นางสาวละออง ติยะไพรัช เชียงราย

กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ ต้องขอขอบพระคุณนะคะ ดิฉันขออนุญาตพูดก่อนนะคะ กราบเรียน ท่านประธานสภาที่เคารพ ดิฉัน ละออง ติยะไพรัช สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย พรรคเพื่อไทย เรื่องน้ําท่วมน้ําแล้งมันเป็นปัญหาซ้ําซาก แล้ววันนี้ดิฉันก็ได้อ่านรายงาน การศึกษากําหนดกรอบแนวทางการบริหารจัดการทรัพยากรน้ําของประเทศไทย ซึ่งในรายละเอียดตรงนี้ไม่มีว่าแผนที่น้ําในการจัดการน้ําของแต่ละจังหวัดแต่ละที่จะเป็น อย่างไร ซึ่งก็คงจะเป็นข้อจํากัดในการศึกษาเหมือนกัน แต่สิ่งที่สําคัญที่สุดที่ดิฉันในฐานะ ที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แล้วก็เป็นตัวแทนพี่น้องเกษตรกรส่วนใหญ่ ซึ่งดิฉันเป็น ผู้แทนของจังหวัดเชียงราย และก็อยู่ในส่วนของภาคเหนือ อาชีพส่วนใหญ่ก็คือหนีไม่พ้นเรื่อง ของเกษตร เกษตรสําคัญที่สุดก็คือเรื่องน้ําเป็นปัจจัยและเป็นหัวใจหลัก เป็นต้นทุนหลักของ การผลิตพืชผลทางการเกษตร ในช่วงปิดสภาดิฉันได้มีโอกาสได้เข้าในพื้นที่มาก แล้วก็ได้รับ ทราบปัญหาของพี่น้องเกษตรกรว่าจริง ๆ แล้วความยากจนของพวกเรานี้คืออะไร แต่ก็ไม่ใช่ เป็นเรื่องแปลกนะคะ ทุกคนคงจะทราบว่าส่วนใหญ่เกษตรกรที่ยากจนแล้วก็มีปัญหาก็มี ปัญหาเรื่องต้นทุนของการผลิตสินค้าและราคาสินค้าที่จะขาย อันนี้ก็คือเป็นหัวใจหลัก แต่เรื่องสําคัญที่ดิฉันอยากจะคุยถึงพูดถึงก็คือเรื่องน้ํา เรื่องน้ําเรามองเมื่อกี้ดิฉันได้ฟัง ท่านคุณหญิงกัลยาพูด ก็เป็นเรื่องที่เป็นความหวัง เป็นความคิด เป็นความฝันของดิฉันด้วยซ้ํา ไปว่าการจัดการบริหารน้ํานี้เราต้องศึกษา เราจะต้องให้ทางวิชาการเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่ใช่ ปล่อยปละละเลย วันนี้เรามีกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มีกรมทรัพย์ฯ มี กรมพัฒนาที่ดิน มีกรมชลประทาน มีหลายกรมหลายอย่างมาก แต่ความรู้ในเรื่องของการ จัดการน้ําให้พี่น้องเกษตรกรแทบไม่มีเลย แล้วดิฉันก็ถามทางกระทรวงด้วยและถามทาง เกษตรกรด้วย ดิฉันเข้าพื้นที่ก็ถามพี่น้องเกษตรกรก่อนว่าการจัดปัญหาน้ําเมื่อกี้เหมือนกับ ท่านประสิทธิ์เลย เข้าพื้นที่ในลักษณะเดียวกันว่าเราจะจัดการปัญหาเรื่องน้ําท่วมน้ําแล้งนี้ได้ อย่างไร ดิฉันขอยกตัวอย่าง ๒-๓ ตําบลของอําเภอแม่จัน