กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพครับ ผม องอาจ วชิรพงศ์ สมาชิกพรรคเพื่อไทย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต ๕ ท่านประธานครับ ผมเห็นด้วยกับการตั้งกรรมาธิการพิจารณาเรื่องน้ํา แล้วก็ใคร่จะ ขอนําเสนอข้อเกี่ยวข้องปัญหาเรื่องน้ําในเขตพระนครศรีอยุธยาผ่านไปทางท่านรัฐมนตรี ว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ท่านธีระ วงศ์สมุทร ท่านประธานที่เคารพครับ พระนครศรีอยุธยา จังหวัดหนึ่งที่เราจะได้ยินกล่าวขวัญอยู่บ่อย ๆ ก็คือ ที่มีชื่อเสียงคือ น้ําท่วม โดยเฉพาะอําเภอเสนา เขตเลือกตั้งของผม อําเภอเสนานี้ถ้าพูดถึงว่าน้ําท่วมขึ้นมา ชื่อนําหน้าเลยครับ ของเรามีชื่อก่อนเลย อําเภอเสนา อําเภอบางบาล อําเภอผักไห่ และอําเภอบางไทร พระนครศรีอยุธยา ประวัติเรื่องของการน้ําท่วมนะครับ ๙ ปีท่วม ๖ ครั้ง ๒๕๔๕-๒๕๕๔ ๙ ปีรวมทั้งปีนี้ท่วมทั้งหมด ๖ ครั้ง ท่วมแต่ละครั้งมากกว่า ๒ เดือนครึ่ง ถ้า ๖ ครั้งมารวมกับ ๒ เดือนครึ่งเป็น ๑ ปีกับ ๓ เดือน ท่านลองคิดดูสิครับว่า พระนครศรีอยุธยาทําไมถึงเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ครับ เป็นเพราะความเจริญ ก่อสร้างต่าง ๆ มากมายที่ผมจะกล่าวถึงสิ่งที่ก่อสร้างที่ชัดเจนที่สุด คือถนนสายวงแหวนตะวันตก ผมพูด ตรงนี้ ที่กล่าวตรงนี้ก็คือ เริ่มต้นที่ประตูน้ําพระอินทร์ ถนนเส้นนี้ไปเชื่อมกับบางบัวทอง ระยะทางทั้งสิ้น ๓๙ กิโลเมตร สร้างเมื่อปี ๒๕๓๖ ถนนเส้นนี้ติดกับสายเอเชีย ซึ่งเป็นถนน ระหว่างตะวันออกสู่ตะวันตก ทางด้านตะวันตกคือบางบัวทองผ่านสุพรรณบุรีไปชัยนาท ถนน ๓ เส้นนี้บรรจบลงไปแล้วเป็นรูปตัวยูขวางทางน้ําไว้ทั้งหมด น้ําของพระนครศรีอยุธยา โดนผันด้วยวิธีการต่าง ๆ นานา ปล่อยเข้าทุ่งบ้าง สภาพเวลานี้ในพื้นที่ของเขต ๕ ผม ชาวบ้านทะเลาะกัน คนที่อยู่นอกคันกั้นน้ําอยากจะให้ปล่อยน้ําเข้าทุ่ง ชาวนาที่อยู่ในทุ่ง เกษตรกรที่อยู่ในทุ่ง ข้าวกําลังรอที่จะเกี่ยวและจะเกี่ยวได้ก็ประมาณกลางเดือนหน้าถึงจะเริ่ม เกี่ยวได้ ก็ไม่อยากได้น้ํา ตลอดเวลาที่ผมอยู่ในพื้นที่ ผมได้รับโทรศัพท์จากประชาชน ต้องการ ให้ปล่อยน้ําเข้าทุ่ง