ท่านประธานที่เคารพครับ ผม พิเชษฐ พันธุ์วิชาติกุล พรรคประชาธิปัตย์จากจังหวัดกระบี่ ก่อนอื่นผมก็ขอกราบเรียนผ่านไปยัง ศาสตราจารย์นายแพทย์กวี สุวรรณกิจ ที่โรงพยาบาลบํารุงราษฎร์ที่รอผมอยู่ ผมลาท่าน ประมาณ ๓ ชั่วโมง เพราะคิดว่าถ้าผมมาถึงที่นี่สี่โมงสักทุ่มหนึ่งผมก็คงจะเสร็จ แต่วันนี้ ถ้าผมจะต้องเลยไปถึงเที่ยงคืนก็โปรดรับทราบว่าผมมาทําหน้าที่ผมในสภา ทราบว่าท่านดูอยู่ หน้าทีวี (TV) ท่านประธานที่เคารพ ผมขอความกรุณาว่าฝ่ายเลขาธิการกรุณาบอก ฝ่ายโสตทัศนูปกรณ์สักนิดหนึ่งว่าช่วยเร่งเสียงให้สักนิดหนึ่ง ผมไม่แน่ใจว่าผมจะมีเสียงดังพอ จนถึงนาทีสุดท้ายหรือเปล่า ท่านประธานวิปบอกว่าจะผมใช้เวลา ๔๕ นาทีคงเผื่อว่า ผมจะพูดได้ช้าด้วยนะครับ ก่อนอื่นผมขอกราบเรียนท่านประธานครับ ในฐานะที่เราอยู่ใน สภานี้มาพอ ๆ กัน ท่านประธานอยู่สภาก่อนผมปี ๒ ปี แต่ผมอยู่มากกว่าท่านสมัย ๒ สมัย เพราะผมไม่เคยสอบตก เรารู้ระเบียบเท่า ๆ กันครับ เรารู้ข้อบังคับเท่า ๆ กัน ผมเป็นคนมีวินัย ผมรู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร เพราะฉะนั้นถ้าผมไม่ผิดข้อบังคับท่านประธานอย่าขัดผมนะครับ ถ้าผมไม่ผิดข้อบังคับท่านประธานอย่าปิดไมค์ผมนะครับ การเป็นประธานสภาใช้วิธีการ ปิดไมค์สมาชิกเพื่อพูดฝ่ายเดียวไม่ใช่วิธีการที่น่ายกย่องครับ ผมหวังว่าท่านประธานสมศักดิ์ ที่ผมรักเสมือนเพื่อนคงไม่ทําเช่นนั้นกับผมนะครับ ท่านประธานครับ ผมขอใช้เวลา ๔๕ นาที แต่ก่อนถึงเวลามันมีอะไรมาถึงผมเยอะเหลือเกิน มีเพื่อนชาวมุสลิมผมเข้าใจว่าจากสถานทูต โทรศัพท์ถึงผมว่าวันนี้สิ่งหนึ่งที่ผมควรทํา ก็คือท่านคณะประธานกรรมาธิการครับ ในฐานะ ที่เป็นมุสลิมผมขอกล่าวคําว่าอัสสลามุอะลัยกุม และท่านประธานครับ ผมขอกล่าวด้วยความเคารพ ไปยังท่านฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์ มูอิซซัดดิน อับดุลเลาะห์ ท่านแรกที่เขากําชับผมว่าวันนี้ ควรจะต้องขอขมาท่าน ท่านที่ ๒ เข้าใจว่าจากสถานทูตจีนครับ ท่านประธานครับ บอกผมมาเป็นภาษาจีนและขอให้ ผมพูดว่าจุ้ยจุนจิงเตอะ จงกวงจู่ซีกหู จิ่นเทา คือให้ผมขอขมาไปยังท่านประธานาธิบดีหู จิ่นเทา แห่งประเทศจีน อีก ๗ ท่านครับ แม้กระทั่งประธานาธิบดีแห่งญี่ปุ่น ประธานาธิบดีซิงห์ แห่งอินเดีย ประธานาธิบดีเควิน รัดด์ แห่งออสเตรเลีย ประธานาธิบดีจอยคี แห่งเนเธอร์แลนด์ ประธานาธิบดีลี เมียงบัค แห่งเกาหลีใต้ ว่าวันนี้คนไทยควรจะกล่าวคําขอขมา ท่านผู้ใหญ่เหล่านั้นเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่พัทยาครับ ท่านประธานครับ ในนามคนไทยผมกราบ ขอบพระคุณไปยังประมุขเหล่านี้ที่ให้เกียรติประเทศไทยเดินทางมาร่วมประชุมอาเซียนซัมมิท (ASEAN Summit) กับเราที่ประเทศไทย ระหว่างวันที่ ๘ ถึงวันที่ ๑๓ วันที่ ๑๔ เมษายน ๒๕๕๓ ผมไม่ได้เป็นรัฐบาล ผมไม่ได้ไปที่นั่น ผมไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่ามีมวลชนบุก