นายวรงค์ เดชกิจวิกรม พิษณุโลก

ท่านประธานครับ ท่านประธานเห็นใจผม สักนิดหนึ่งครับ ผมเก็บข้อมูลมา ๓ เดือน บางวันไม่ได้ทําอะไรเลยนั่งรถไปจังหวัดโน้นจังหวัดนี้ เก็บข้อมูลมาได้แค่นี้ เวลา ๓ เดือน แต่ผมว่ามันเป็นหัวใจสําคัญและมันจะเป็นประโยชน์กับ ท่านรองนายกรัฐมนตรีในการปรับปรุงนะ ตอนที่ ๒ คือตอนโรงสีสีข้าวไปเก็บไว้ในไซโลกลาง วันนี้ท่านอ่านหนังสือพิมพ์ก็เห็นแล้วนี่ครับ เอาง่าย ๆ เฉพาะ เซอร์เวย์เยอร์ (Surveyor) โรงสีปกติปฏิบัติตามหน้าที่ทุกอย่าง ๗ บาทครับท่านประธาน เรียกเก็บกระสอบละ ๗ บาท หลายจังหวัดโทรศัพท์มาร้องครับว่าขณะนี้เซอร์เวย์เยอร์เก็บแล้ว ๗ บาท โดยที่ทําดีทุกอย่าง ตามขั้นตอน แต่ข้อมูลที่เราได้รับคือจังหวัดไหนที่เอาข้าวมีการผสม มีการผสมข้าว หรือเอา กระสอบเก่า เพราะท่านกําหนดให้ใช้กระสอบใหม่ท่านทราบใช่ไหมครับ กระสอบใหม่ท่านหักไว้ ๕๐ บาท บางแห่งเขาเอากระสอบเก่ามากลับหน้าใหม่แล้วพ่นสีใหม่ก็อาจจะ ถูกเรียกเก็บจากเซอร์เวย์เยอร์กระสอบหนึ่ง ๓๐-๔๐ บาท ถ้าเอาข้าวเก่าที่ประมูลจากท่านมา แล้วมาผสมอาจจะเก็บแพงนิดหนึ่งครับ แล้วเราก็ได้รับการท้วงติงจากโรงสีดี ๆ ที่บอกผมมา ให้มาบอกพวกท่านว่าสิ่งที่ท่านเปิดประมูลข้าวแล้วบอกว่าข้าวไร้คุณภาพ ประมูลในราคาถูก ๆ มันไม่ใช่ มันไม่ใช่วิธีการเก็บแล้วเก็บข้าว แล้วก็ทําให้ข้าวมันเสีย แต่จริง ๆ แล้วข้าวมันเสียมา หลายวันที่เขาเก็บในไซโลครับ นี่คือข้อสังเกตที่ทางโรงสีเขาให้ข้อมูลมา และจุดที่สําคัญ อีกจุดหนึ่งคือเกี่ยวกับโรงสีคือวันนี้อีสานเพื่อนผม ส.ส. เพื่อนผมหลายคนอีสานผลผลิต ข้าวนาปีมันเยอะ แล้วสถานที่รับจํานํามันน้อย ท่านก็เปิดโอกาสให้โรงสีในพื้นที่ภาคกลาง ไปร่วมรับจํานํานอกเขตพื้นที่ในพื้นที่ภาคอีสาน ท่านทราบแล้วนะครับว่าวันนี้มีการเรียกเก็บเงินแล้ว เกวียนละ ๑๕๐ บาท แต่จ่ายก่อนล่วงหน้า ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท ย้ํานะครับ โรงสีใดในพื้นที่ ภาคกลางจะไปเปิดจุดรับจํานํานอกเขตในพื้นที่ภาคอีสานจ่ายเงินใต้โต๊ะทันที ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท เงินสด แต่จะต้องจ่ายในภาพรวมว่าตันละ ๑๕๐ บาท ผมมีเอกสารอยู่ ๑ ชิ้นครับ บังเอิญ เรื่องนี้เพื่อนจากซีกรัฐบาลก็คงได้เห็นเพราะมีการพูดคุยในที่ประชุมคณะกรรมาธิการ การพาณิชย์และทรัพย์สินทางปัญญา อันนี้คือหนังสือที่สํานักงานการค้าภายในจังหวัด