กราบเรียนท่านประธาน ที่เคารพ ดิฉัน วรศุลี สุวรรณปริสุทธิ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมุกดาหาร พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา ซึ่งเป็นกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติ คุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้าน พ.ศ. .... นี้ด้วยค่ะ แต่เนื่องจากว่าเป็นเสียงส่วนมากนะคะ ซึ่งดิฉันได้แสดงความคิดเห็นไว้ในกฎหมายนี้ในตอนที่นั่งเป็นกรรมาธิการ ดิฉันก็คิดว่า กฎหมายฉบับนี้ทําออกมานี้เพื่อผู้ที่รับงานไปทําที่บ้ำนซึ่งจะไม่ใช่เป็ นแนวของ อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ๆ เลยนะคะ แต่เป็นงานที่เล็ก ๆ ที่เอาไปทําที่บ้าน อย่างเช่น เย็บผ้าทําเสื้อยกทรง อะไรต่าง ๆ ที่ดิฉันได้เคยอภิปรายในช่วงที่ยื่นร่างเสนอเข้ามา ในที่ประชุมนี้เพื่อให้คณะกรรมาธิการพิจารณา ทีนี้ในกรณีนี้ในกรณีมาตรา ๑๖ นี้ร่างเดิมนั้น ได้เขียนเอาไว้อยู่สั้น ๆ ก็คือว่า ให้ผู้จ้างงานจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินตราไทย เว้นแต่ได้รับ ความยินยอมจากผู้รับงานไปทําที่บ้านให้จ่ายเป็นตั๋วเงินหรือเงินตราต่างประเทศ ซึ่งดิฉัน ดีใจว่าจะได้เป็นทั้งเงินไทยและเป็นทั้งเงินตราต่างประเทศ เนื่องจากว่าในกรณีที่บริษัท ต่าง ๆ นั้นที่มาให้จ้าง รับจ้างเอาไปทําที่บ้านนั้นน่าจะมีเป็นคนต่างประเทศที่มาร่วมลงทุน ในประเทศไทยแล้วก็อยากจะใช้เงินตราของเขา อย่างเช่นเงินดอลลาร์อย่างนี้นะคะ ชาวบ้านในพื้นที่นี้จะไม่รู้มากหรอกว่าดอลลาร์นี้กี่บาท เหรียญหนึ่งนี้เท่าไร แต่ส่วนมาก ที่เขารู้นั้นเขาจะรู้แต่ว่า ๓๐ บาท ๓๕ บาท แล้วก็อยากจะใช้เงินตราของเขา อย่างเช่นเงินดอลลาร์ ชาวบ้านในพื้นที่นี้จะรู้มากว่า ดอลลาร์นี้เหรียญหนึ่งนี้เท่าไร แต่ส่วนมากที่เขารู้นั้นเขาจะรู้แต่ว่า ๓๐ บาท ๓๕ บาท ซึ่งจริง ๆ แล้วมันมีขึ้นลงอยู่ทุก ๆ วัน ก็ดีใจที่ว่าได้ตราไว้ในชุดนี้ ทีนี้เนื่องจากว่าที่เข้าไป ในคณะกรรมาธิการ ก็ได้มีการพิจารณาว่าจะให้คุ้มครองผู้รับงานไปทําที่บ้านนี้ให้มากขึ้น กว่าเดิม จึงได้กําหนดอยู่ในวรรคหนึ่งนี้ ตัดข้อความเดิมนั้นลงไป ยกข้อความเดิมนั้น ลงมาเป็นวรรคสอง แต่ในวรรคแรกนี้ก็ได้กําหนดเขียนไว้ในร่างที่คณะกรรมาธิการ เสียงข้างมาก ดิฉันคงต้องขออนุญาตท่านประธานอ่านเพื่อที่จะให้ทุก ๆ คนได้เข้าใจว่า ที่ดิฉันแก้ไขนี้ สงวนความคิดเห็นนี้เพราะอะไร ในมาตรา ๑๖ ในคณะกรรมาธิการ เสียงข้างมากนั้นได้เขียนว่า การกําหนดค่าตอบแทนในงานที่รับไปทําที่บ้าน หากงานที่รับ ไปทําที่บ้านมีลักษณะและคุณภาพอย่างเดียวกันและปริมาณเท่ากัน