นายจิรายุ ห่วงทรัพย์ กรุงเทพมหานคร

ท่านประธานที่เคารพครับ กระผม จิรายุ ห่วงทรัพย์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พรรคเพื่อไทยครับ ท่านประธานครับ ผมเล่าย้อนหลังประวัติศาสตร์ของเมืองไทยในการเดินทางสักนิดหนึ่งนะครับ ผมเป็นคนชอบขับรถเดินทางในเอเชีย หลายปีมานี้ท่านประธานครับ ๑๐ ปีมาผมเคยเดินทางไกล มากที่สุดจากกรุงเทพมหานครไปประเทศคาซัคสถานแล้วก็ประเทศอุซเบกิสถานครับ ขับจากกรุงเทพมหานครนะครับ ออกทางจังหวัดเชียงราย ที่อ้าเภอเชียงของ ต่อเนื่องบ่อเต็น เข้าไปที่ประเทศจีน เข้าสิบสองปันนา คุนหมิง ต้าหลี่ ลี่เจียง ขึ้นไปจนถึงอูรูมูฉี ออกประเทศ คาซัคสถาน ส่วนในเอเชียใต้ครับ สมาชิกอาเซียนในประเทศกัมพูชา ๑๐ กว่าปีที่แล้วครับ ออกปอยเปตครับ ผ่านบันเตียเมียนเจย เข้าสู่กรุงพนมเปญ แล้วก็ออกไปทางนครโฮจิมินห์ซิตี้ ทางเหนือท่านประธานครับ จังหวัดมุกดาหาร ข้ามสะหวันนะเขต ก็อย่างทางหลวงที่เพื่อน สมาชิกได้กรุณากล่าวนั่นละครับ แล้วก็ออกไปยังเมืองเว้ ดานัง ฮอยอัน ถ้าขึ้นไปทางเหนือ ก็ไปทางฮานอยครับ ประเทศพม่าก็ออกที่เชียงตุง ท่านประธานครับ ที่จังหวัดเชียงราย ที่อ้าเภอแม่สาย ประเทศมาเลเซียก็เดินทางถึงกรุงกัวลาลัมเปอร์โดยรถยนต์ครับ

ที่ผมพูดอย่างนี้ ผมจะเล่าประสบการณ์ว่าต่างประเทศเขาท้ากันอย่างไร ท่านประธานครับ ผมขับรถยนต์ส่วนตัวเป็นรถยนต์โฟร์วีล ท่านประธานครับ เมื่อไม่กี่สัปดาห์ ที่ผ่านมานี้ครับ ขับไปที่อ้าเภอเชียงของ จังหวัดเชียงรายครับ เพราะว่าตรงนั้นมีแม่น้าโขงกั้นอยู่ ที่อ้าเภอแม่สายตรงท่าขี้เหล็กนั้นไม่มีแม่น้าครับ ขึ้นไปก็สู่ประเทศพม่า เขาบอกว่าเวลาที่จะ ข้ามพรมแดนจากประเทศไทยไปประเทศลาวแล้วเข้าสู่ประเทศจีนสะดวกสุดต้องไปทางบ่อเต็น ประเทศลาวครับ ผมก็ถามต่อครับว่าแล้วการเดินทางแบบนี้ยุ่งยากมากน้อยขนาดไหน ทีมงานที่เป็นสมาชิกคาราวานของผม ท่านประธานครับ ไปท้าเอกสารก่อนที่อ้าเภอเชียงของ ไปถามต้ารวจ ตม. บอกว่าเขาแบ่งประเภทกันอย่างไร ในเมื่อผมไปมี ๓ ประเภทท่านประธานครับ คน สัตว์ สิ่งของ ที่พูดอย่างนี้คืออะไรครับ คนคือผมครับ สัตว์คือมีหมาตัวน้อย ๆ ท่านประธาน แล้วก็มีสิ่งของบางอย่างที่ผมต้องเตรียมไปเพราะว่าเดินทางไกล เป้าหมายคือภูเขามังกรหยก ที่เมืองลี่เจียง ระยะทางประมาณ ๒,๐๐๐ กิโลเมตรท่านประธานครับ ก็ปรากฏไปถาม เจ้าหน้าที่ที่อ้าเภอเชียงของเขาบอกว่า คุณจิรายุ วิธีการเดี๋ยวนี้ไม่ยาก แต่เสียเวลาหน่อย คือถ้าเกิดท่านประธานอยู่ที่อ้าเภอเชียงของ จะข้ามไปที่ฝั่งประเทศลาว ตอนนี้เขายังไม่มีสะพาน ก็ต้องนั่งแพขนานยนต์ เอารถขึ้นบนแพแล้วก็ข้ามไปฝั่งประเทศลาวครับ ท้าเอกสาร กรมศุลกากรเรียบร้อย เอารถน้าออกจากราชอาณาจักรไปที่ประเทศลาว นอกจากนั้นก็มี ต้ารวจตรวจคนเข้าเมืองครับ แล้วก็มีด่านกักกันสัตว์ก็ว่ากันไปท่านประธานครับ พอข้ามไป ฝั่งประเทศลาวอีก ก็ไปท้าเหมือนกันแบบนั้นละท่านประธานครับ ลักษณะเดียวกันเหมือน ท้าซ้าครับ ปรากฏว่าผมขับจากฝั่งประเทศลาวมุ่งหน้าสู่บ่อเต็น คือชายแดนระหว่างประเทศลาว กับประเทศจีนครับ ที่ประเทศลาวกลับมีปัญหาน้อยกว่าที่ประเทศจีนครับท่านประธาน ที่ประเทศจีนต้องให้รถจอดนะครับ พวกผมต้องเดินผ่านแล้วก็ไปจ๊อบ พาสปอร์ต (Job passport) เจ้าหน้าที่ประเทศจีนก็ตรวจรถมากมายหลากหลายครับ เพราะว่าของเราเป็นพวงมาลัยขวา ของเขาเป็นพวงมาลัยซ้าย แล้วผมขับ ผมมีใบขับขี่แบบประเทศไทยแต่ไปท้าใบอินเทอร์ (Inter) ที่กรมการขนส่งทางบกท่านประธานครับ ใช้เวลาอยู่ประมาณเกือบ ๒ ชั่วโมง ขั้นตอนตรวจรถครับ ตรวจรถอย่างไรรู้ไหมท่านประธานครับ ถ้าเกิดท่านใดเคยไป กรมการขนส่งทางบกนะครับ เขาเอารถเข้าไปในช่องครับ แล้วก็วิ่งเจ้าหน้าที่ก็ไปยืนมอง ผมก็ไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรกัน แต่สรุปใจความแล้วคือเขาตรวจว่าเบรกได้ไหม รถมีไฟส่องสว่าง ได้หรือไม่ อย่างไร นี่คือความละเอียดของประเทศจีน ท่านประธานครับ พอข้ามพรมแดนจีน ไปปุ๊บฉลุยเลยครับ วิ่งขึ้นทางด่วนกรุงเทพฯ-คุนหมิง คนจีนเขาถามผมครับ ไกด์ (Guide) คนจีน ท่านประธานครับ พูดภาษาไทยได้ เขาถามค้าหนึ่งเขาบอกว่าอย่างไรรู้ไหมครับ เลิกทะเลาะกัน หรือยัง ผมละข้า เขาถามว่าเลิกทะเลาะกันหรือยัง ผมบอกอะไรใครทะเลาะกัน ก็รัฐบาลคุณล่ะ ผมบอกว่าเลิกแล้วถึงได้มาเที่ยวนี่ล่ะ ประเด็นที่น่าสนใจท่านประธานครับ โลกมันกว้างครับ สมัยก่อนเรามองจีนเป็นคอมมิวนิสต์ เดี๋ยวนี้ท่านประธานครับ ๒ ระบบในประเทศเดียวครับ ที่เมืองลี่เจียง ไล่ลงมาที่นครคุนหมิง ไล่ลงมาที่สิบสองปันนาครับ ชื่อเมืองเขาก็เขียนชัดเจน สิบสองปันนาแต่เป็นภาษาจีนแล้วก็เป็นภาษาอังกฤษ ไปที่นั่นเราก็นึกว่าคนไทยครับ แต่เขา เปิดเสรีมากขึ้น ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นประเทศสังคมนิยม แต่ประเทศประชาธิปไตยของเรานี่ละครับ จะท้าอะไรแต่ละทียุ่งยากซับซ้อน ผมเล่าอีกประสบการณ์หนึ่งท่านประธานครับ ข้ามไปที่ ประเทศมาเลเซียครับ มุ่งหน้าสู่ด่านสะเดาครับ ขับรถสบายหน่อยเพราะเป็นพวงมาลัยขวา เหมือนประเทศไทยครับ ไล่ไปจนถึงเมืองกัวลาลัมเปอร์ต่อไปที่เมืองปุตราจายาครับ คนมาเลเซียเขาก็ถามเหมือนกันบอกว่านี่ถ้าเกิดเขาจะขับรถมาเที่ยวกรุงเทพมหานครยุ่งยาก มากน้อยขนาดไหน ผมบอกได้เลยครับ บอกว่ายุ่งยากมาก เราจึงไม่ค่อยเห็นรถประเทศ มาเลเซียวิ่งอยู่ในกรุงเทพมหานครครับ แต่เดี๋ยวนี้เริ่มมีท่านประธานครับ วันก่อนผมไปที่ จังหวัดเชียงใหม่ เห็นรถทะเบียนป้ายฟ้า ๆ เป็นภาษาจีนและมีตัวเลข เป็นรถที่มาจากคุนหมิง ขับข้ามมายังด่านเชียงของ เข้าสู่จังหวัดเชียงรายแล้วก็เข้าสู่จังหวัดเชียงใหม่ ผมก็ถามไกด์ บอกว่ารถแบบนี้เขาวิ่งถึงกรุงเทพฯ ได้ไหม เขาบอกล้าบาก ต้ารวจไทยยังงงอยู่เพราะเห็น ทะเบียนต่างชาติเดี๋ยวจับ อันนั้นไม่ว่ากันท่านประธานครับ เป็นข้อตกลงกัน แต่ที่ผมเห็น ร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้นี่นะครับ ผมเชื่อว่าท้าให้ลดขั้นตอนได้เยอะครับ ดูจากที่ผ่านมาก่อนที่ พระราชบัญญัตินี้จะประกาศใช้นะครับ ถ้าเกิดเป็นการขนส่งสินค้าไป พอไปถึงด่าน ตม. ของไทยครับ ก็ตรวจทั้งรถ ถ้าเป็นรถบรรทุกก็ต้องดูความพร้อมของรถ ดูสินค้าในรถ ดูคน ดูพืช ว่าเป็นพืชที่มีโรคติดต่อหรือไม่ อย่างไร สุดท้ายแล้วพอข้ามไปฝั่งประเทศเพื่อนบ้านครับ ก็ไปท้าซ้าเหมือนเดิมครับ แต่ถ้าพระราชบัญญัติฉบับนี้ ท่านประธานครับ ออกมานะครับ ตรวจฝั่งไทยเรียบร้อย พอข้ามไปถึงปุ๊บก็ไปต่อเลยครับ เพียงแค่ท้าความคุ้นเคยหน่อย ขับพวงมาลัยขวาชิดขวา สมัยก่อนเราในต่างชาติเขาก็ขับพวงมาลัยซ้ายชิดขวา สับสนนิดเดียว แต่ประเด็นก็คือความสะดวกสบายมากขึ้น แต่ที่ผมจะน้าเสนอท่านประธานผ่านไปยังท่านรัฐมนตรี ค้าว่า ภาคี นี้มันคือต้องตกลงกัน แต่ถ้าสมาชิกอาเซียนเรายืนอยู่ที่จังหวัดเชียงรายเรามองมา ทางใต้ครับ ขวาประเทศพม่า ซ้ายเขมร ประเทศลาว ประเทศเวียดนาม ลงไปประเทศมาเลเซีย ประเทศสิงคโปร์ ประเทศบรูไน ประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศติมอร์ นี่คือสมาชิกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือเราเรียกกันว่าประชาคมอาเซียน ท่านประธานครับ เราได้ท้าความตกลงแบบนี้ไหม เอาล่ะ เราขับข้ามจากประเทศสิงคโปร์ ไปประเทศอินโดนีเซีย ไปประเทศบรูไนไม่ได้ แต่ประเทศเพื่อนบ้านใกล้ ๆ ที่มันพอวิ่งต่อเนื่องได้ ไม่ไกลท่านประธานครับ ท่านลองขับรถนะครับ จากจังหวัดมุกดาหารข้ามไปสะหวันนะเขต มีสะพานข้ามแม่น้า พอไปถึงสะหวันนะเขตท่านวิ่งตรงไปอีกประมาณสัก ๒ ชั่วโมง ทางเลียบกริ๊บเลยครับ ท่านก็ไปถึงเมืองของประเทศเวียดนามแล้ว