พระนครศรีอยุธยาได้ทําถึงประธานชมรมโรงสีข้าวว่าโรงสีใดที่มีความพร้อมที่จะไปร่วม รับจํานําข้าวนอกเขตพื้นที่โดยเฉพาะพื้นที่ภาคอีสาน ปรากฏว่ามีโรงสีลงชื่อมาทั้งหมด ประมาณ ขออนุญาตนะครับ ๑๘ โรงสี ท่านประธานครับ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอน ให้สมาคมโรงสีเขาคัดเลือกคนที่ปฏิบัติตามเงื่อนไขพวกนี้ก็ได้รับการดูแล ปรากฏว่า ผ่านไปเป็นเดือนไม่ได้รับการตอบสนอง สุดท้ายมีรายหนึ่งไปจ่ายเงินใต้โต๊ะทุกอย่างก็อนุมัติ ผมก็เลยถือโอกาสร้องเรียนกับท่านครับ ในขั้นตอนขั้นที่ ๒ เป็นขั้นตอนที่ทุจริตสูงมาก และเงินพวกนี้ ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาทของรัฐบาลจะอยู่ในมือพ่อค้าครับ ไม่ถึงมือชาวนาครับ แต่หัวใจที่สําคัญที่สุดคือข้าวของชาวนาที่มาถึงโรงสี ตรงนี้คือหัวใจครับ เพราะถ้า ท่านสามารถทําเงิน ๔๐๐,๐๐๐ ล้านบาทถึงมือชาวนาทุกบ้านจบเลยครับ ผมให้ท่าน เป็นรัฐบาลตลอดชีวิต แต่ผมกําลังจะชี้ให้เห็นว่าปัญหาของชาวนาก็คือการโกงครับ ชาวนา เราถูกโกงและปัญหาที่ถูกโกงที่เป็นพื้นที่สุดผมจะสรุปเฉพาะประเด็นการโกงประมาณ ๔ รูปแบบ พร้อมกับเอกสารที่ชี้ให้เห็น วิธีการโกงที่โกงอันดับหนึ่งคือการโกงความชื้น ผมขออนุญาตท่านประธานครับ นี่คือเครื่องวัดความชื้นมาตรฐานแล้วถ้าใครไม่เข้าใจ ไม่ได้ศึกษาเรื่องข้าวก็จะไม่ทราบว่าเครื่องวัดความชื้นมีหลายรูปแบบ เครื่องวัดความชื้น ที่กระทรวงพาณิชย์รับรองนั้นจะวัดได้แค่ ๓ อย่าง อย่างเครื่องรุ่นนี้ผมลงทุนซื้อไปวัดให้ ชาวนาบ้านผม เครื่องละ ๒๖,๐๐๐ บาท จะวัดได้แค่ ๓ อย่าง คือข้าวเปลือก ข้าวจ้าว แล้วก็ข้าวกล้อง แต่ประเภทบางอย่างเราวัดได้ ๗ ชนิด อย่างนั้นมันโกงชาวบ้าน เพราะฉะนั้น โรงรับจํานําของรัฐบาลต้องเอารุ่นนี้มาวัดให้กับชาวนา เพราะถ้าเอารุ่นอื่นโกงที ๓ เปอร์เซ็นต์ ๕ เปอร์เซ็นต์ มันไม่โกงแบบธรรมดา แต่ถ้าโกงแบบมีเทคนิคอาจจะโกงทีถึง ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ซึ่งผมมีตัวอย่างชี้ให้ท่านเห็น ผมจะขออนุญาต ที่ผมจะต้องทําให้ท่านดูอย่างนี้เนื่องจากว่าผมกําลังจะชี้ให้ท่านเห็นว่า เดี๋ยวจะมีคําตอบครับ ท่านประธานครับ ผมใช้เวลาไม่ถึง ๑ นาทีครับ ง่าย ๆ ครับวิธีการ วัดความชื้น จริง ๆ แล้วเขาก็แนะนําว่ามันควรจะใช้กระบวย แต่เนื่องจากผมต้องการ ความรวดเร็ว แค่นี้เองครับ แล้วเอาอันนี้ปาด จบแล้วครับท่านประธานครับ แล้วเอามาวางให้กับ โทษนะครับท่านประธาน