นายสงวน พงษ์มณี ลําพูน

ท่านประธานที่เคารพ กระผม สงวน พงษ์มณี พรรคเพื่อไทย จังหวัดลําพูน ผมคิดว่าเมื่อดูมาตรา ๓ เราอภิปรายมาตรา ๓ นี่ จะต้องยึดโยงในภาพรวมของกฎหมายฉบับนี้ทั้งฉบับ พอดีท่านรัฐมนตรีท่านมานั่งฟัง อยู่ด้วย ผมก็คิดว่าสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ผมจะชี้ให้เห็นว่าหากคณะกรรมาธิการไม่นําเป็น จังหวัด ๆ เข้ามาเป็นขอบเขตของกฎหมายฉบับนี้ ๔ อําเภอที่ท่านบวกเข้าไปนั่นแหละ จะกลายเป็ นปัญหาในการบริหารจัดการของท่านเอง ทําไมผมพูดอย่างนี้ครับ ผมยกตัวอย่างจังหวัดหนึ่งถ้ามี ๘ อําเภอ ๔ อําเภออยู่ในกฎหมายฉบับนี้ ผมถามว่า มีจังหวัดไหนที่ผู้ว่าราชการจังหวัดจะแบ่งการดูแล ๔ อําเภอ เฉพาะ ๔ อําเภอ และอําเภอนี้อีกแบบหนึ่งนี่มันเป็นไปไม่ได้ครับท่านประธาน การบริหารจัดการอย่างนี้ มันจะไม่มีจริงแล้วจะทําให้เกิดช่องว่างถ้าเราประสงค์จะแก้ปัญหาความมั่นคง ผมกระทํา ความผิดหรือไม่กระทําความผิด หรือประสงค์กระทําอย่างใดอย่างหนึ่งในจังหวัดหนึ่ง ที่มี ๒ การปกครองนี่ท่านคิดว่าไม่มีผลหรือครับ ทําไมผมพูดเรื่องนี้ เพราะว่าผมเจอ ปัญหากับตัวผมเองในครั้งที่เคยถูกจับ ถูกจับที่หนึ่งแต่เขาลากมาบันทึกอีกที่หนึ่ง เพราะอะไร เพราะให้มันเป็นกฎหมายอีกฉบับหนึ่ง โทษมันต่างกันครับ ไม่ต้องขึ้น ๓ ศาล ขึ้นศาลเดียว ขึ้นศาลทหารเลย นี่คือเกิดการใช้อํานาจโดยขอบเขตของกฎหมายซึ่งไม่ชอบ ด้วยสถานการณ์ เพราะฉะนั้นกฎหมายฉบับนี้จริง ๆ แล้วมันมีอยู่ ๔ ส่วนที่สําคัญ

อันที่ ๑ เมื่อท่านตัดสินใจอย่างไร มาตรา ๓ คือเรื่องขอบเขต ท่านจะต้อง ดูว่าองค์ประกอบของสภาที่ขึ้นมาดูแลเหมือนสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ จะทํางานได้ไหม และต่อไปก็คือเรื่องว่าด้วยการใช้เงินอย่างคล่องตัว ต่อไปก็คือ อีกมาตราหนึ่ง มาตรา ๑๗ นี่คือว่าด้วยการใช้อํานาจอย่างคล่องตัว ทั้งหมดทั้งมวลนี้ เป็นกระบวนการคิด ผมคิดว่าบนพื้นฐานของความยากลําบากในการไปปฏิบัติงาน ในขณะนี้ซึ่งเป็นปัญหา ไม่ใช่ปัญหายุทธศาสตร์เป็นปัญหายุทธวิธีเพราะอะไรครับ เพราะว่า ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้หรือ ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ผมคิดว่ามันควรจะ เป็นจังหวัด ถ้าเขียน ๔ อําเภอนี่ก็เอาจังหวัดนั้นเข้าไปทั้งหมดเลย ผมเห็นว่าไม่ควรให้สิทธิ คณะรัฐมนตรีในการขยายเขต ผมเห็นต่างจากคนอื่นแค่นี้ก็ขอตัดตรงนี้ออกไป แล้วผมเห็นว่ามันควรจะเป็น ๕ จังหวัดเพราะอะไรครับ มันไม่ควรที่จะให้จังหวัดใด จังหวัดหนึ่งหลุดออกไปจากกฎหมายฉบับนี้ เพราะว่ามันเป็นเขตพื้นที่ติดต่อ ความมั่นคง มันมีอาณาเขต มันมีขอบเขต ในมาตรานี้ผมจึงเห็นว่าถ้าให้มันมี ๕ จังหวัดนี่ จังหวัดสงขลา นี่เอาไปบวกอีก ๑ จังหวัดเลย เพราะว่าจังหวัดสตูลท่านเอาไปอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ท่านกลับ มีเหตุผลตัดจังหวัดสตูลออก ถ้าจะตอบคําถามให้ผมเข้าใจต้องถามว่าตัดเพราะอะไร และ ๔ อําเภอนี้เอาไปทําไม เพราะมันมีสถานการณ์หรือ แล้วที่มันหลบอยู่ มันบ่มอยู่มันยังไม่สุกมันยังไม่แตกคุณคิดว่า มันจะไม่บ่มไม่สุกไม่แตกอย่างนั้นหรือ อธิบายอย่างไรผมก็ฟังไม่ขึ้น

ผมคิดว่าเรื่องสําคัญอีกอันหนึ่ง ท่านประธานครับ ผมจะอภิปราย ในมาตราต่อไปแต่จะพูดเกริ่นไว้นิดหนึ่งว่าผลประโยชน์และโทษของการมีกฎหมาย ฉบับนี้ ณ ที่ใด มันเป็นสิ่งที่มองเห็นและจับต้องได้ เราให้สิทธิคนคนหนึ่งที่เป็นซี ๑๑ เป็นข้าราชการประจําใช้อํานาจแทนทุกคนตั้งแต่นายกรัฐมนตรีได้เลยก็เกิดขึ้นในกฎหมาย ฉบับนี้ เราให้สิทธิเขาออกระเบียบการเงินการคลังได้โดยไม่ใช้กฎระเบียบอื่นก็มี ในกฎหมายฉบับนี้ และมากําหนดขอบเขตของมาตรา ๓ ว่าจะต้องมี ๓ จังหวัดกับอีก กี่อําเภอ ๓-๔ อําเภอของจังหวัดนี้ คุณเป็นคนใช้อํานาจนะครับ คุณเป็นคนออกกฎหมาย คุณพูดได้ คุณมีหลักมีเกณฑ์ได้ แต่ถ้าคุณเป็นชาวบ้านจะเข้าใจอย่างไรครับ ผมอยู่ใน อําเภอ ก ของจังหวัด ข ซึ่งไม่ได้เป็นทั้งจังหวัด จังหวัดของผมที่มี ๘ อําเภอ ในจังหวัด สงขลานี้ในส่วนที่ไม่อยู่ในเขตกฎหมายนี้ประมูลรับเหมาก็ต้องรับตามปกติ แต่ในเขตนี้ ไม่ปกติไม่ต้องประมูลรับเหมาเลย ใช้ได้เลยราคาถนน ๑๐๐ บาทเพิ่มอีก ๕ เปอร์เซ็นต์ และผู้รับเหมานะท่านผมได้รับการร้องเรียน ผมเข้าไปเที่ยวใน ๓ จังหวัด เขาบอกผมว่า งานใหญ่ ๆ ผู้รับเหมาต่างถิ่นทั้งนั้น แล้วคนพื้นที่ซับ (Sub) งานทั้งนั้นเลย หน่วยงานนี้ จะเอาให้ใครก็ได้หมด และบอก ๕ เปอร์เซ็นต์มีความมั่นคง ถ้าหน่วยทหารทําคุณยังจะ เอาค่าความมั่นคงอีกทําไม เพราะว่าคุณได้อย่างอื่นหมดแล้วแวท (VAT) ก็ไม่ต้องเสีย คิดเต็มอย่างนี้ นี่คือสิ่งที่มันเกิดขึ้นในพื้นที่นี้แล้วคุณจะอธิบายอย่างไรครับ ในจังหวัดผม มันมีกระบวนการอย่างนี้เกิดขึ้น ๒ ที่ ผมคิดว่าอย่ามองเพียงแค่ว่ามีการฆ่ากันตาย มันจะแยกประเทศ อย่าไปมองแค่นั้นต้องมองว่าวันนี้ส่วนนั้นโดยทั้งหมดของกฎหมาย ฉบับนี้ผู้ว่าราชการจังหวัดไม่มีความหมายอะไรเลยครับ ขึ้นต่อกฎหมายฉบับนี้ทั้งหมด