กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม นิยม วรปัญญา ส.ส. จังหวัดลพบุรี พรรคเพื่อไทย ท่านประธานที่เคารพ ผมเคยเสนอ ร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้มาตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ ถึงปัจจุบันนี้ ๒๐ กว่าครั้งแล้วครับ แต่ไม่เคยผ่าน ครั้งนี้ถ้าได้ผ่านก็ถือว่าเป็นบุญของประชาชน ชาวจังหวัดลพบุรีมีความหวัง อยู่เรื่องนี้ เพราะมีผลกระทบต่อเขามาก เขาเดือดร้อนจริง ๆ ครับ เพราะมีทั้งทหาร แล้วก็ กรมป่าไม้ แล้วก็กรมวนอุทยานประกาศทับที่เขาไว้ รวมทั้งกรมปศุสัตว์ เป็นจํานวนมากมาย ทําให้เขาเดือดร้อน ทั้งที่ที่ดินนี้ครอบครองทําประโยชน์มาตั้งแต่สมัยปู่ ย่าตายาย แต่ก็ไม่สามารถที่จะกันออกได้ เพราะว่าการไปประกาศรังวัดนั้นอาศัยอยู่ในห้องแอร์ (Air) ขีดกันตามแผนที่ไม่เคยไปดูเลยครับ ปลัดจังหวัด ป่าไม้จังหวัด เคยถูกย้ายภายใน ๒๔ ชั่วโมง เพราะไปร่วมเป็นกรรมการตรวจประกาศป่าสงวนแห่งนี้ หลวงสมานเป็นอธิบดีกรมป่าไม้ เข้าไปตรวจสอบตามคําร้องของราษฎร ปรากฏว่าท่านไปเห็นเข้า อ้าวนี่มันบ้านเขาเป็นตึกราม เป็นถนน ถนนก็ต้องกันออก หนองนํ้าก็ต้องกันออก เขาจะไปทํามาหากินได้อย่างไร ก็เลย ไม่ประกาศตอนนั้นจนรอมาอีก ๒ อธิบดีถึงประกาศก็ใช้แผนที่เก่านะครับไม่ได้กันวงออกเลย ทั้งที่ได้เบิกเงินไปตั้งมากมาย แต่ปรากฏพวกนั้นก็ไปหาความสําราญกันไม่ได้เข้าไปดูแลพื้นที่ แต่ผมเห็นใจสมัยนั้นที่เขาไปดูก็ไม่มีรถเข้า เพราะว่าทางกรมป่าไม้ให้ไปทําการรังวัดก็ให้ แต่กล้องไป ให้แต่คนไป รถไม่ให้ไปเขาก็เดินไปไม่ได้ไม่มีนํ้ามันรถก็ไปอยู่ตามโรงเลื่อย ตามหมู่บ้าน ท่านประธานที่เคารพ ผมต้องขอขอบคุณท่านสุวโรช พะลัง และท่านอาจารย์ ผ่องศรีที่ได้ช่วยประสานงานเรื่องนี้ และท่านอํานวย คลังผา ได้ช่วยติดตามเรื่องนี้ให้จนได้ มีการนําร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้เข้าพิจารณาจนถึงการประชุมวาระที่จะรับหลักการ ท่านประธานที่เคารพ ถ้าร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ผ่านได้ หลักการนั้นก็เหมือนกันนะครับ คล้ายคลึงกันคิดว่าคงไม่ต้องอ่านก็คงจะได้ เพราะว่าหลักการมันใกล้เคียงกัน แล้วก็ ปรากฏอยู่ตามหนังสือนี้ก็ถือว่าผมอ่านตามหนังสือนี้ก็แล้วกันครับท่านประธาน ผู้ที่เสนอร่วม ก็มีจํานวน ๒๕ ท่าน แต่จะเอ่ยชื่อทั้งหมดก็คงจะใช้เวลานาน ก็โดยคนที่รองจากผมก็คือ คุณวิเชียร ขาวขํา คุณกิตติศักดิ์ หัตถสงเคราะห์ แล้วก็คุณสุชาติ ลายนํ้าเงิน แล้วคนอื่น ก็ใช้ตามรายการในหนังสือนี้ก็แล้วกัน เพราะว่าการที่จะได้เขียนพระราชบัญญัตินั้นก็คง