ท่านประธานสภาที่เคารพ ผม นายลาภศักดิ์ ลาภาโรจน์กิจ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์จากจังหวัด สงขลา ผมก็เป็นผู้หนึ่งที่ได้สงวนคําแปรญัตติในมาตรา ๓ โดยผมให้สงวนไว้ใน ๕ จังหวัด ชายแดนภาคใต้ ความจริงก่อนที่เราจะพูดเรื่องนี้ เมื่อสักครู่ผมก็ได้พูดถึง ๕ จังหวัด ชายแดนภาคใต้ แต่ทางกรรมาธิการก็ยืนยันว่าจะใช้ ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นหลัก แต่ให้ไม่มีให้ตัดคําว่า ๕ ออก แต่หลาย ๆ ท่านก็ได้อภิปราย นั่นก็คือ ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ อย่างชัดเจน ผมก็ต้องขอบคุณครับหลาย ๆ ท่านที่โดยเฉพาะท่านชํานิ ท่านนิพนธ์ แม้แต่ท่านหมออสิที่พูดออกมาแล้ว นั่นเป็นเจตนารมณ์ของกฎหมายฉบับนี้ ต้องขอบคุณ ทางรัฐบาล โดยเฉพาะผมก็ต้องฝากท่านประธานคณะกรรมาธิการซึ่งท่านก็เป็น ส.ส. ในจังหวัดสงขลา ท่านเข้าใจปัญหา ศอ.บต. เป็นอย่างดี ผมเชื่อและเจตนารมณ์ของท่าน ไม่ใช่อยู่ในมิติเป็นการแก้ไขเฉพาะปัญหาด้านความมั่นคง แต่ท่านต้องการแก้ไขปัญหา ทั้งระบบ บางท่านที่บอกว่าเป็นการแบ่งแยกหรือว่าจะไปรวมอํานาจ ผมเชื่อว่าไม่ใช่ครับ เพราะการบริหารจัดการ ศอ.บต. ในลักษณะนี้จะทําให้คล่องตัวมาก เห็นด้วย ผมว่า ไม่เฉพาะ ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ความร่วมมือระหว่างประเทศก็เช่นกันครับ หลายท่าน พูดถึงโครงการสามเหลี่ยมเศรษฐกิจหรือไอเอ็มที-จีทีมันโยงไปถึง ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ นั่นก็คือจังหวัดสงขลา จังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส จังหวัดยะลา และจังหวัดสตูล ซึ่งต่างประเทศโดยเฉพาะประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย ก็ให้การรับรอง ซึ่งโครงการนี้เกิดมาเมื่อสมัยที่ท่านชวนเป็นนายกรัฐมนตรี และเป็นประโยชน์มาตลอด ถ้าท่านสังเกตดูอย่างที่บางท่านได้อภิปรายที่มาที่ไปของ ศอ.บต. มาเมื่อ ๒๐ กว่าปีก่อน ก็เกิด ศอ.บต. สมัยการดําริของท่าน พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ ในสมัยที่เป็ น นายกรัฐมนตรี และได้ใช้มาตลอด ทําให้ทางภาคใต้ดีขึ้น ๆ มาเป็นลําดับ สมัยท่านชวน หลีกภัย ปีสุดท้ายคดีต่าง ๆ เหลือไม่ถึง ๗ คดี แล้วก็ไม่มีการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สิน เสียน้อยมาก แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายหลังจากยุบเลิก ศอ.บต. มันก็เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบ ขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน ร้ายแรงเพิ่มขึ้น ๆ ด้วยเหตุนี้ผมจึงต้องสนับสนุนรัฐบาลมากว่า ที่ท่านร่างกฎหมายฉบับนี้ผมเชื่อเจตนารมณ์ของท่านว่าท่านต้องการแก้ไขปัญหา ใน ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ไม่เฉพาะมิติในด้านความมั่นคงอย่างเดียว แต่ในด้าน การพัฒนาด้วย ผมขอเรียนบางท่านที่เข้าใจว่าการพัฒนานี้จําเป็นต้องไปอยู่จังหวัดนั้น จังหวัดนี้ ไม่ครับ มันมีพื้นฐานมาหลายแห่ง ยกตัวอย่างแล้วคือภูมิศาสตร์ แล้วก็บางที คมนาคม ไม่มีใครคนไหนที่จะไปลงทุนโดยที่มีภูมิศาสตร์และคมนาคมไม่สะดวก ยกตัวอย่างเช่นไปตั้งอุตสาหกรรมในอําเภอเบตงอย่างนี้ทางรถไฟก็ไม่มี ทางเรือก็ไม่มี ไม่มีใครไปทํานอกจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวหรือทางด้านอื่นซึ่งอาจจะเกี่ยวโยงกับ ลักษณะภูมิศาสตร์ของในอําเภอนั้นหลาย ๆ แห่ง แม้แต่ในอดีตก็มีการตั้งนิคมอุตสาหกรรม ไม่ว่าจะที่จังหวัดปัตตานีหรือที่จังหวัดสงขลา บางแห่งก็ได้ประสิทธิผลเกิดขึ้น แต่หลาย ๆ แห่งมีการตั้งขึ้นมาแล้วปรากฏว่าไม่มีศักยภาพ ที่จะดึงดูดนักลงทุนเข้ามาลงทุนในบริเวณนั้น เพราะฉะนั้นการที่รัฐบาลออกพระราชบัญญัติ ฉบับนี้ผมว่าเข้าจังหวะที่เหมาะสมมาก และท่านควรจะออกมาก่อนหน้านี้อีกเสียด้วยซํ้า แต่อย่างไรก็ตามเป็นที่น่าเสียดายว่าท่านกรรมาธิการเสียงส่วนใหญ่ไปตัดเหลือ ๓ จังหวัด และบางพื้นที่ของจังหวัดสงขลา ถ้าท่านประธานคณะกรรมาธิการก็จะรู้ครับ นั่นก็คือเรามี โครงการพัฒนาพื้นที่ นั่นก็คือสะพานเศรษฐกิจจากจังหวัดสตูลไปจังหวัดสงขลา แต่ไม่ใช่ ในเมืองจังหวัดสงขลานะครับ ที่อําเภอจะนะ และสะพานเศรษฐกิจก็อยู่ในอําเภอจะนะ จังหวัดสตูลไปอําเภอจะนะ ต่อไปถ้าแยกออกมาในลักษณะแบบนี้ ผมไม่มั่นใจเลยว่า การบริหารราชการแผ่นดินหรือการพัฒนาพื้นที่ท่านจะทําได้ เพราะฉะนั้นหลาย ๆ ท่าน ที่พูดถึงแม้แต่เรื่องโครงการเกี่ยวกับการลงทุน อาจจะมาลงทุนในจังหวัด ในอําเภอเมืองสงขลา หรือในอําเภอหาดใหญ่เป็นหลัก ผมว่าไม่ใช่ครับ อําเภอหาดใหญ่นี้พื้นที่เขาจํากัด การลงทุนมันน่าจะอยู่ในปริมณฑล แต่ที่บางท่านก็ได้พูดแล้ว มาตรา ๙ ก็มีแล้วว่า ให้กําหนดบางส่วนให้กับพื้นที่ที่ด้อยพัฒนา อาจจะพื้นที่ได้เปรียบก็คือจังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส จังหวัดยะลา อาจจะได้เปรียบกว่าจังหวัดสงขลา นั่นก็ย่อมทําได้ เพราะฉะนั้นผมเองก็ได้แปรญัตติคงไว้ ๕ จังหวัดชายแดน และได้ตัดออกบางส่วน ที่ทางรัฐบาลได้เสนอก็คือบางส่วนของจังหวัดชายแดนภาคใต้ ก็คงเหลือเป็น ๕ จังหวัด ชายแดนภาคใต้ หมายความว่า จังหวัดนราธิวาส จังหวัดปัตตานี จังหวัดยะลา จังหวัดสตูล และจังหวัดสงขลา ขอบคุณมากครับ