ขอบคุณท่านประธานครับ ท่านประธานครับ ผมจริง ๆ แล้วไม่ใช่คนพูดมากครับ แล้วก็กราบยืนยันว่าในการพาดพิงนั้น ผมก็จะตอบเป็นประเด็น ๆ ครับ มีอยู่ ๒ ประเด็น
ประเด็นแรกเลยครับ สําหรับที่ท่านสาทิตย์ วงศ์หนองเตย ถือว่าเป็นพี่ชาย ที่เคารพของผมนั้นได้กล่าวพาดพิงให้เกียรติผม บอกว่าผมเองเป็นคนไปอ่านตามหนังสือ ไปฟังตามนายอําเภอปากเกร็ด บอกว่าผมพาคนไปรื้อคลองประปา ด้วยความเคารพครับ วันที่ ๒๐ ตุลาคม เวลา ๐๓.๐๐ นาฬิกา น้ําเริ่มเข้าคลองประปาครับ ในเวลาตั้งแต่บ่าย ยันเย็นมีพี่น้องประชาชนทั้ง ๒ ฝั่งนั้น ไม่ว่าจะเป็นของกรุงเทพมหานครคือเขตดอนเมือง หลักสี่ แล้วก็พี่น้องชาวปากเกร็ด ก็มีวิวาทะมีปากมีเสียงกัน เนื่องจากท้องถิ่นของปากเกร็ดนั้น ได้มาปั้นคันดินในแนวเลียบคลองประปาตั้งแต่ถนนศรีสมานไปจนถึงถนนแจ้งวัฒนะ ผมเองครับ ผมเองเป็นคนที่ไปประสานงานแล้วก็ขอร้องในการที่จะให้ทางกรมชลประทานนั้น ได้มาปั้นคันดินทั้ง ๒ แนวครับ ในเวลาประมาณ ๒ ทุ่ม ผมได้ไปประสานงาน ได้ไปพูดคุยกับ เจ้าหน้าที่ทางปากเกร็ด โดยมีท่าน ส.ส. มนตรี ขออนุญาตที่เอ่ยนามครับ ท่าน ส.ส. เฮง ของปากเกร็ดครับ ในการพูดคุยบอกว่าการปั้นคันดินนั้นทําให้เกิดผลกระทบกับพี่น้อง ประชาชนหลาย ๆ หมื่นคนตั้งแต่แนวดอนเมืองถึงหลักสี่ ก็ตกลงกันได้ครับ ตกลงกันได้ก็คือว่า ทางปากเกร็ดนั้นบอกว่ามีรถแบคโฮอยู่ ๑๐ คัน จะแบ่งรถให้ฝั่งละ ๕ คัน แล้วก็นํามาปั้นดิน รอบคลองประปาทั้ง ๒ ฝั่งไป นั่นคือสิ่งที่เราทําครับ เราไม่ได้ไปพังคันดินครับ และในเวลา ประมาณ ๕ ทุ่ม มีพี่น้องประชาชนนั้นไม่พอใจ เนื่องจากทางฝั่งปากเกร็ดไม่ทําตามคําพูด ฝั่งปากเกร็ดนั้นใช้รถเดินบนถนนเลียบคลองประปาปั้นดินตลอดแนวไประยะทาง เป็นกิโลเมตร แต่ในฝั่งดอนเมืองที่ตกลงกันไว้นั้นไม่ทําครับ ผมได้ประสานงานไปกับ ท่าน ส.ส. มนตรี ท่าน ส.ส. มนตรีบอกว่า พี่โดนงาน เก่ง พี่โดนวางงาน ผมเองก็ได้กลับไป เพื่อที่จะพูดคุยกับพี่น้องประชาชนในพื้นที่ตรงนั้นเวลาประมาณ ๕ ทุ่ม เที่ยงคืน ผมก็ไปบอกครับว่า พี่น้องที่รักครับ ในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนหัวค่ํานั้นเป็นคํารับปากของผู้ใหญ่ ที่มีความรับผิดชอบกับบ้านเมืองในฝั่งปากเกร็ด แต่ในตอนนี้เขาไม่ทําตามคําพูด ฉะนั้นแล้ว ในสิ่งที่พูดคุยกันมาตอนหัวค่ํานั้นผมถือว่าผมไม่ได้รู้ ไม่ได้ยิน ไม่รับผิดชอบอะไร อะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับผม ผมขอกลับ ขออนุญาตครับ ท่านสาทิตย์ วงศ์หนองเตย บอกว่ามีคลิป ท่านเปิดมาสิครับว่ารถของใครเป็นคนไปจ้วงดินทิ้งฝั่งปากเกร็ดครับ รถ ๕ คัน เป็นรถของใครครับ ดอนเมืองแม้แต่ปัญญาจะมีมอเตอร์ไซค์ข้ามมายังไม่ได้เลยครับ น้ํามันท่วม รถแบคโฮเป็นของฝั่งปากเกร็ดครับ ๕ คัน เขาทํางานเขาเองโดยที่ผมก็ไม่รับรู้ หลังเวลานั้นผมก็กลับบ้านครับ เช้ามาดูตามข่าวครับบอกว่ามีนายอําเภอปากเกร็ดคนหนึ่ง ไปออกรายการโทรทัศน์ บอกว่าเขาว่ากันว่า ส.