นายเกียรติ สิทธีอมร บัญชีรายชื่อ

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพครับ ผม เกียรติ สิทธีอมร บัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ ต้องขอขอบคุณท่านประธานที่เปิดโอกาส ให้อภิปรายนะครับ เพราะว่าก่อนหน้านี้ก็ไปอยู่ในคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณากฎหมาย บางเรื่องนะครับ ทีนี้พอผมได้มีโอกาสอ่านดูโดยเฉพาะร่าง พ.ร.บ. การอ้านวยความสะดวก ในการขนส่งข้ามพรมแดน พ .ศ. .... นี่ผมมีความเป็นห่วงหลายประการเป็นสาระส้าคัญนะครับ

ประการแรกการด้าเนินการตามกรอบนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของพิมพ์เขียว ของการสร้างประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ก็ขอความกรุณาครับ เพื่อน ส.ส. และเพื่อนที่เป็น รัฐมนตรีอย่าใช้เวทีนี้หาเสียงกันเลยครับ เดี๋ยวมันพาดกันไปพาดกันมา ทุกรัฐบาล ท้าเหมือนกันหมดครับ ต่อเนื่องครับ ตั้งแต่สมัยไหนมาแล้วครับ เพราะฉะนั้นอย่าใช้เป็น เวทีหาเสียงเดี๋ยวมันจะหลงประเด็นครับ ความรอบคอบของการท้ากฎหมายนั่นละครับ คือประเด็นที่ส้าคัญที่สุดในการที่เราจะมาพิจารณากันในสภาแห่งนี้ หลักการและเหตุผล ระบุไว้ชัดเจนนะครับว่าต้องด้าเนินการเพราะได้มีการท้าความตกลงระหว่างประเทศ แต่ท่านไม่ได้ให้รายละเอียดเลยครับว่าความตกลงระหว่างประเทศนี่ที่จะมาสะท้อนอยู่ใน กฎหมายฉบับนี้มีอะไรบ้าง ข้อไหนบ้างละครับ แล้วพวกเราที่เป็น ส.ส. จะพิจารณาเอาอะไร มาเป็นเกณฑ์ว่าสิ่งที่ท่านเขียนมานั้นมันถูกต้องและสอดคล้องกันกับทุกประเทศที่เป็นภาคีอยู่ ไม่มีครับท่านประธาน ผมก็เป็นกังวลนะครับ อ้างถึงจริง แต่ไม่มีรายละเอียดให้ ต้องถามว่า ท่านรัฐมนตรีที่รับผิดชอบทราบไหมครับว่าข้อไหนมันตรงกับข้อตกลงข้อไหนระหว่างประเทศ แล้วเนื้อหามันตรงกันหรือเปล่า ไม่มีนะครับ ท่านประธานครับ ผมก็ไม่ทราบว่าสภาแห่งนี้ จะผ่านกฎหมายฉบับนี้ด้วยสาระส้าคัญเช่นนี้โดยไม่ให้รายละเอียดอย่างนี้ได้อย่างไร ผมเป็นห่วง จริง ๆ นะครับ ในสาระส้าคัญที่เขียนมาผมคิดว่ามีข้อตกหล่นอยู่มากมายนะครับ ในเรื่อง การค้าระหว่างประเทศนี่ท่านประธานคงจะทราบนะครับ ข้อตกลงฉบับหนึ่งมันมีเป็น ร้อย ๆ มาตราครับ แต่ที่ท่านขอออก พ.ร.บ. ฉบับนี้มา ๑๓ มาตรา ไม่มีรายละเอียดอะไรเลยครับว่า ข้อตกลงคืออะไร หลักการบางเรื่องหายไปเลยครับจากร่าง พ.