ไม่ว่าการใช้เงิน ไม่ว่าการสั่งคน ไม่ว่าการปูนบําเหน็จอยู่ในกฎหมายฉบับนี้ทั้งหมดแล้ว แบ่งแยกจังหวัดนี้เป็น ๒ อย่าง อธิบายอย่างไรท่านประธาน ที่ผมพูดนี้เพราะผมไม่เห็นด้วย อย่างจังหวัดสงขลา ๔ อําเภอ บอกว่าเขายุ่ง เขามีปัญหาเกิดระเบิด คนไม่เอาด้วยกับรัฐ จริงหรือเปล่า มองแค่นั้นจริงหรือเปล่า ถ้าอย่างนี้ผมอยู่อําเภอซึ่งไม่ต้องประกาศ และผมไปก่อเหตุอําเภอโน้นแล้วผมก็กลับมาอยู่ที่นี่จังหวัดผม ผู้ว่าราชการจังหวัด จะทําอย่างไร จะเอามาตรการที่ประกาศใช้ใน ๔ อําเภอนั้นมาประกาศใช้กับอําเภออื่น ได้ไหม ก็ทําไม่ได้อีก แล้วใครรับผิดชอบล่ะ ผมคิดว่าถ้าท่านมอง ผมดูทั้งฉบับแล้ว ท่านกําลังมองคนใน ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นศัตรู เป็นฝ่ายตรงข้าม เป็นคนที่ต้อง กําจัด เป็นคนที่ต้องควบคุม ถึงได้ออกกฎหมายฉบับนี้ออกมาอย่างไรครับ คิดเสียอย่างนี้ คุณจะไปพัฒนาอะไรก็ไม่ได้ แล้วผู้ร่างตอนแรกคุณปฏิเสธไม่ได้เลยนะครับ คุณเขียน เปิดไว้เลยนะ ท่านประธานขออ่านนิดหนึ่ง เขียนอย่างนี้ครับบอกว่า และจังหวัดอื่น หรืออําเภออื่น ๆ หรือพื้นที่อื่น ๆ ที่คณะรัฐมนตรีกําหนด ตลกไหมครับท่าน นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น ในกฎหมายฉบับนี้ ผมสรุปสั้น ๆ ว่าไม่เห็นด้วยกับการให้ ๔ อําเภอของจังหวัดสงขลาไปอยู่ ถ้าจะเอาไปต้องเอาไปทั้งจังหวัด แล้วก็ถามต่อว่าจังหวัดสตูลกับ ๔ อําเภอไปตัดเขาออก ทําไม มีเหตุผลอะไร แล้วข้าราชการที่อยู่ที่นั่นเขาก็เสี่ยงภัย เขาก็ไม่ได้ประโยชน์ ตอบ ๒ เรื่องนะครับว่าตัดจังหวัดสตูลออกไปทําไม

แล้วถามอีกเรื่องหนึ่งคือเรื่องสงขลา ถ้าท่านเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด เป็นปลัดจังหวัดนี่ บริหารอย่างไรไม่ทราบที่จะให้ ๒ ส่วนนี้มันมีความแตกต่างกัน และนายอําเภอที่นั่นกับนายอําเภอที่นี่จะไม่ให้ทํางานร่วมกันเลยหรือ ถ้าเขาทํางานร่วมกัน แล้วเกิดปัญหาขึ้นมาเขาได้รับค่าตอบแทนตามกฎหมายฉบับนี้หรือเปล่า คุณก็ตอบไม่ได้ เพราะอะไร เพราะว่ามันยังไม่สิ้นสุดในกระบวนความว่ามันจะออกลูก ออกหัว ออกก้อย อย่างไร ทําไมผมพูดเรื่องนี้อีก ผมยํ้าว่าขอบเขตของการใช้กฎหมายต้องชัดเจน เขตจังหวัด เป็นเขตปกครองไม่ใช่เขตตลาด ร้านค้า คุณจะให้เขาเช่าตรงนี้ไป เช่าตรงนี้ ไม่ใช่นะครับ เพราะฉะนั้นผมคิดว่าถ้าเราจะบริหารประเทศนี้ให้ยังเป็นประเทศไทยนี่ต้องคิดถึงหัวอก ของประชาชนซึ่งเขาถูกกฎหมายนี้ครอบอยู่ครับ ขอบคุณครับท่านประธาน