ในขณะเดียวกันชาวนาที่อยู่ในทุ่งไม่อยากได้น้ําก็ทะเลาะกันทั้ง ๒ ฝ่าย เป็นอย่างนี้ประจํา ผมติดต่อไปทางหัวหน้ากรมชลประทานต่าง ๆ ปัญหาที่เกิดขึ้นคือ เครื่องสูบน้ําไม่มีน้ํามัน จะด้วยเหตุใดผมไม่ทราบ ผมเรียนท่านประธานถึงท่านรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เครื่องสูบน้ําที่จะต้องสูบน้ําจากลําคลองไส้ไก่นี้ออกมาสู่แม่น้ํานอก เพื่อป้องกันข้าวที่อยู่ในนาไม่ให้โดนน้ําท่วม ชาวนาโทรศัพท์มาย้ําเรื่อย แม้กระทั่งเมื่อเช้านี้ วัดตะกูเครื่องสูบน้ําไม่มีน้ํามัน เมื่อเช้านี้ผมเพิ่งโทรศัพท์ไปหาหัวหน้ากรมชลประทานที่ผักไห่ เพราะเหตุใดทําไมถึงไม่มีน้ํามัน เรื่องในลักษณะนี้ ทุ่งนั้นทั้งทุ่งมีข้าวไม่ต่ํากว่า ๕,๐๐๐ ไร่ คิดเป็นเงินเท่าไรครับ แล้วปล่อยให้เหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ท่านประธานที่เคารพครับ ปัญหาเรื่องแก้ไขปัญหาเรื่องน้ํา ผมมีความคิดอย่างนี้ น้ําทั้งหลายแหล่นี้ น่าที่จะผันสู่ทะเล เราไม่ต้องไปพึ่งแก้มลิง เราไม่ต้องไปสร้างเขื่อน เราใช้เครื่องผลักดันน้ํา ดันน้ําออกสู่ทะเล โครงการนี้นโยบายความคิดอันนี้ผมเป็น ส.จ. มา ๑๔ ปี ก็คิดอยู่ ตลอดเวลาว่าปัญหาเรื่องนี้จะแก้ไขอย่างไร เราผันน้ําทั้งหมดออกสู่ทะเลตั้งแต่เริ่มต้นฤดู น้ําหลาก หรือเขื่อนเจ้าพระยามีน้ําเหลือเท่าไรปัดลงมาเลยเปิดประตูปล่อยลงมาเลย อยากจะให้น้ําอยู่ในเขื่อนเท่าไร เริ่มทําการบ้านตั้งแต่เริ่มฤดูน้ําหลาก เราอย่ารอให้ถึงวันนี้ เวลานี้ เราค่อยมาพูดถึงเรื่องน้ําว่าเราจะเอาน้ําไปไหน เริ่มทําการบ้านตั้งแต่เริ่มต้น ระดับน้ํา ในเขื่อนเจ้าพระยาต้องการเท่าไรมากกว่าตรงนั้นขึ้นมาแล้วเปิดเลยครับ เปิดมาสู่จังหวัดอ่างทอง อ่างทองใช้เครื่องผลักดันน้ําดันมาที่พระนครศรีอยุธยา เครื่องผลักดันน้ําพระนครศรีอยุธยา ดันต่อไปเพื่อส่งต่อเป็นทอด ๆ ไปออกทะเล เราไม่ต้องไปหาแก้มลิงที่ไหนครับ อ่าวไทยเรา นี่แหละครับจะสามารถรองรับน้ําได้ทั้งหมด ผมได้ลงพื้นที่ไปในเขตอําเภอผักไห่ ตําบลลาดชิด หมู่ที่ ๘ และหมู่ที่ ๙ ปากคลองนั้นสภาพของเกษตรกรสู้กับเรื่องน้ําหลากครั้งนี้ ผมขับรถ เข้าไปในพื้นที่นั้นทุ่งสุดลูกหูลูกตามีนาข้าวแต่ยังเกี่ยวไม่ได้ จะเกี่ยวได้ประมาณวันที่ ๑๐ เดือนหน้า แต่ว่าน้ํานี่มันปริ่มคันคลอง ๒ ข้าง เหลือน้ําระดับแค่ฝ่ามือเดียว ชาวบ้านทุกคน ต้องเกี่ยวข้าวในขณะที่ข้าวยังเขียวอยู่จะรอต่อไปไม่ได้ แต่ถ้าเกิดน้ําปัดเข้าไปตรงนั้นนะครับ พื้นที่ ๔ ตําบลในพระนครศรีอยุธยา โดยเฉพาะเขตอําเภอผักไห่เชื่อมต่อกับเขตอําเภอบางซ้าย ถ้ารวมพื้นที่ต้องเป็นแสนไร่ เขาไม่อยากได้หรอกครับชดเชยส่วนต่าง ๒,๒๒๒ บาท เขาไม่อยากได้ เขาอยากได้ข้าวของเขา เมื่อต้นปีเขาเจอปัญหาเรื่องเพลี้ยกระโดด หมดเนื้อหมดตัว ราคาข้าวขายเหลือเกวียนละ ๖,๐๐๐ กว่าบาท มารอชดเชยส่วนต่างมาถึง ป่านนี้เขายังไม่ได้ เขายังไม่ได้รับกันนะครับ เขาไม่อยากได้มาเที่ยวนี้เมื่อเสียหายเมื่อต้นปี เพลี้ยกระโดดกับราคาข้าวที่ถูกแล้ว มาถึงวันนี้เวลานี้ความหวังของเขาคือข้าวในนาที่เขารอ ที่จะเก็บเกี่ยวในวันที่ ๑๐ เดือนหน้า ท่านประธานครับ เราไม่ต้องไปหาแก้มลิงที่ไหน ปัญหา ของเราคือถนนที่ก่อสร้างมาขวางทางน้ํา ๓๙ กิโลเมตร สายวงแหวนตะวันตกไปบางบัวทอง เหลือช่องทางน้ําไหลเพียงแค่สะพานข้ามแม่น้ําเจ้าพระยาเท่านั้นเอง เหลือแค่ ๓๐๐ เมตร มันเป็นคอคอด และคอคอดในลักษณะนี้เกิดขึ้นทุกพื้นที่ ถนนสายเอเชียออกโคกโพธิ์เฒ่า-ป่าโมก ถนนเส้นนี้ก็เป็นคอคอดเหมือนกัน เป็นถนนจากตะวันออกสู่ตะวันตก ถ้าถนนเส้นไหนเป็นถนน จากตะวันออกสู่ตะวันตกถนนเส้นนั้นเป็นคันกั้นน้ํา ฤดูแล้งมันเป็นถนน ฤดูน้ําหลากมันเป็น คันกั้นน้ํา ถนนในลักษณะนี้ตั้งแต่สิงห์บุรี อ่างทอง พระนครศรีอยุธยาไปถึงปทุมธานี จะมีคอคอด อย่างนี้เยอะ ใช้เครื่องผลักดันน้ํา เครื่องผลักดันน้ํานี้ใช้อย่างไร ง่าย ๆ นะครับ เรือยนต์ที่ ลากจูงเรือเหล็กที่เรามีอยู่แล้วในลําน้ํา เรือยนต์นี้มันแรงม้าของเขานี่ลําละประมาณ ๔๐๐ กว่า แรงม้า ใบจักรของเขาที่สามารถจะลากจูงเรือเหล็กขาด ๒,๐๐๐ ตัน ๓ ลํานี่สามารถดึงขึ้นสวน น้ําขึ้นไปได้ไปจากนี่เขาคุ้ยน้ําลงท้ายน้ําเท่าไร ถ้าเราใช้วิธีลงทุนง่าย ๆ ทดลองง่าย ๆ ตั้งแต่ ตอนนี้ตั้งแต่เริ่มต้นเดี๋ยวนี้ใช้งบประมาณนิดเดียว ไม่ต้องตัดสินใจทดลองได้เพื่อเป็น บรรทัดฐาน