ให้ผู้จ้างงานกําหนด ค่าตอบแทนให้แก่ผู้รับงานไปทําที่บ้านไม่น้อยกว่าอัตราค่าจ้างตามกฎหมายว่าด้วย การคุ้มครองแรงงานตามที่คณะกรรมการกําหนด และต้องไม่เป็นการเลือกปฏิบัติ นี่คือ ในส่วนของคณะกรรมาธิการเสียงข้างมากที่ได้บัญญัติและมีลงมติและได้เขียนเอาไว้ ดิฉันได้ร่วมแสดงความคิดเห็นว่าควรที่จะเปลี่ยนแปลง ในกรณีที่ดิฉันเปลี่ยนแปลงนั้น ดิฉันก็จะอ่านให้ฟังอีกครั้งหนึ่งในข้อเปรียบเทียบระหว่างของคณะกรรมาธิการ เสียงข้างมาก และดิฉันซึ่งเป็ นเสียงข้างน้อยก็จะขออ่านให้ทราบว่า มาตรา ๑๖ การกําหนดค่าตอบแทนในงานที่รับไปทําที่บ้าน หากงานที่รับไปทําที่บ้านมีลักษณะและ คุณภาพอย่างเดียวกันและปริมาณเท่ากัน ให้ผู้จ้างงานกําหนดค่าตอบแทนให้แก่ผู้รับงาน ไปทําที่บ้านตามที่คณะกรรมการกําหนด และต้องไม่เป็นการเลือกปฏิบัติ ในข้อความ ๒ วรรคนี้ ในส่วนของดิฉันที่ได้แสดงความคิดเห็นนี้สงวนเอาไว้ ดิฉันตัดคําว่า ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ดิฉันได้ตัดคํานี้ออกไป อยากจะให้พิจารณาว่า ทําไมดิฉันถึงจะต้องตัด ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน นี้ออกไป ถ้าหากว่า ในกระทรวงแรงงานนั้นก็มีกําหนดค่าแรงงานขั้นตํ่าอะไรไว้ต่าง ๆ แต่ในกฎหมายนี้เป็น การที่รับงานไปทําที่บ้าน ซึ่งดิฉันได้บอกไว้เบื้องต้นแล้วว่าเป็นการรับงานไปมันไม่ใช่งาน ใหญ่ ๆ โต ๆ มันอาจจะมีงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะทํา ในกรณีที่จะให้ค่าตอบแทนนั้น ไม่ควรที่จะมากําหนดว่าจะต้องอยู่ภายใต้กฎหมายคุ้มครองแรงงานนี้มากําหนด ให้กับเขา โดยที่เขาจะเอาราคากําหนดค่าของกฎหมาย ค่าแรงงานตํ่านี้มากําหนดให้ นายจ้างก็สามารถจะบิดเบือนเวลาไปได้ ทั้ง ๆ ที่วันนี้จะสามารถจ่ายได้ในการมานับ ชุดชั้นในเอย กางเกงเอย ได้ไปกี่โหล คูณไปแล้วได้กี่บาท คูณไปได้กี่บาท ทีนี้ในข้อตกลงกัน ครั้งแรกนั้นบอกว่าจะให้เท่านี้ พอมาถึงแล้วมาดูว่าปริมาณหรือคุณภาพนั้นด้อยไป จะต้องกลับไปเอากฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานนี้มาเปรียบเทียบแล้วก็จะให้ตัด มันเป็นแนวทางที่จะตัดค่าแรงงานให้กับกลุ่มผู้รับงานไปทําที่บ้าน ซึ่งกลุ่ม ๆ นี้แม้ว่า จะได้เงินน้อย ๆ แต่ก็เป็นความสําคัญของเขา เพราะเขาใช้แรงงานของเขาเอง เขาใช้ มันสมองน้อย ๆ ของเขาที่เขาไม่ได้เรียนหนังสือมา เขาใช้มันสมองในการที่เขามี ฝีไม้ลายมือด้านนี้มาเย็บปักถักร้อยให้ได้ ดิฉันจึงว่าข้อความในนี้ถ้าหากว่ากําหนดไปว่า ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน เป็นหนทางที่ทําให้ผู้จ้างงานหาวิธีการที่จะทํา อย่างไรที่จะสามารถจ่ายเงินให้กับผู้รับงานไปทําที่บ้านนี้ได้ช้าลงกว่าเดิม นี่เป็นส่วนที่ดิฉัน คิดว่ามันไม่น่าที่จะกําหนดไว้ในนี้ เมื่อเราต้องการอยากจะให้ผู้ที่รับงานไปทําที่บ้านนั้น ได้ประโยชน์และได้รับค่าแรงงานของเขาในส่วนต่างที่เขาไม่ต้องไปทําที่โรงงาน และในส่วนต่างที่เขารับจํานวนมาไม่มากเท่ากับที่ในโรงงานใหญ่ ๆ นั้นเขากําหนดเอาไว้ ซึ่งดิฉันอยากจะบอกว่าในกฎหมายฉบับนี้ได้มีการกําหนดเอาไว้ว่าจะให้ผู้ที่รับช่วงงานมา ก็คือผู้ที่รับงานมาทําที่บ้านเช่นเดียวกัน ทีนี้กลุ่มผู้ที่รับช่วงงานมานั่นละถ้าท่านตรากฎหมายไว้ว่า จะต้องอยู่ภายใต้กฎหมาย ว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานนี้ กลุ่มผู้รับช่วงงานนี้กลุ่มนี้จะได้รับผลกระทบจากส่วนที่ท่าน ทํากฎหมายนี้ออกมา ดิฉันจึงเห็นว่ากฎหมายนี้ดีสําหรับประชาชนชาวรากหญ้า ชาวกลุ่ม ที่ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่มีปริญญาบัตรติดตัวมา เขามีแต่ความคิดเห็น เขามีฝีไม้ลายมือ มาตั้งแต่กําเนิด มีพรสวรรค์อยู่ในตัวของเขาเอง เราควรจะได้มองเห็นและควรจะให้เขาได้ ในสิ่งที่เขาทําออกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของเขาเอง สมองน้อย ๆ ของเขานั้นอย่าให้ เอากฎหมายที่มีจุดเล็ก ๆ นิดหน่อยมากําหนดว่า ให้ผู้จ้างงานนั้นสามารถเอาเปรียบเขา ได้ ดิฉันจึงบอกว่าควรแล้ว ดิฉันอภิปรายให้ท่านสมาชิกในสภาผู้แทนราษฎรนี้เข้าใจว่า ไม่ใช่ว่าดิฉันจะไปคัดค้านความคิดเห็นของกรรมาธิการเสียงส่วนมาก แต่ดิฉัน ให้ความคิดเห็นว่าในส่วนที่ดิฉันคิดนี้มันเหมาะไหม มันดีไหม มันจะได้ประโยชน์สําหรับ กฎหมายฉบับนี้ที่จะตราเป็นกฎหมายออกสู่ให้ประชาชนชาวรากหญ้าทั้งหลายนั้นได้รับนะคะ ดิฉันจึงขออภิปรายในส่วนที่ดิฉันสงวนเอาไว้นะคะ ก็คงจะต้องขออภิปรายไว้เพียงแค่นี้ ก็จะขอความคิดเห็นจากสภาผู้แทนราษฎรว่า ในกรณีเสียงส่วนมากนี้กับเสียงส่วนน้อย ในส่วนที่ดิฉันอภิปรายออกมานี้ ถ้าท่านคิดว่าในส่วนที่ดิฉันได้อภิปรายในฐานะที่ดิฉัน เป็นกรรมาธิการวิสามัญในการพิจารณาร่างกฎหมายนี้ ก็ขอความเห็นจากทุก ๆ ท่านว่า ถ้าจะมีการลงมติก็ขอให้เปลี่ยนแปลงหรือให้ท่านกรรมาธิการเสียงส่วนมาก ที่นั่งอยู่บนแท่นนั้นเปลี่ยนใจว่าเอามาเป็ นร่างนี้ได้ไหม เพื่อที่จะได้ประโยชน์ให้กับ ประชาชนพื้นที่รากหญ้าทั้งหลายนะคะ เขาเหล่านี้รอคอยความหวังนี้มาตั้งนานแล้ว ซึ่งกฎหมายฉบับนี้ได้ร่างมาตั้งนานแล้ว ดิฉันคิดว่าควรที่จะให้ปรากฏออกไปสู่สังคมและ ให้สังคมได้รับทั่วถึงกันค่ะ ขอขอบคุณค่ะท่านประธาน