กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ กระผม นายแพทย์วรงค์ เดชกิจวิกรม พรรคประชาธิปัตย์จากจังหวัดพิษณุโลก ผมต้อง ขออนุญาตชื่นชมท่านนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่ได้ให้โอกาสแก่สภาแห่งนี้ ในการพิจารณาร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ครับ มีเพื่อนสมาชิกหลายคนไม่เข้าใจว่า การที่รัฐบาลไม่ได้เสนอร่างนี้เข้ามาถือว่าเปึนความใจแคบของรัฐบาลนั้น จริง ๆ แล้วไม่ใช่ครับ ผมถือว่าต้องให้เครดิตรัฐบาลเปึน ๒ เท่า เนื่องจากว่ารัฐบาลโดย ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี ท่านอุตส่าห์เซ็นลงนามเห็นชอบต่อร่างของ ส.ส. เพื่อให้เปึนเครดิตต่อ ส.ส. โดยรัฐบาล เปึนผู้อยู่เบื้องหลัง ถ้ารัฐบาลไม่เห็นชอบรัฐบาลก็คงจะไม่เซ็นเข้ามา ถ้าไปเจอรัฐบาล บางรัฐบาลที่ต้องการเอาหน้า รัฐบาลก็เสนอร่างของตัวเองประกบกับ ส.ส. เข้ามา ก็ทําให้ ร่างนั้นเปึนร่างของรัฐบาล แต่นี้ผมเชื่อว่าท่านนายกรัฐมนตรีใจกว้างครับ จึงให้เครดิตกับ ส.ส. พวกเราในการเสนอร่าง แล้วก็ถือว่านี่คือผลงานชิ้นโบแดงของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ ผมต้องกราบเรียนกับท่านประธานว่าปัญหาที่ดินที่ทํากินของพี่น้องประชาชนเปึนปัญหา คาราคาซังมาทุกยุคทุกสมัย สมัยเมื่อประมาณสัก ๒-๓ ป้ที่แล้ว ผมจําได้ว่าเราเคยตั้ง คณะกรรมาธิการการที่ดินขึ้นมาชุดหนึ่งเปึนคณะกรรมาธิการวิสามัญ ซึ่งมีเพื่อนสมาชิก หลายคนได้ทําการอภิปรายเรื่องนี้ในสภาผู้แทนราษฎรและใช้คณะกรรมาธิการเชิญ สมาชิกทุกคนไปให้ข้อมูลกับคณะกรรมาธิการ ซึ่งผมเองในฐานะเปึนผู้แทนจังหวัดพิษณุโลก ก็ได้รับเชิญเอาปัญหาที่ดินของพี่น้องประชาชนในจังหวัดพิษณุโลกเข้าสู่ที่ประชุม คณะกรรมาธิการ แต่ท่านประธานก็ทราบดีว่าทุกยุคทุกสมัยที่ตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญ ขึ้นมาไม่สามารถที่จะทําการแก้ไขปัญหาที่ดินทํากินของพี่น้องประชาชนได้อย่างสมบูรณ์แบบ เลยครับ และผมเชื่อว่าวันนี้ร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้จะเปึนต้นแบบในการแก้ไขปัญหาที่ดิน ของพี่น้องประชาชนอย่างยั่งยืนแล้วก็ถาวรก่อนที่จะเข้าสู่ในรายละเอียด ผมมีเรื่องเล่าให้ ท่านประธานฟังว่าทําไมกฎหมายฉบับนี้ ถึงมีเพื่อนสมาชิกอภิปรายกันเยอะมาก อย่างน้อยผมเคยเปึน ส.ส. ในเขต ๑ จังหวัดพิษณุโลก ท่านประธานคงจะทราบดีว่าภาคเหนือจังหวัดที่เจริญที่สุดคือจังหวัดเชียงใหม่ รองจาก จังหวัดเชียงใหม่คือจังหวัดพิษณุโลก พื้นที่เขต ๑ ของจังหวัดพิษณุโลกก็คือพื้นที่ ที่อยู่ในตลาดทั้งสิ้นครับ โดยพื้นฐานเราก็คิดไม่ถึงว่าจะมีปัญหาเรื่องที่ดินของพี่น้อง ประชาชน แต่มันก็มีจนได้ ผมเล่าให้ท่านประธานฟังอย่างนี้ครับว่าตอนป้ ๒๔๘๔ วันดีคืนดี ขณะนั้นมีพระราชบัญญัติฉบับหนึ่งคือพระราชบัญญัติโบราณสถานและโบราณวัตถุ ได้กําหนดเขตที่ดินเขตกําแพงเมืองคูเมืองในจังหวัดพิษณุโลกขึ้นมา เมื่อกําหนดเขตที่ดิน แนวกําแพงเมืองคูเมืองในจังหวัดพิษณุโลกจึงถือว่าเปึนที่ราชพัสดุ แต่ท่านประธาน ทราบไหมว่าการกําหนดเขตเหล่านั้นเมื่อประมาณ ๖๐-๗๐ ป้ที่แล้ว ทางคณะกรรมการ ไม่ได้กําหนดเขตแนวที่ชัดเจนขึ้นมา แล้วก็เมืองพิษณุโลกเปึนเมืองประวัติศาสตร์ตั้งแต่ ยุคสมัยกรุงสุโขทัย แล้วก็พี่น้องประชาชนก็มีโฉนดที่ดินทํากินมาประมาณ ๗๐-๘๐ ป้ เช่นกัน การซื้อขายของโฉนดที่ดินในเขตเทศบาลนครพิษณุโลกก็เกิดขึ้นมาเปลี่ยนยุค เปลี่ยนมือมาตลอด และท่านประธานก็คงจะทราบว่าที่ดินในเขตตลาดเมืองพิษณุโลก ก็เปึนที่ดินที่ราคาสูง ที่ไร่หนึ่งก็ราคานับ ๑๐ ล้านบาท เพราะถือว่าเปึนเขตเศรษฐกิจใหญ่ ของจังหวัดพิษณุโลก จนกระทั่งวันดีคืนดีผ่านไปประมาณ ๓๐-๔๐ ป้ ใครจะไปคิดละครับ ว่าโฉนดซื้อขายของพี่น้องประชาชนในเขตตลาดวันดีคืนดีทางคณะกรรมการที่กําหนด เขตแนวกําแพงเมืองคูเมืองก็ได้ประกาศขีดเส้นขึ้นมาในเขตตลาดเทศบาลกินพื้นที่ เกือบครึ่งเมืองพิษณุโลกว่านี่คือเขตแนวกําแพงเมืองคูเมือง คนในตลาดจังหวัดพิษณุโลก ทุกคนตกใจครับ ถ้าผมจําไม่ผิดคณะกรรมการชุดนี้ตั้งเมื่อป้ ๒๕๓๕ แต่กว่าจะมาประกาศ เขตแนวของเมืองจังหวัดพิษณุโลกประมาณเกือบป้ ๒๕๕๐ ผ่านไปเกือบ ๗๐ ป้ตั้งแต่มี พ.ร.บ. โบราณสถานและโบราณวัตถุว่าเขตแนวที่เขาประกาศไว้ตามเส้นแผนที่บอกนี่คือ เขตพื้นที่ที่เรียกว่าเขตโบราณสถาน โบราณวัตถุ แต่ในข้อเท็จจริงมันเปึนที่ตั้งธนาคาร ที่ตั้งเขตธุรกิจของพี่น้องประชาชนในเขตจังหวัดพิษณุโลก แต่อยากจะกราบเรียน ท่านประธานครับ ความจริงมันหนีความจริงไม่พ้น คนทั้งเมืองพิษณุโลกรวมตัวกัน ทางกรมธนารักษ์เองเมื่อเห็นประชาชนรวมตัวกันเปึนพัน ๆ คนก็ตกใจเหมือนกัน ผมในฐานะผู้แทนก็ยังมาพบกับอธิบดีกรมธนารักษ์บอกว่าท่านทําอย่างนี้ได้อย่างไร คนเขาอยู่กันมาตั้งแต่รุ่นปู์ย่าตายาย มีโฉนดซื้อขายมาที่ดินราคาเปึน ๑๐ ล้านบาท ท่านเล่นมาขีดแนวอย่างนี้เท่ากับว่าโฉนดของเขาเปึนกระดาษครับ จนกระทั่งท่านอธิบดี กรมธนารักษ์รับรู้ว่าเรื่องนี้เปึนเรื่องที่ประชาชนรวมตัวกันรุนแรงมาก ทั้งผู้ว่าราชการจังหวัด หัวหน้าส่วนราชการทั้งจังหวัดพิษณุโลกคัดค้านกรมธนารักษ์จนกระทั่งเรื่องนี้ยุติไป แต่อยากจะกราบเรียนกับท่านประธานว่าถึงพี่น้องประชาชนรวมตัวกันเรื่องยุติก็ยังอยู่ ในทรงจําและอยู่ในใจของพี่น้องประชาชน เกรงว่าสักวันหนึ่งกรมธนารักษ์จะใช้คําว่า อยากจะรื้อฟุ๋นเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แล้วจะมายึดพื้นที่ทํากินของพี่น้องประชาชนในเขต จังหวัดพิษณุโลก ซึ่งต้องย้ํากับท่านประธานว่ากินพื้นที่ประมาณครึ่งเมืองพิษณุโลก ซึ่งเปึนพื้นที่เจริญครับ แต่มาบอกว่าเปึนเขตแนวกําแพงเมืองคูเมืองซึ่งถือว่าเปึน โบราณสถาน โบราณวัตถุ หลังจากที่เพื่อน ส.