ไม่ได้ใส่รายชื่อคนเข้าไป เมื่อเสนอให้รัฐสภารับแล้วก็เป็นพระราชบัญญัติของรัฐสภา และหวังว่าสภาคงจะรับร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้เพื่อเป็นประโยชน์สุขของประชาชน ที่เดือดร้อนแสนทุกข์ถูกกลั่นแกล้งนานาชนิดมามากมาย พูดถึงเรื่องนี้แล้วมันก็ตื้นตันครับ เพราะผมอยู่กับประชาชน ประชาชนบางคนก็มาร้องไห้เมื่อได้ถูกกลั่นแกล้ง คนนี้ทําไม ไม่ถูกจับ คนนั้นไม่ถูกจับ ทั้งที่อยู่ด้วยกันพร้อมกัน บางคนก็อยู่ก่อน คนอยู่หลังไม่ถูกจับ คนอยู่ก่อนถูกจับ จับไปก็ไปติดคุกก็มีบางคนทั้งที่อยู่มาตั้งแต่ปู่ ย่าตาทวด ตั้งแต่ สมัยเมืองบัวชุม ประวัติเมืองนี้ก็ ๒,๐๐๐ กว่าปีครับ เมืองบัวชุมนี้เกิดก่อนเมืองลพบุรี มีปรางค์นางผมหอม มีปรางค์กู่ มีปรางค์สองพี่น้อง มีปรางค์หลายชื่อผมจําไม่ได้หมด แล้วก็สมัยก่อนนี้ในถํ้าจะมีวัดเก่าแก่มากมาย แต่เวลาไปรังวัดเจ้าหน้าที่ก็ไปที่นั่นครับ แต่ไม่ได้กั้น ผมก็ไปถามว่าทําไมไม่กันออกให้เขา เขาบอกเวลาไม่ทันจะทําอย่างไร ส่งไม่ทันเดี๋ยวก็มีความผิดและเงินก็เบิกไปใช้แล้วก็เลยนั่งเขียนเอาเลย ขีดเอาเลย แล้วทหารก็เหมือนกันครับ ประกาศพระราชกฤษฎีกาสงวนหวงห้ามที่ดินที่รกร้างว่างเปล่า แต่ทีนี้ที่เขาอยู่อยู่แล้วก็ประกาศทับไปด้วย อ้างแผนที่ไม่ใช่อ้างหนังสือ ฉะนั้นการประกาศ ป่าสงวนนั้นถ้าตามหลักเกณฑ์ที่ทําไว้คือหลวงสมานวนกิจเป็นลุงของผม เป็นพี่ชายแม่ผม ท่านบอกหลักการมันมีอยู่จะต้องทําการรังวัดตรวจสอบ เหมือนกับจะทําถนนก็ต้อง ตรวจสอบว่าถนนอยู่ตรงไหน ต้องเขียนแบบ เขียนแผนที่ การประกาศสงวนหวงห้าม ก็เหมือนกัน การจะก่อสร้างอาคารบ้านเรือนมันก็ต้องทําแผนที่ เพราะลุงของผมคือ หลวงสมานนั้นท่านจบวิศวกรรม ท่านไม่ได้จบป่าไม้ในปริญญาตรี ท่านไปจบป่าไม้ก็ไป เรียนต่อปริญญาโท ท่านประธานที่เคารพ ถ้าร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ผ่านไปได้จะเป็น เศรษฐกิจที่สําคัญ ภาษีบํารุงท้องที่ ภาษีการใช้ประโยชน์ที่ดิน ภาษีการเปลี่ยนมือถ่ายโอน การจํานํา จํานอง แล้วจะพ้นจากการตกเขียว เวลานั้นประชาชนยากจนคือตกเขียว ดอกเบี้ยร้อยละ ๑๐ แล้วก็มีดอกเบี้ยนอกระบบอีก มีถึง ๒๐ บาทต่อวัน คนไทยจะไม่จน ได้อย่างไรครับ ถ้าแก้ปัญหาความยากจนนี้ได้ เศรษฐกิจจะดีขึ้น นี่คือระบบรากหญ้าจะได้ แก้ไขแล้วครับ ผมต้องขอขอบคุณอาจารย์ผ่องศรีกับท่านสุวโรช ท่านอํานวย ที่ตาม เรื่องนี้ตลอด ที่ผมรู้เพราะผมไปตามด้วยกัน และท่านสุวโรชเป็นประธานท่านก็ตั้งใจ อย่างแน่วแน่ แต่ก่อนนี้ประธานก็เคยไปพิจารณาเรื่องเกี่ยวกับป่าสงวน โดยมากก็ไม่ใช่ คนที่เคยอยู่ในเขตป่าสงวน