าถนนเส้นหนึ่ง เมื่อสร้างเสร็จเราก็สามารถที่จะใช้งานได้นานเป็นเวลากว่าเกือบ ๑๐ ปี ดิฉันจึงอยากจะฝาก ข้อเสนอแนะทั้ง ๓ ข้อไว้ให้ท่านประธานไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ดิฉันจึงอยากให้สภา แห่งนี้ได้ตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญขึ้นมา เพื่อความเดือดร้อนของพี่น้องประชาชน อย่างแท้จริงค่ะ ขอกราบขอบพระคุณมากค่ะ สวัสดีค่ะ