รบ. ฉบับนี้ ผมยกตัวอย่างนะครับ ในมาตรา ๖ วรรคสอง ให้เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลประเทศภาคีตามความตกลงได้รับยกเว้น ไม่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง มีฉบับเดียวหรือครับที่ยกเว้นนะครับ การที่ คนต่างชาติไม่ว่าจะเป็นชาติไหนประเทศภาคีมานั่งท้างานอยู่ในราชอาณาจักรไทย ยกเว้น กฎหมายฉบับเดียวหรือครับ ก็คือได้รับยกเว้นวีซ่า (VISA) เรามานั่งท้างานในประเทศไทย ไปดูบ้างหรือเปล่าครับว่าค้าจ้ากัดความของการท้างานในประเทศไทยตามพระราชบัญญัติ ว่าด้วยการท้างานของคนต่างด้าว ก้าหนดไว้ว่าอย่างไรบ้างครับ ต้องออกใบอนุญาตท้างาน ให้เขาไหมครับ ได้รับการยกเว้นไหมครับ มานั่งท้างานมีรายได้ที่เกิดขึ้นจากการท้าภารกิจ ในประเทศไทย ถึงแม้เงินนั้นช้าระจากต่างประเทศ กฎหมายสรรพากรละครับ ไม่เขียนเลย นะครับ ถ้าท่านท้าร่างกันมาอย่างนี้นี่ผมเป็นห่วงจริง ๆ ครับว่าท่านท้าด้วยความเข้าใจถึงกติกา หรือข้อตกลงระหว่างประเทศมากน้อยแค่ไหน ตายน้าตื้นเลยนะครับ เขาเดินเข้ามานี่นะครับ ตม. ให้เดินผ่านมานั่งในประเทศไทย เจ้าหน้าที่กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมไปจับเขา ได้หรือครับ ท่านขาดตกบกพร่องไปหรือเปล่า ร่างกฎหมายอย่างนี้ เจ้าหน้าที่กรมสรรพากร ไปจับเขาได้หรือครับ อย่างนี้อ้านวยความสะดวกหรือสร้างปัญหา ผมสงสัยนะครับ อันนี้ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งเท่านั้นเองครับท่านประธาน จริง ๆ กฎหมายลักษณะนี้ ร่างฉบับอย่างนี้ มันต้องมีหลายมาตรามากกว่านี้มากเลยครับ แล้วต้องมีการเปรียบเทียบกับข้อตกลง ที่เป็นข้อก้าหนดเกี่ยวกับเรื่องการขนส่งสินค้าผ่านแดนที่ชัดเจนมากกว่านี้ และทุกประเทศ ที่เป็นประเทศภาคีต้องออกกฎหมายที่มีถ้อยค้าเหมือน ๆ กัน และด้าเนินการให้มีผลบังคับใช้ พร้อม ๆ กันหรือใกล้เคียงกัน ปัญหามีตามมาครับ ว่าการที่จะตั้ง อันนี้จริง ๆ ตามศัพท์เทคนิคเขาเรียกว่าเป็นซิงเกิล วินโดว์ (Single window) ก็คือให้เป็นด่านเดียวครับ เคลียร์ (Clear) สินค้าได้พร้อม ๆ กัน โดยมีเจ้าหน้าที่หลาย ๆ ฝ่ายมานั่งอยู่รวมกัน ท่านไม่ได้ มีเงื่อนไขในกฎหมายฉบับนี้เลยครับ ว่าถ้าเมื่อท่านออกกฎหมายฉบับนี้ไปแล้วประเทศภาคี ของด่านนั้น ๆ ไม่มีความพร้อมครับ ต้องด้าเนินการอย่างไร กฎหมายไม่มีเงื่อนไขนี้เลยนะครับ เขาไม่พร้อม เราพร้อม หรือเราไม่พร้อม เขาพร้อม เกิดอะไรขึ้น ไม่มีรายละเอียดนะครับ ท่านประธาน จริง ๆ หลักก็คือว่าการบังคับใช้กฎหมายลักษณะเช่นนี้จะต้องด้าเนินการได้ ก็ต่อเมื่อมันมีความพร้อมของทั้ง ๒ ประเทศที่เป็นประเทศภาคีร่วมกัน ตรงนี้ขาดตกหายไปเลย จากร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้

