กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพครับ ผม ชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง ในฐานะกรรมาธิการเสียงข้างน้อย ก็ขออนุญาต กราบเรียน แต่ขณะนี้ก็ขอทําหน้าที่ใน ๒ ส่วนก็คือในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ของพรรคเพื่อไทยด้วย ขออนุญาตกราบเรียนเมื่อเช้านี้ผมได้มีโอกาสในการชี้แจงว่า ทําไมถึงแปรญัตติเช่นนั้น ในความคิดความเห็นเป็นอย่างไรเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาอุปสรรค แต่ผมเองก็ฟังท่านรัฐมนตรีท่านตอบ ท่านก็บอกว่าเพื่อที่จะได้ไปเป็นข้อในการที่จะไป พิจารณาดําเนินการ ท่านก็บอกว่าเป็ นเรื่องที่จะไปพิจารณาดําเนินการในเรื่อง ของการที่จะไปกําหนดเขตพื้นที่ แล้วก็พูดต่อบอกว่าเพื่อไม่ให้มีปัญหาอุปสรรค ผมไม่แน่ใจว่าท่านคิดว่า ๒๐๐ เขตที่ผมขออนุญาตกราบเรียน เขตการศึกษาประถมศึกษา เพิ่มเป็น ๒๐๐ เขต ตัวเลขกลม ๆ จาก ๑๘๐ เขตเศษมาเป็น ๒๐๐ เขต แล้วก็จาก ๓๐ กว่าเขต ๓๔ เขตในข้อกําหนดในใจหรือที่เรารู้กันโดยทั่วไปเป็น ๗๖ เขต ท่านรับปาก ได้ไหมว่าจะเป็นอย่างนี้ มัธยมศึกษา ๗๖ เขตได้ไหม ถ้ามัธยมศึกษา ๗๖ เขตไม่ได้ ในอนาคตมันก็ต้องเป็น ๗๖ เขตแน่ วันนี้เรารู้แล้วมันต้องเป็น ๗๖ เขต ทําไมไม่ทํา ๗๖ เขตเลย ผมอยากกราบเรียนว่ามันต้อง ๗๖ เขตแน่นอน ข้อสําคัญก็คือหลักประกัน อีกเรื่องหนึ่งก็คือทําไมผมถึงต้องแปรญัตติ เมื่อเช้านี้ก็บอกแล้วที่ต้องเป็น ๒๐๐ เขต เพราะว่าข้อสําคัญเพิ่มเติมก็คือแสดงให้เห็นว่าเรานี่ไม่ได้ลบจํานวน ไม่ใช่ว่าพอมาสร้าง เขตมัธยมศึกษาการศึกษาเพิ่มขึ้นแล้วก็ไปลดเขตประถมศึกษาการศึกษาเขาลดลง ๑๘๓ เขตเหลือสัก ๑๕๐ เขต อย่างนี้เดี๋ยวก็ตีกันตาย ๑๕๐ เขต ไปเหลือ ๑๒๐ เขตอย่างนี้ ผมบอกได้เลยว่าตีกันตาย ไม่ลด แล้วหลักประกันในที่นี้สภาเป็นผู้กําหนดไปเลยเพื่อไม่ให้ มีปัญหา สภาก็รู้อยู่แล้ว กรรมาธิการรู้อยู่แล้วว่าถ้าไม่ไปทําตามแบบนี้ถ้าเกิดมีใครไปคิด ลดจํานวนขึ้นมาด้วยเหตุใดก็ตามแต่ ปัญหามันก็จะเกิดระหว่างมัธยมศึกษากับประถมศึกษา ซึ่งมัธยมศึกษากับประถมศึกษาก็เป็นข้าราชการครูด้วยกัน ผู้บริหารด้วยกัน ต้องทํางาน ร่วมกัน โดยเฉพาะอยู่ในเขตพื้นที่ด้วย แต่เมื่อมีความขัดแย้งเกิดขึ้น ความขุ่นข้องหมองใจ ไม่ดีต่อกันนั้นจะแก้ไขด้วยอะไร แม้ไม่ลดก็ตามแต่ ในอนาคตท่านก็ต้องลด ท่านยืนยันไหม ท่านรัฐมนตรีว่าไม่ลด ๑๘๓ เขตประถมศึกษา ท่านยืนยันไหมว่าไม่ลด ท่านยืนยันได้ ก็แค่ไม่กี่ปี ในอนาคตมันก็จะเหลือ ๑๕๐ เขต ในอนาคตมันอาจจะเหลือ ๑๒๐ เขตขึ้นมา แล้วท่านจะทําอย่างไร วันนั้นถามว่าครูมัธยมศึกษากับครูประถมศึกษาไม่ตีกันหรือ มันไม่ใช่ แก้ไขปัญหาบ้านเมือง แก้ไขเชิงบริหารต้องแก้ไขให้หมดนํ้า ไม่ให้เหลือแม้แต่สิ่งเดียวที่จะ เกิดขึ้น นั่นคือยืนยันเจตนารมณ์ เพราะฉะนั้นผมขออนุญาตกราบเรียนท่านรัฐมนตรี ที่ผมยืนยันว่า ๒๐๐ เขต เพราะเป็นหลักประกันว่าเราไม่ได้มีข้ออคติต่อการบริหารของ เขตการศึกษาประถมศึกษาเลย ไม่มีเลยแม้แต่น้อย แต่เห็นว่าการเรียกร้องของฝ่ายบริหาร มัธยมศึกษาเขาก็อยากจะทําเพื่อเป็นอิสระ เราก็อยากจะเห็นด้วย แล้วก็ช่วยสนับสนุน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นประเทศมันอาจจะเปลืองงบประมาณไปบ้าง แต่ทุกคนต้องร่วมกันในการทํา คุณภาพการศึกษาให้ลูกหลานมันดียิ่งขึ้น แม้เม็ดเงินจะต้องจ่ายไปอีกสัก ๑๐๐ ล้านบาท ๒๐๐ ล้านบาท ๕๐๐ ล้านบาท เราจ่ายไปปีหนึ่งตั้งเกือบแสนล้านบาท เราทําไมถึงจ่ายได้ นับประสาอะไรกับแค่ ๒๐๐-๓๐๐ ล้านบาทแล้วทําให้การศึกษาลูกหลานมันดีขึ้นอีกเป็นกอง นี่ทําไมไม่ทํากัน เพราะฉะนั้นขออนุญาตกราบเรียนท่านประธานครับ เหนียวหรือตืดนี่ ไม่เข้าเรื่องครับท่านประธาน อย่าไปเหนียวเลยครับ อีกเล็กน้อยครับ อย่าไปเหนียวเลย ให้ไปเถอะ ใช้ผิดพลาดมันเยอะแยะ ผมก็พูดแล้วบอกว่าแก้ปัญหาเรื่องข้าวอย่าทําอย่างนั้น อย่าไปใช้ระบบการประกันรายได้ที่ทําอยู่ ถ้าทําแล้วมันจะเสียหายนับเป็นหมื่นล้านบาท วันนี้เป็นอย่างไร ต้องชดเชยให้พี่น้องประชาชนเท่าไร ๒,๗๙๐ บาท ไม่ใช่นะครับ ตัวเลข ยังไม่นิ่งนะครับ ต้องเพิ่มกว่านี้อีก ผมบอกได้เลยท่านเตรียมไว้เลยเงินไม่น้อยกว่า ๕,๐๐๐ บาทต่อเกวียน ที่จะต้องใช้ให้พี่น้องประชาชน รัฐบาลท่านจะทําอย่างไร ปีหนึ่ง ใช้ตั้งหลายล้าน ๆ บาท ท่านจะเอาสตางค์ที่ไหน มันไม่มีสตางค์ ท่านบริหารไม่ได้หรอก ถ้าท่านบริหารแบบนี้บอกได้เลยว่าประเทศไปไม่รอด ปัญหามันไปไม่รอด อย่าคิดว่า ๒,๗๙๐ บาทแล้วมันนิ่ง แล้วชาวบ้านเขาไม่เดือดร้อน