ตั้งแต่ตอนนี้ตั้งแต่เริ่มต้นเดี๋ยวนี้ ใช้งบประมาณนิดเดียว ไม่ต้องตัดสินใจทดลองได้เพื่อเป็น บรรทัดฐานในการต่อสู้น้ําหลากในปีต่อ ๆ ไป เราจะได้ไม่ต้องมาพูดกันว่าน้ํานี่จะไปหา แก้มลิงที่ไหน ไม่ต้องไปหาแก้มลิงและไม่ต้องไปรอสร้างเขื่อน ไม่ต้องไปชดเชยส่วนต่าง ไม่ต้องไปชดเชยบ้านละ ๕,๐๐๐ บาท เขาไม่อยากได้หรอกครับ น้ําหลากทีหนึ่งแจก กระสอบทรายเพื่อกั้นคัน ท่วมมากหน่อยแจกถุงยังชีพ อย่างที่ผ่าน ๆ มา ทุกปี ๆ ชาวบ้าน เขาไม่อยากได้หรอกครับ เขาไม่อยากได้หรอก ๕,๐๐๐ บาท ที่จะชดเชยค่าเสียหายแต่ละครั้ง ๆ เขาอยากได้คือ ๙ ปีน้ําท่วม ๖ ครั้ง ครั้งละ ๒ เดือนครึ่งอย่างต่ํา ถ้ารวมระยะเวลา ๖ ครั้งนั้น ๑ ปีกับ ๓ เดือน ลองวาดภาพดูสิครับว่าคนพระนครศรีอยุธยานี่ลําบากแค่ไหน ได้โปรดเถอะครับ เอาโครงการนี้ไปให้ลูกน้องชลประทานเก่ง ๆ เรือยนต์มีเยอะ ๆ ลองทิ้งสมอแล้วก็ใช้ ใบจักรคุ้ยน้ําดันน้ําออกท้ายน้ําส่งต่อให้ถึงปากอ่าวเลยครับ และอันนี้เป็นความต้องการ และก็เป็นเรื่องที่น่าจะทดลองได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องเสียงบประมาณมาก เดิมที่เราพูดกัน เราได้ยิน ส.ส. รุ่นอาวุโสได้พูดกันหลาย ๆ ครั้งว่ามีการประชุมสภาแล้วพูดกันเรื่องนี้มา ๓-๔ ครั้ง ๓-๔ สมัย แต่ว่าดําเนินการจัดการไม่ได้ เพราะ ๑. ใช้งบประมาณมาก ๒. มันไม่ใช่วิธีการที่ใช้ได้ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ เพราะฉะนั้นถ้าเกิดใช้เรือยนต์จัดเรือยนต์จุดหนึ่ง คอคอดหนึ่งก็ประมาณสัก ๑๐ ลํา ใช้เรือยนต์ประมาณ ๕ จุด ๕๐ ลําส่งน้ําออกทะเล ทะเล เขาจะไม่ร้องทะเลไม่มีเจ้าของ น้ําทุกหยดทุกคิวจุดสุดท้ายของเขาคือทะเล ท่านประธานครับ ท่านรัฐมนตรีอยู่ตรงนี้ ลูกน้องในทีมงานของท่านมีเยอะ ท่านครับ มาศึกษาเถอะครับทดลอง ง่าย ๆ ใช้งบประมาณนิดเดียว ลองดูว่ามันได้ผลไหม ถ้าได้ผล เราจะได้ทํานโยบายเป็น บรรทัดฐานที่จะแก้ไขปัญหาน้ําท่วมในครั้งต่อ ๆ ไป และเราไม่ต้องมาพูดกันยืดเยื้อ ไม่ต้อง มาพูดกันถึงว่า ๒,๒๒๒ บาทนั้นมันถูกไป มันมากไป ๕,๐๐๐ บาท จะให้เมื่อไร และมาคุย แก้ไขปัญหาเรื่องน้ําท่วมด้วยวิธีง่าย ๆ อย่างนี้ครับ ขอบคุณมากครับท่านประธานครับ