โรงแรมรอยัลคลิฟฟ์ รู้แต่ว่ามีการทุบกระจกเข้าไปถึงห้องประชุม รู้แต่ว่าท่านผู้นําประเทศ เหล่านี้ท่านโบลเกียห์หนีหัวซุกหัวซุนกับขบวนที่ตามล่าท่านกว่าท่านจะหลุดจากวงล้อมได้ ท่านหู จิ่นเทาโชคดีที่รู้ตัว รถล้อมอยู่ ๔๐๐-๕๐๐ คัน ท่านไม่เข้ามาที่ประชุม ท่านไม่ต้องหนี ประธานาธิบดีบันคีมูน ใครต่อใครหลายท่านหนีจากโรงแรมลงเรือไปกลางทะเล ขึ้นเฮลิคอปเตอร์หนีหัวซุกหัวซุนออกไปจากประเทศไทย ในขณะที่เขาให้เกียรติมาประชุม ประเทศไทย ให้เกียรติเรา ท่านประธานครับ วันนี้เราพูดถึงเรื่องปรองดองเป็นเรื่องดีครับ เราพูดถึงคําพูดที่ไพเราะ ปัจจัยสําคัญใช้หลักเมตตาธรรมด้วยการให้อภัยซึ่งกันและกัน บนพื้นฐานของนิติศาสตร์ ที่จะคืนความถูกต้องและความชอบธรรมให้กับทุกฝ่ายที่ได้รับ ผลกระทบ ผมเบื่อที่เราจะพูดถึงนิติธรรม ผมเบื่อที่ใครต่อใครมาพูดถึงคําว่านิติศาสตร์ ผมเป็นทนายความใบอนุญาตว่าความ พ.ศ. ๒๕๑๑ นะครับ ๔๔ ปีมาแล้ว ผมถือใบอนุญาต ว่าความตลอดชีพครับ ถ้าก่อนผมตายใบอนุญาตว่าความผมคงจะครบ ๖๐ ปี ท่านประธานครับ ผมเรียนมนูธรรมศาสตร์ คัมภีร์มนูธรรมศาสตร์ ผมเรียนคัมภีร์มโนสารฤาษีที่อัยการทั้งหลาย เอาไปประดับบ่ากันอยู่ ผมรู้ว่าอะไรคือตรรก อะไรคือความถูกต้อง อะไรคือความชอบธรรม อะไรคือสิ่งที่ควรจะปฏิบัติต่อกันในสังคม ผมคํานึงถึงสิ่งเหล่านี้มากที่สุดครับ ท่านประธานครับ ไม่ว่าในสภาหรือนอกสภา ผมมองขึ้นไปเห็นสุภาพสตรีคนหนึ่งนั่งอยู่ ผมนึกถึงคุณพ่อเขาอยู่กับผมที่กระทรวงการคลัง เป็นคนดี เป็นคนน่ารัก วันนั้นปืนใครครับ ยิงเขากลางหัวของเขาทรุดคาที่ แล้ววันนี้ลูกสาวเขานั่งอยู่ที่นี่ อะไรคือความชอบธรรมครับ อะไรคือความชอบธรรม เงิน ๗,๕๐๐,๐๐๐ บาทที่ให้เขาไปหรือครับ หรือสําหรับลูกสาว มหาบัณฑิตคนนี้ พ่อเขามีค่ากว่าอะไร อะไรคือการปรองดองครับ ท่านประธานครับ ผมจะกราบเรียนไปยังท่านโบลเกียห์ได้อย่างไร จะกราบเรียนท่านได้อย่างไร ว่าประเทศไทย พวกผมในสภาผู้แทนราษฎรวันนี้ขอปรองดองกับท่าน ขออโหสิที่วันนั้นเราใช้ม็อบขับไล่ตีท่าน ไล่ท่านหนีหัวซุกหัวซุน ลงเรือไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ท่านจะยอมปรองดองหรือไม่ ผมไม่ทราบ ประธานาธิบดีประเทศที่ประชากร ๑,๓๐๐ ล้านคน อย่างหู จิ่นเทา ให้เกียรติเราครับ มาร่วมประชุมกับเรา สุดท้ายเราไล่ท่านอย่างกับหมูกับหมา ไม่ใช่พูดกันเพียงแค่ห้องนี้ครับ ท่านประธานต้องไปปรองดองกับท่าน ไปขอขมาท่าน และอีก ๖-๗ ท่านที่มาประชุมอาเซียนซัมมิท กับเราทั้งหลาย นี่คือความเป็นจริง นี่คือความถูกต้อง ท่านประธานครับ ผมจะขอใช้เวลา คงอาจจะไม่ถึง ๔๕ นาที เพราะผมป่วยครับ ผมป่วยมาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนซึ่งท่านชวลิตทราบ ในห้องประชุมงบประมาณ แต่ผมก็กัดฟันทํางานให้รัฐบาลนี้จนเสร็จงบประมาณได้เข้าสภา เสร็จทันในกําหนด ท่านชวลิตทราบดีครับ ขณะที่ผมเดินไม่ไหวแล้ว