ขับตรงไปอีกหน่อยข้ามภูเขาจะเลี้ยวขวา ก็ไปเที่ยวเว้ดานังฮอยอัน เลี้ยวซ้ายก็ไปเที่ยวฮาลองเบย์ฮานอย อย่างนี้รัฐบาลไทย ได้มีข้อตกลงแบบนี้ไหมครับ เอาล่ะถ้าเราแบ่งเป็นคน สัตว์ สิ่งของ มันจะยุ่งเพราะรวมกัน ในรถมันเยอะแต่ถ้าเป็นคนกับรถหรือเป็นการท่องเที่ยวอย่างนี้เกี่ยวข้องกับพระราชบัญญัติฉบับนี้ ท่านน่าจะพิจารณานะครับ อีกไม่กี่ปีข้างหน้าครับ เราก็จะเปิดประเทศมากขึ้น เราจะเห็น คนเวียดนามขับรถทะเบียนแปลก ๆ เข้ามาในกรุงเทพมหานครมากขึ้นหรือไม่ คนมาเลเซีย เคยที่มาเที่ยวแค่หาดใหญ่ ที่จังหวัดสงขลา จะขับขยับขึ้นมาเที่ยวจังหวัดระนอง มาเที่ยวหัวหิน มาเที่ยวกรุงเทพมหานครหรือไม่ พระราชบัญญัติฉบับนี้น่าสนใจตรงที่ว่าความซับซ้อน จะลดลงครับ แต่ก็มีข้อสังเกตท่านประธานครับ เรามักจะดูถูกคนอื่นแต่เราลืมส่องกระจก มองตัวเองครับ เรามั่นใจได้อย่างไรครับว่าเมื่อมาจุดจุดเดียวกัน มีประเทศ ก ประเทศ ข ท้างานร่วมกันและตรวจสอบสิ่งเดียวกันนี้ท่านประธานครับ เราจะวัดระดับได้มากน้อยขนาดไหน ที่ผ่านมาครับ เจ้าหน้าที่ฝั่งต่างประเทศเข้ามาท้างานฝั่งไทยก็ต้องจ๊อบ พาสปอร์ตนะครับ แต่ถ้าพระราชบัญญัติฉบับนี้แค่ติดบัตรครับ รู้กันครับว่าเขตนี้คือเขตที่เราตกลงร่วมกัน ท้างานร่วมกัน ตรวจทุกสิ่งทุกอย่างร่วมกัน อย่างนี้ต้องรีบท้าครับ แล้วก็ขอความกรุณาผ่านท่านประธานไปยังท่านรัฐมนตรีนะครับ ถ้าเป็นเรื่องของภาคี ในสมาชิกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออาเซียนนี้ มันไม่มีประเทศจีนนะครับ ท่านกรุณาเพิ่มอีก นิดหนึ่งครับ จากจังหวัดเชียงรายไปถึงบ่อเต็นเข้าประเทศจีนประมาณ ๒๐๐-๓๐๐ กิโลเมตร เท่านั้น เดี๋ยวนี้เราอย่าไปดูถูกประเทศจีนตั้งแต่สิบสองปันนาขึ้นไปจนถึงนครคุนหมิง ๕๐๐ กิโลเมตร ไฮเวย์ (Highway) ๖ เลนสวนครับ ประเทศไทยพอจะเจาะอุโมงค์เข้าหน่อย เอาละเดี๋ยวต้องโดนเอ็นจีโอ (NGO) ร้องแล้ว ประเทศจีนเขามองการเจาะเล็ก ๆ เขาต้องทะลุออกไป เกิดความสะดวกสบายมลพิษค่าไอเสียก็ไม่มี เศรษฐกิจก็ดีขึ้น เดี๋ยวนี้ไปประเทศจีน แล้วตกใจสมัยก่อนเราไม่แน่ใจว่าตกลงประเทศไทยเจริญกว่าประเทศจีน หรือประเทศจีน เจริญกว่าประเทศไทย สุดท้ายปลายทางท่านประธานครับ เรื่องของพระราชบัญญัติฉบับนี้ ท่านต้องเร่งรีบแล้วละครับ วันนี้มันเสียเวลาเสียขั้นตอน แต่ในชั้นกรรมาธิการท่านคงจะไปดู รายละเอียดครับว่า ในมาตราแต่ละมาตรานั้นท่านจะท้าอย่างไร ให้เกิดประโยชน์ทั้งประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้าน ขอบพระคุณท่านประธานครับ