ส. การุณ โหสกุล พาคนมาพังดินโดยเอา รถแบคโฮมาจากฝั่งดอนเมือง เท็จครับ ขออนุญาตท่านประธานครับ ถ้าท่านสาทิตย์นั้น จะใช้ข่าวมาแปะ ใช้ข่าวมาอ่าน ใช้ข่าวมาชี้โดยที่ไม่ทําการบ้าน ผมถือว่าไม่สมเกียรติ กับท่านครับ ท่านเป็นถึงอดีตรองนายกรัฐมนตรี เป็นรัฐมนตรีประจําสํานักนายกรัฐมนตรี ท่านนําข่าวตัดแปะจากหนังสือพิมพ์ จากสื่อโทรทัศน์แล้วเอามาอ่านบรรยาย เชื่อได้หรือครับ ก็ขออนุญาตปฏิเสธชัดเจนนะครับว่าผมเองนั้นไม่ได้ไปทําอะไรเลย ผมเองเป็นคนที่จะปกป้องครับ เพราะผมเชื่อว่าน้ําประปานั้นคือหัวใจสําคัญ ไฟดับไม่เป็นไรครับ น้ําท่วมไม่เป็นไรครับ แต่น้ําประปาต้องมีใช้และต้องสะอาดด้วย ผมยืนยันว่าผมเป็นคนปกป้องคลองประปาครับ หลังจากนั้นมาผมก็ประสานงานผ่านผู้ใหญ่หลาย ๆ ท่าน แล้วก็ประสานกับกรมชลประทาน เป็นคนพาไปชี้จุดให้กั้นคลองประปาทั้ง ๒ ฝั่งครับ ยืนยันชัดเจนนะครับว่าผมเองนั้น เป็นคนปกป้องคลองประปาครับ
เข้าสู่เรื่องอีกเรื่องหนึ่งที่ถูกพาดพิงใน ศปภ. ครับ วันที่ ๘ ตุลาคม เป็นวันที่ ศปภ. นั้นได้เปิดขึ้นวันแรก ก็มีท่านรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม คุณพ่อผม กิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ ขออนุญาตที่เอ่ยนามครับ วันแรกเลยครับ เราเองนั้นก็ถือว่า เป็น ส.ส. ในพื้นที่ที่มีโอกาสแล้วจะต้องทําสิ่งดี ๆ ให้กับพี่น้องประชาชน ผมเองก็ได้อาศัย ทีมงานที่มีอยู่ไปหาแนวร่วมก็คืออาสาสมัคร จิตอาสา วันหนึ่งท่านเชื่อไหมครับ ถ้าคน ไม่ศรัทธาจะมีคนมาวันละ ๕,๐๐๐ คน ๑๐,๐๐๐ คนหรือครับ ในการมาเป็นจิตอาสา ในการนําน้ําใจนั้นมาช่วยกันทําสิ่งของเพื่อที่จะมอบให้กับพี่น้องประชาชน วันแรกครับ คุณพ่อกิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ นําสิ่งของถุงยังชีพมามอบ มีคนหวังดีเอาชื่อท่าน ไปแปะครับ อีกฝ่ายหนึ่งก็เอาไปลงสาดเสียเทเสียบอกว่าท่านของไปแล้วไปติดชื่อเอาไปแจก คนละมุมเลยครับ นั่นคือน้ําใจเริ่มแรกจากคุณพ่อกิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ ท่านมามอบให้ เราเป็นคนรับครับ เราก็เห็นว่าสิ่งเหล่านี้ละครับเป็นเริ่มของธารน้ําใจ เราก็ได้มีการ ประชาสัมพันธ์ปากต่อปากออกไป แล้วท่านจะเห็นครับว่าภายในเวลาวัน ๒ วันนั้น