ซึ่งเป็นเขตพื้นที่ดิฉันนะคะ อย่างเช่น เส้นสายน้ําคํานี้ ถามผู้ใช้น้ําคําพวกเราจะเรียกว่าแก่เหมืองแก่ฝาย ถามว่าเราจะ แก้ไขปัญหาน้ําได้อย่างไร เกษตรกร ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์เลยค่ะที่มา เขาบอกว่าอยากได้ห้วยฮาง ดี ห้วย ก็แปลว่าลําน้ํา ฮาง ก็เหมือนกับกะละมังที่กักเก็บน้ํา เขาก็ชื่อห้วยฮางดี ก็คือแหล่งที่ เก็บน้ําที่ดีที่สุด ถามว่าห้วยฮางดีตอนนี้เป็นแหล่งที่สามารถใช้กักเก็บน้ําได้ ถ้าเราทําฝายกั้นน้ําหรือเขื่อนกั้นน้ําตรงนั้นงบประมาณก็ไม่สูง ก็จะสามารถกักเก็บน้ําให้ พี่น้องเกษตรกรทางสายเส้นน้ําคําได้จนถึงใช้ถึงอําเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย และพื้นที่ ส่วนใหญ่ที่เป็นเกษตรกรก็จะได้รับน้ําอย่างสมบูรณ์ และเวลาทําทั้งข้าวนาปรังหรือนาปี ก็จะไม่มีปัญหาเรื่องของน้ํา ถามว่าห้วยฮางดีก็มีปัญหาในเรื่องของการที่จะจัดสรรทรัพยากร หมายถึงงบประมาณเข้าไป แต่ละกระทรวงก็มีข้อจํากัดบอกว่าอยากจะสร้าง แต่ไม่มี การศึกษา ถามว่าห้วยฮางดีมีปัญหาไหม แพงไหม ถ้าโดยงบประมาณก็คงไม่เกิน ๕๐ ล้านบาท ๓๐–๔๐ ล้านบาทนี้สําหรับนาประมาณ ๒๐,๐๐๐–๓๐,๐๐๐ ไร่ มันเป็นเรื่องที่ รัฐบาลน่าจะลงทุน แล้วสามารถที่จะเก็บน้ําได้ก็คือห้วยสามัคคีใหม่ที่ตําบลแม่ฟ้าหลวง ก็สามารถเก็บน้ําได้หลายลูกบาศก์เมตร อันนี้หลายล้านนะคะ ก็สามารถที่จะช่วยพี่น้อง เกษตรกรได้ ถามว่างบประมาณสูงไหม ก็สูง แต่มันก็คุ้มค่าที่จะทําให้พี่น้องเกษตรกร ทั้งหลาย พื้นที่หลายหมื่นไร่นี้ได้รับประโยชน์ ก็สามารถแก้ไขความยากจนได้ กระทรวง ต่าง ๆ ไม่ต้องไปแจกผ้าห่ม ไม่ต้องไปแจกเบี้ยยังชีพหรืออะไรที่มันเป็นเรื่องที่ไม่ใช่ ความยั่งยืนของพี่น้องเกษตรกร ทางรัฐบาลควรที่จะทําและควรที่จะทําการศึกษา แล้วก็ แหล่งกักเก็บน้ําเหมือนท่านคุณหญิงกัลยาพูดถึงนะคะว่ามันควรที่จะต้องมี เพราะว่าในพื้นที่ ของดิฉันเองฝนตกตามฤดูกาล ฝนตกมาน้ําก็ไหลทิ้งแม่น้ําโขง แม่น้ําสายใหญ่หมด สายหลักหมด แต่พื้นที่ของในพื้นที่ถ้าสามารถกักเก็บน้ําได้หลาย ๆ จุด ประมาณ ๑๕ จุด หรือ ๒๐ จุดก็สามารถจะเป็นแหล่งอาหาร แหล่งที่เลี้ยงปลา หรือการประมงได้ด้วย อันนี้ ก็คือสิ่งที่ควรจะทํา แล้วก็มาถึงในตัวอําเภอแม่จันอีก แล้วมาสายอีกสายหนึ่งก็คือสายทาง แม่น้ําที่ใช้แถวตําบลศรีค้ํา