อีกประการหนึ่ง เมื่อมีการส่งคนหรือเจ้าหน้าที่เข้ามาท้างานในพื้นที่ ที่เป็นของประเทศไทย หรือในทางตรงกันข้ามส่งคนไทย เจ้าหน้าที่ประเทศไทยไปท้างานในพื้นที่ ของต่างประเทศหรือประเทศภาคี ปัญหามีอยู่ว่าในแง่ของงบประมาณที่จะต้องมีการน้ามาใช้ และทรัพย์สินที่มีการขนย้ายไปอยู่ในพื้นที่ที่แหล่งงบประมาณไม่ได้เป็นเจ้าของพูดง่าย ๆ ของประเทศไทยขนทรัพย์สินไปอยู่ในพื้นที่ของประเทศภาคีหรือประเทศเพื่อนบ้าน ทรัพย์สินนั้น จะต้องมีการจัดการอย่างไร ใครดูแล ใครเป็นคนให้หลักประกัน ใครดูแลความปลอดภัย ในชีวิตของทั้งเจ้าหน้าที่และทรัพย์สินที่มีการขนย้ายไปอยู่ในประเทศภาคี ไม่มีเขียนนะครับ เห็นไหมครับ ว่าบกพร่องขนาดไหน

อีกประการหนึ่ง สาระส้าคัญเหมือนกันนะครับ ท่านประธานครับ จะมีหลายกรณี ที่มีการส่งสินค้าผ่านแดนจากประเทศที่ ๑ ผ่านไปยังประเทศที่ ๒ เพื่อไปส่งออกในประเทศที่ ๓ เช่น จากชายแดนประเทศไทยมีจุดที่ท้างานร่วมกันไม่ว่าจะเป็นประเทศไทย หรือประเทศ สปป. ลาว ขนสินค้าผ่านไปแต่ไม่ใช่เพื่อใช้ในการซื้อขายหรือบริโภคในประเทศลาวครับ ส่งต่อไปประเทศเวียดนามก็ต้องไปผ่านอีกจุดหนึ่งซึ่งเป็นจุดร่วมระหว่าง สปป. ลาว และประเทศเวียดนามเพื่อส่งไปยังประเทศเวียดนาม หรือส่งออกไปที่ท่าเรือ ทางภาคตะวันออก ไม่มีเขียนเลยครับ ท่านประธานครับ ไม่มีเขียนเลยว่าจะดูแลสินค้า หรือจะถือว่าสินค้านั้นเป็นสินค้าผ่านแดนอย่างไร จะเกิดกรณีว่าเมื่อมีการขนส่งไปแล้ว เจ้าหน้าที่ของบางประเทศไปตรวจจับขึ้นมาบอกว่าสินค้านี้มีปัญหา ไม่มีการระบุไว้ ในข้อตกลงระหว่างประเทศ หรือมีระบุไว้ในข้อตกลงระหว่างประเทศ แต่ไม่มีระบุไว้ ใน พ.ร.บ. ฉบับนี้เลย ท่านเห็นไหมครับ ว่ามันบกพร่องขนาดไหนครับ นี่คือความเป็นจริงนะครับ แล้วไม่ใช่เกิดขึ้นเฉพาะกรณีของประเทศไทย สปป. ลาวและประเทศเวียดนามเท่านั้น มีกรณี ที่โยงไปถึงกรณีของทางภาคใต้ ไปถึงประเทศมาเลเซียส่งต่อไปอินโดนีเซีย หรือส่งต่อไป ประเทศสิงคโปร์ ในทางภาคเหนือสามารถส่งต่อผ่านไปยังประเทศเมียนมาร์ แล้วกรณีที่เรามีความตกลง จริง ๆ แล้วต้องคิดไปถึงอาเซียน+๖ (ASEAN+6) ก็คือความตกลง ระหว่างประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนกับประเทศอินเดีย กับประเทศจีน ไม่มีเขียนนะครับ แล้วท่านจะออกกฎหมายอีกฉบับหนึ่งหรือครับ เมื่อถึงเวลานั้นครับ น่าเป็นห่วงมากเลยนะครับ ว่ายื่นกฎหมายที่ร่างเข้ามาอย่างไม่มีความรอบคอบขนาดนี้ ผมเป็นห่วงอย่างยิ่งนะครับ ท่านประธาน ไม่ตอบโจทย์เลยครับ แล้วถ้าท่านออกกฎหมาย ผ่านกฎหมายฉบับนี้ออกไป โดยไม่มีการปรับปรุงแก้ไขในรายละเอียดที่ผมได้กล่าวไปแล้ว กฎหมายฉบับนี้จะเป็นตัวสร้างปัญหา ให้กับกระบวนการขนส่งระหว่างประเทศทั้งหมดครับ

ผมก็มาประการสุดท้ายครับ จริง ๆ ผมทราบมาว่ามันมีคณะกรรมการในการ เตรียมความพร้อมของการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนให้ทันเวลาปี ๒๕๕๘ กรรมการชุดนี้ มิได้เป็นกรรมการระดับชาตินะครับ เป็นกรรมการอยู่ที่กระทรวงการต่างประเทศเป็นผู้ดูแล ภาระหน้าที่ของแต่ละกระทรวงในการที่จะท้าภารกิจต่าง ๆ เพื่อให้สอดคล้องกับความตกลง มีเกือบทุกกระทรวงเลยครับ ถ้าไม่มีคณะกรรมการระดับชาติผลักดันให้แต่ละกระทรวง สามารถด้าเนินการได้สอดคล้องกับข้อตกลงภายในระยะเวลาที่ก้าหนด ประเทศไทย พังเหมือนกันครับ ถึงเวลานั้นคนอื่นพร้อม เราไม่พร้อม แล้ว ณ วันนี้ครับท่านประธาน คณะกรรมการชุดนี้ประชุมครั้งสุดท้ายเมื่อไรท่านประธานทราบไหมครับ เดือนมกราคม ปีที่แล้วครับ ในขณะที่บอกว่านโยบายให้ความส้าคัญกับการสร้างประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน แต่คณะกรรมการที่ผลักดันให้มีการด้าเนินการไม่ประชุมเลยครับ ตอนนี้เกือบทุกเรื่อง ของทุกกระทรวงมีการด้าเนินการตามระยะเวลาที่ข้าราชการเป็นผู้ก้าหนด ไม่ใช่เป็นการ ด้าเนินการตามที่นโยบายก้าหนด แล้วเราจะไปมองสู่เป้าหมายของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ปี ๒๕๕๘ ได้อย่างไรครับ เหลือ ๒ ปี ๘ เดือนครับท่านประธาน แล้วนี่คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดว่า แม้กระทั่งการท้างาน ณ วันนี้ที่เอามาเข้าสภาบอก ๗ เดือน บอกให้ความส้าคัญ ๗ เดือนนี่ ช้ามากเลยนะครับ จริง ๆ เรื่องนี้เราช้ากว่าประเทศอื่นแล้ว ต้องเอาเข้ามาตั้งแต่ประมาณ ไตรมาสที่ ๓ ปีที่แล้วครับ เอาละครับ ช้าผมไม่ว่า ก็มีเหตุผล ว่ากันไป แต่เข้ามาในสภาพที่ ไม่สามารถตอบโจทย์และยังไม่สอดคล้องกับข้อตกลงระหว่างประเทศ ตรงนี้ผมคิดว่า ผมมีปัญหาครับ และสภาแห่งนี้ถ้าอนุมัติตามร่างฉบับนี้ไป รัฐบาลเองก็จะมีปัญหาในการ บังคับใช้ ก็ต้องขอกราบเรียนท่านประธานนะครับ ขอความกระจ่างจริง ๆ ครับว่า ท่านตอบผมให้ได้ ๓-๔ ข้อ ผมเป็นคนท้างานครับ อยากเห็นงานบรรลุสู่เป้าหมาย แต่ที่ท่านร่างมาไม่ตอบโจทย์เลยครับ ขอบคุณครับ