แต่วันนี้ในห้องนี้ เราทุกคนเพื่อนกัน เราทุกคนเป็นสมาชิกรัฐสภาเหมือนกัน เราก็ทํางานของเราเหมือนกัน เรากําลังจะปรองดอง ดีครับ ปรองดอง ในที่ประชุมงบประมาณตั้งแต่ ๙ โมงเช้าจน ๔ ทุ่ม ท่านชวลิต วิชยสุทธิ์ คงเป็นพยานให้ได้ว่าตลอดเวลา ๔๐ กว่าวัน ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่เคย ขาดประชุม ผมอยู่ตั้งแต่เริ่มประชุมจนนาทีสุดท้าย ออกจากห้องประชุมคนสุดท้าย ขณะเดียวกันกลับถึงบ้าน ๔ ทุ่ม ๕ ทุ่ม เที่ยงคืน ผมดูทีวี ผมดูไทยพีบีเอส (Thai PBS) ผมดูเนชั่น (Nation) ผมดูสปริงนิวส์ (Spring news) ผมเห็นน้ําท่วมหลากมาตั้งแต่ภาคเหนือ น้ํากําลังจะท่วมนิคมอุตสาหกรรม ๖ แห่ง ขณะที่เราบอกว่า เอาอยู่ เอาอยู่ ผมได้เห็น ความปรองดองอย่างแท้จริงของคนไทยจริง ๆ ณ ขณะนั้น ไม่ว่าเสื้อแดง เสื้อเขียว เสื้อสารพัด ช่วยกัน ถุงยังชีพขนกัน ช่วยคนที่ตกทุกข์ได้ยาก ภาพที่ไม่เคยเห็นในเมืองไทย หรือภาพอุบาทว์ที่เกิดขึ้นในเมืองไทยเมื่อ ๒-๓ ปีที่แล้ว ซึ่งกลับกลายเป็นภาพ ความปรองดอง ผมเห็นทหารจากหลายกองพันออกไปช่วยคนแก่ ออกมาขนของ ออกมาอุ้มเด็ก พลทหารคนหนึ่งป่วยกลับไปอยู่ที่บ้าน ผู้บังคับบัญชาบอกพรุ่งนี้พักก็ได้นะไอ้น้อง เขาบอกว่า ผมขออนุญาตไปทําหน้าที่ต่อครับ เพราะประชาชนกําลังลําบาก นั่นคือทหารหาญของชาติไทย วันรุ่งขึ้นเขาออกมาทํางานตามปกติ ผมนึกชื่นชมว่าประเทศไทยของเรามีทหารเช่นนี้ แต่ในฝัน คืนนั้นพอหลับแล้วผมฝันครับ ในฝันไม่ทราบว่าความจริงหรือความเท็จ ในอุปทาน ไม่รู้ว่า ภาพจริงหรือภาพเท็จ ผมฝันเห็นสี่แยกคอกวัว ผมเห็นนายทหารเราหลายกองพันไป สี่แยกคอกวัว ปะทะ ประทังประชาชนที่เขากําลังจะเข้าปะทะกัน แล้วผมเห็นแสงเลเซอร์ส่องไปยังหัวนายทหาร ตามประสาคนเล่นปืนผมรู้ครับว่านั่นคือ แสงเลเซอร์ติดปืนเล็กยาว และปืนเล็กยาวลักษณะนี้ คือปืนสไนเปอร์ มุมไหนครับข้างบน ทหารหรือครับไม่จะยิง แต่ชายชุดดําเดินผ่านกลุ่มเสียงเข้ามาทางทีวีบอกว่าเราต้อง ไม่รู้ไม่เห็นอะไรนะ ใครถามอะไรเราต้องไม่เห็นนะ และแล้วนายทหารของเราหมวกเหล็ก กระสุนเจาะเกราะหมวกเหล็กครับ ตายคาที่คนแล้วคนเล่า เอ็ม ๗๙ ระดมเข้ามาหลาย ๆ ทิศทาง ทหารร้องแต่ว่าอย่ายิง อย่ายิง เราไม่มีอาวุธ เรามือเปล่า แต่สุดท้ายตายที่ หน้าโรงเรียนสตรีวิทยา ตายที่สี่แยกคอกวัว คาที่แม้กระทั่งพลตรีคนหนึ่ง จ่าทหารเสือราชินี พลตรี ขณะที่พยายามลากทหารหนีออกมาขึ้นรถ รถวิ่งผ่านมาถึงหน้าวัดบวรนิเวศน์ คนกลุ่มหนึ่ง เสื้อสีหนึ่งไล่ทุบรถ เขาบอกอย่าตี อย่าตี นี่ทหารบาดเจ็บ คนกําลังจะตาย ไอ้สัตว์พวกนั้น มันลากทหารเราลงจากรถ และมันตีจนตายคาที่ไป ๔ ศพครับท่านประธานครับ ก่อนที่จะไป โรงพยาบาล ท่านประธานเป็นนายทหารหรือเปล่า ท่านเป็นลูกรักกองทัพบกหรือเปล่า รู้สึกอย่างไรกับภาพเช่นนั้น ทหารของท่านที่ปราศจากอาวุธโดนไล่ตีอย่างกับหมูอย่างกับหมา ตายไปคนแล้วคนเล่า และแล้วพลเอก