พื้นที่ที่เหมาะสมที่สุดก็คือเขาควรจะสร้างอ่างแม่สะลองเพื่อที่จะ กักเก็บน้ําไว้ให้ทั้งชาวเขา ชาวพื้นราบด้วยที่จะใช้น้ําในการรดทั้งเรื่องของการปลูกชา เรื่องของการปลูกกาแฟ เรื่องของการประมงทุกอย่างมันน่าจะทําได้ แต่ไม่มีการศึกษา แล้วก็ไม่มีความหวังให้กับพี่น้องเกษตรกรว่าเราจะทําสิ่งเหล่านี้ไหม มีแผนที่น้ําไหม ว่าเรา จะจัดการในเรื่องน้ํานี้อย่างไร ในสิ่งเหล่านี้มันเป็นสิ่งที่รัฐบาลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องน่าจะ ทําการศึกษาว่าในพื้นที่ ดิฉันอยากยกตัวอย่างจริง ๆ นะคะว่าอาจจะทําแล้วดิฉันไม่ทราบก็ได้ แต่ดิฉันก็ไม่สามารถที่จะค้นหาข้อมูลเหล่านี้ได้จากที่ไหนว่าทางหน่วยงานราชการ หรือหน่วยงานที่รับผิดชอบเขาได้ทําแผนที่น้ําไว้ไหม แผนที่น้ําในความหมายของดิฉันก็คือว่า ในพื้นที่ทั้งหมด ยกตัวอย่างในจังหวัดเชียงรายนะคะว่าเรามีแหล่งน้ําธรรมชาติที่ไหนบ้าง เรามีต้นทุนน้ําที่ไหนบ้าง เรากักเก็บน้ํา และเราสามารถที่จะใช้น้ําตรงไหนบ้าง ปริมาณเท่าไร พืชผลการเกษตรเท่าไร แล้วต้องทํากี่จุดในการรักษาน้ําที่เอาไว้ใช้ เวลาน้ําท่วมเราจะมี สถานีน้ําตรงไหนบ้างที่จะสามารถปล่อยน้ําอย่าง ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์เพื่อที่จะไม่ให้น้ําท่วม ในตลาด ในบ้านช่องของพี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย ไม่เกี่ยวกับเกษตรกรด้วยซ้ําไป ทั้งพื้นที่ เพราะเดี๋ยวนี้การน้ําท่วมหรือว่าธรรมชาติที่เกิดขึ้น ฝนตกนี่นะคะ ธรรมดาสิ่งที่ดิฉันเห็น ที่เกิดมานี้น้ําไม่เคยท่วมอําเภอแม่จันเลย มา ๒–๓ ปีนี้ ฝนตกประมาณ ๒–๓ ชั่วโมงน้ําท่วม ก่อนน้ําจะท่วมเราก็รู้ว่าอีก ๒–๓ ชั่วโมงน้ําจะถึงในเมือง เราก็น่าจะมีสถานีปล่อยน้ํา หรือจัดการอย่างไรสักอย่างหนึ่งได้ แต่วันนี้มันไม่มีระบบป้องกันภัย ไม่มีอะไรเลยที่จะ ให้หน่วยงานราชการหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องที่จะไปช่วยพี่น้องเกษตรกรหรือชุมชนสังคม ตรงนั้น ไม่มีเลย ก็ปล่อยปละว่าน้ําท่วมก็คือน้ําท่วม น้ําท่วมเสร็จก็คือไปแจกถุงยังชีพ ไปแจกผ้าห่ม ไปแจกอะไรสารพัด อันนี้มันไม่ใช่วิธีการแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน ดิฉัน อยากขอให้ทางหน่วยงานวิชาการ ไม่ว่ากระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็ดี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กรมชลประทาน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ต่าง ๆ เหล่านี้ดิฉันอยากจะให้มีแผนที่หรือแนวทางในการป้องกันน้ําท่วม น้ําแล้ง และระบบ การจัดการน้ําที่ดีให้กับพี่น้อง ชุมชน สังคมต่าง ๆ ของแต่ละอําเภอ ของแต่ละจังหวัดว่า ๑. เราควรจะทําอย่างไร ๒. เราจะทําอย่างไร ๓. เราจะทําอย่างไร สิ่งเหล่านี้มันควรจะทํา แต่วันนี้ดิฉันเห็นแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ว่าเข้าไปในพื้นที่อีกตําบลหนึ่ง เฉพาะตําบลจอมสวรรค์ วันนั้นดิฉันก็เลยปรึกษาหารือกับ ท่านประธานเหมือนกัน ก็มีฝาย ฝายชื่อฝายกอตึ๋ง ซึ่งฝายตรงนี้พี่น้องเกษตรกรว่ามันเป็น ฝายที่สามารถที่จะช่วยรองรับน้ําได้ นาสักประมาณ ๓,๐๐๐-๔,๐๐๐ ไร่ถ้าฝายตรงนี้ตอนนี้ ฝายตรงนี้ชํารุด ดิฉันก็ประสานไปที่หน่วยงานต่าง ๆ แล้วก็พูดที่สภานี้ว่าให้ช่วยทําฝายนี้ ให้หน่อย ปรากฏว่าได้สอบถามทางกรมชลประทานที่ตอบจดหมายไปจากการปรึกษาหารือ ที่สภานี้เขาบอกว่า เป็นแบบของกรมพัฒนาที่ดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์หรือ กรมชลประทานนี้เข้าไปทําไม่ได้ อันนี้สิ่งเหล่านี้มันมีหลายกระทรวงมันซับซ้อน แล้วอย่างเรา เป็น ส.ส. หรือว่าเราคลุกคลีอยู่นี้ เรายังรู้สึกความสับสนแล้วก็พี่น้องเกษตรกรล่ะ ถ้าเรา มีหลายกระทรวงหลายหน่วยงานที่ทํามันไม่มีแนวทางหรือมันไม่มีแผนที่ มันไม่มีระบบ มันไม่มีอะไรที่สามารถที่จะให้มองเห็นเป็นรูปธรรมได้ ดิฉันว่ามันเป็นเรื่องที่น่าคิด แล้วก็ น่าเศร้าใจมากว่า ๖๐ ปีที่ผ่านมากี่ปีที่ผ่านมาที่เรามีสภาแห่งนี้ และดิฉันตั้งแต่เด็กเล็ก มาจนโต ก่อนที่ดิฉันจะมาเป็น ส.ส. ตอนเด็ก ๆ ก็ชอบฟังผู้อภิปรายในสภาพูดถึงน้ําท่วม น้ําแล้งแล้วรู้สึกว่า เอ๊ะ ทําไมมันท่วมทุกปี แล้งทุกปีทําให้เป็นปัญหาก็ไม่นึกว่าตัวเองจะมายืน พูดตรงนี้เรื่องน้ําท่วม น้ําแล้งเหมือนกัน ก็สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ค่ะดิฉันอยากจะฝากทาง ผู้ที่เกี่ยวข้องหรือรัฐบาลนะคะว่า วันนี้แนวทางการจัดการปัญหาเรื่องน้ํามันไม่ใช่เรื่องที่ยาก หรือซับซ้อน ถ้ารัฐบาลหรือผู้เกี่ยวข้องให้ความสนใจและใส่ใจ แล้วก็มีผู้ที่รับผิดชอบ อย่างแท้จริง ดิฉันว่ามันเป็นเรื่องที่ควรที่จะทํา ควรที่จะมีความเมตตากับพี่น้องเกษตรกรด้วย ดิฉันก็ต้องขอขอบคุณมากค่ะ