ส. ของพรรคประชาธิปัตย์เกือบ ๕๐ คน ได้เห็นว่าพี่น้องพวกเราแต่ละจังหวัด ประชาชนในแต่ละพื้นที่ล้วนมีปัญหาเรื่องที่ดินทํากิน แล้วก็อาจจะถูกรังแกจากเจ้าหน้าที่รัฐในการกําหนดใช้อํานาจของเจ้าหน้าที่รัฐขึ้นมา กําหนดเขตพื้นที่เปึนพื้นที่ป์าสงวนบ้าง พื้นที่โบราณสถาน โบราณวัตถุบ้าง พวกเรา จึงรวมตัวกันในการเสนอกฎหมายฉบับนี้ขึ้นมาก็คือร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้ และผมเชื่อว่า ร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้จะเปึนแนวทางในการแก้ไขปัญหาที่ดินทํากินของพี่น้อง ไม่ว่าจะเปึน เขตเมืองที่จะมีปัญหาเรื่องที่ราชพัสดุหรือแม้แต่เขตพื้นที่ตามเชิงเขาบนพื้นที่ที่ราบสูง ที่เรียกว่าเปึนพื้นที่ป์าสงวน ผมอยากจะสรุปให้ท่านประธานเพื่อไปยังพี่น้องประชาชน ที่เป่ดฟังรายการนี้ว่าสาระสั้น ๆ ของร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้จะเปึนแนวทางในการแก้ไขปัญหา ที่ดินทํากินของพี่น้องประชาชนทั้งประเทศดังต่อไปนี้ครับ
ในสาระที่พวกเราเสนอขึ้นมาในเรื่องที่ ๑ เราได้มีการตั้งคณะกรรมการบริหาร จัดการที่ดินสงวนหวงห้ามของรัฐ สาระของเราก็คือ อันที่ ๑ ให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการ บริหารจัดการที่ดินสงวนหวงห้ามของรัฐ โดยมีอํานาจสั้น ๆ ดังต่อไปนี้ คือให้คณะกรรมการ ชุดนี้เสนอแนะให้คําปรึกษาแก่คณะรัฐมนตรีในนโยบายและยุทธศาสตร์เรื่องที่ดิน
ประเด็นที่ ๒ คือรวบรวมข้อมูลที่ดินสงวนหวงห้ามทุกประเภทเพื่อนําไป บริหารจัดการ
และส่วนที่ ๓ คือวางแผนงานเกี่ยวกับการบริหารจัดการที่ดินสงวนหวงห้าม เพื่อให้การดูแลกับพี่น้องประชาชน
นี่คือสาระหลัก ๆ ของการตั้งคณะกรรมการชุดนี้ โดยที่คณะกรรมการชุดนี้ ในร่าง พ.ร.บ. ที่พวกเราเสนอขึ้นไปให้ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรีเปึนประธาน มีท่านรัฐมนตรี ประจําสํานักนายกรัฐมนตรีที่ท่านนายกมอบหมายเปึนรองประธาน และมีปลัดสํานัก นายกรัฐมนตรีเปึนเลขานุการ นอกจากนี้แล้วพวกเรายังได้มีการเสนอร่างที่ให้มีคณะกรรมการบริหารจัดการที่ดินระดับ จังหวัดขึ้นมา ซึ่งมีอํานาจหน้าที่สอดคล้องกับอํานาจหน้าที่ในระดับรัฐบาล เพียงแต่ว่า ดูแลในภาพรวมระดับจังหวัดเพื่อเสนอต่อคณะกรรมการที่ดินสงวนหวงห้ามของประเทศ โดยที่ให้ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดเปึนประธาน และมีที่ดินจังหวัดเปึนเลขานุการ นอกจาก มีการตั้งคณะกรรมการบริหารจัดการที่ดินแล้ว ในประเด็นถัดมาเรายังได้เขียนในกฎหมาย พูดถึงการจัดการที่ดินสงวนหวงห้าม ซึ่งแนวทางที่เสนอไปนั้นมีอยู่ ๒ แนวทาง แนวทางที่ ๑ คือที่ดินที่มีความจําเปึนต้องสงวนหวงห้ามเพื่อความสมดุลทางธรรมชาติ การอนุรักษ์ และการใช้ประโยชน์ที่ดินอย่างยั่งยืน นั่นคือชุดที่ ๑ และการแบ่งที่ดินเปึนชุดที่ ๒ คือที่ดิน ซึ่งมิได้มีการใช้ประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ และไม่ใช่ที่ดินซึ่งมีความจําเปึนต้องรักษา ให้คงความสมดุลทางธรรมชาติ การอนุรักษ์ และการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน สรุปแล้ว พวกเราก็ได้เสนอกฎหมายและแบ่งที่ดินเปึน ๒ ประเภท คือประเภทที่ดินที่จะต้องอนุรักษ์ ไว้กับประเภทที่ดินที่ไม่ได้ใช้เปึนไปตามวัตถุประสงค์ ซึ่งผลของการจัดสรรใน ๒ แบบนี้ เราก็ได้เสนอกฎหมายเพิ่มเติมอีกว่า โดยที่ที่ดินที่สงวนหวงห้ามเพื่อความสมดุลทางธรรมชาติ การอนุรักษ์ และการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนนั้น เราเขียนกฎหมายไว้ชัดเจนว่าต้องสงวน หวงห้ามไว้ ห้ามให้คณะกรรมการไม่ว่าจะเปึนระดับประเทศและระดับจังหวัดดําเนินการ ให้กรรมสิทธิ์แก่บุคคลใด เพราะถือว่าพวกเราทุกคนก็ต้องมีหน้าที่ในการอนุรักษ์ที่ดิน ที่เปึนประโยชน์ทรงคุณค่าแก่แผ่นดินไว้เปึนสมบัติของชาติต่อไป แต่ขณะเดียวกันที่ดิน ที่มิได้มีการใช้ประโยชน์ตามวัตถุประสงค์ ซึ่งกราบเรียนท่านประธาน ที่ดินพื้นที่ใดที่มิได้ มีการใช้ประโยชน์ตามวัตถุประสงค์และไม่มีความจําเปึนต้องรักษาไว้เพื่อประโยชน์ ทางธรรมชาติ การอนุรักษ์ และการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน สามารถจัดสรรให้กรรมสิทธิ์ แก่พี่น้องประชาชนให้เปึนที่อยู่อาศัยหรือที่ทํากินได้ ซึ่งผมเชื่อว่าข้อนี้อาจจะทําให้ พี่น้องประชาชนเห็นภาพว่าที่ดินผืนใดที่ไม่เปึนไปตามวัตถุประสงค์ และพี่น้องประชาชน อยู่อาศัยแล้ว เชื่อว่าคณะกรรมการจะจัดสรรให้กับพี่น้องประชาชนในการอยู่อาศัย หรือทํากินได้ โดยที่การที่จะดําเนินการจัดสรรที่ดินให้กับพี่น้องประชาชน ในสาระของร่าง ได้แบ่งเปึน ๒ ส่วน ส่วนที่ ๑ ก็คือให้ทางราชการประกาศเปึนที่ดินสงวนหวงห้ามและมิได้ เกรงว่าถ้าข้าราชการรับนโยบายแล้วปฏิบัติหน้าที่ในการดูแลจัดสรรที่ดินที่สงวนหวงห้าม ที่ไม่ใช้ประโยชน์ ไม่สามามารถดําเนินการให้จบภายใน ๑๐ ป้ก็อาจจะมีปัญหาขึ้นมาได้ จึงอยากจะฝากไปยังคณะกรรมาธิการทุกท่านนะครับว่าเรามีข้อกังวลใจที่ขัดแย้งกันอยู่ในใจ ถ้าปลายเป่ดไว้นานเกินไปก็เกรงว่าจะมีการบุกรุกจึงกําหนดไว้แค่ ๑๐ ป้ แต่การกําหนดไว้ ๑๐ ป้ ถ้าเกิดระบบส่วนราชการที่เกี่ยวข้องไม่ดําเนินงาน เผลอเดี๋ยวเดียว ๑๐ ป้ ประชาชน ก็จะเสียประโยชน์ จึงอยากจะฝากไปยังคณะกรรมาธิการทุกท่านว่าจะหาทางออกอย่างไร ที่จะให้กฎหมายฉบับนี้มีผลบังคับใช้จริง ๆ จัง ๆ แล้วก็สามารถจัดสรรที่ดินที่เปึนประโยชน์ ที่รัฐไม่ได้ใช้ประโยชน์ให้กับพี่น้องประชาชนอย่างยั่งยืนและถาวรครับ ผมหวังว่ากฎหมาย ฉบับนี้จะเปึนประโยชน์กับพี่น้องประชาชนนะครับ ขอบคุณครับ