ไม่รู้เรื่องความทุกข์ยากของประชาชน อย่างอาจารย์ผ่องศรี กับผม ท่านอํานวย ท่านสุวโรช ไปเห็นมาด้วยกัน ไปพบประสบด้วยตนเอง เขาอยู่กิน อย่างไร ฉะนั้นผู้แทนราษฎรถ้าได้รับเลือกคนที่เป็นตัวแทนจริง ๆ คือแทนอาชีพที่เขาเลือก ขึ้นมาหรือแทนความทุกข์ยากที่เขาเห็นมาด้วยกันก็รู้จักแก้ปัญหา ถ้าไม่เคยเลย จะแก้ปัญหาให้ถูกครับ ถึงจะไปเรียนรู้สูงแค่ไหนก็รู้แต่ในตําราก็ไม่สามารถเอามาใช้ ทางปฏิบัติได้ครับ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีคําว่าเชี่ยวชาญ คําว่าเชี่ยวชาญก็ต้องรู้เรื่องจริง ๆ สามารถรู้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ท่านประธานที่เคารพ ผมดีใจมากที่ว่าผมพยายามมา ตั้งเป็นเวลา ๓๐ กว่าปีเกือบจะ ๔๐ ปีนี่เพิ่งจะสําเร็จในวันนี้ แต่หวังว่าเพื่อนสมาชิก ทุกท่านคงจะเห็นใจประชาชน แล้วก็ประชาชนตอนนี้ก็มีสื่อถึง รู้ ว่าใครเป็นผู้แทนแล้ว ทําหน้าที่อย่างไร พรรคไหนทําอย่างไรให้กับประชาชน เพราะถ้าพรรคไหนทําประโยชน์ ให้ประเทศชาติ เขาได้รับความทุกข์ยากจากใคร เขาได้รับความสะดวกสบายจากใคร เพราะตัวแทนก็คือตัวแทนของเขา เขาไม่สามารถมานั่งประชุมในสภานี้ได้ สภานี้ เป็นสภาที่ปรึกษา แก้ปัญหาความทุกข์ยากแล้วก็จัดระบบต่าง ๆ ในการปกครองประเทศ รวมทั้งการออกกฎหมายให้ความเป็นธรรมแก่เขาด้วย และการพิจารณาเกี่ยวกับ การจะเลือกคนเข้าไปดํารงตําแหน่งที่จะให้ความเป็นธรรมกับเขาด้วย และการพิจารณาเกี่ยวกับการจะเลือกคนเข้าไปดํารงตําแหน่งที่จะให้ความเป็นธรรม กับเขาได้ อันนี้เขาจ้องเขารู้อยู่เดี๋ยวนี้ เพราะว่าสถานศึกษาก็มีและสื่อก็มี แม้แต่ สื่อลําเอียงเขายังรู้เลยเดี๋ยวนี้ สื่อไหนพูดไม่ดีเขายังไปวิจารณ์กันได้ ท่านประธานที่เคารพ ผมต้องขอขอบคุณท่านประธาน และหวังว่าเพื่อนสมาชิกทุกท่านคงจะพยายามให้ กฎหมายฉบับนี้ผ่านไป แล้วก็ได้ประกาศใช้เพื่อประโยชน์สุขของประเทศชาติ และประชาชน เพื่อให้รากหญ้าเข้มแข็งเสียที เศรษฐกิจของไทยจะได้ก้าวหน้าไปทัน แล้วคนยากคนจนในชนบทมีโอกาสลืมตาอ้าปาก สามารถได้ส่งลูกเรียนหนังสือได้ เหมือนกับเรา พ้นจากหนี้นอกระบบที่ทําให้เขายากจน พ้นจากหลักทรัพย์ที่เขาไม่มี มีคดีหน่อยถูกแกล้งกล่าวหา ไปเช่าโฉนดก็ราคาเป็นหมื่น เขาทําอย่างไรถึงจะมีกิน เขาทํา อีกร้อยชาติเขาก็จน เพราะปัญหาที่ดินไปทับถมเขา ไปกดดันเขาไว้ ทําให้เขาไม่มีโอกาส เขาเสียโอกาสไป ผมหวังว่าเพื่อนสมาชิกทุกท่านคงจะเข้าใจเรื่องนี้ แต่ว่าถ้าคนในเมือง เขาก็คงจะรู้จักเจ็บคือปวดฟันว่ามันปวดอย่างไร ปวดท้องปวดอย่างไร ความทุกข์ ยากลําบากที่เขาต้องหลังสู้ฟ้ำหน้าสู้ดินนั้นเป็ นอย่างไร ฉะนั้นทุกข์ของชาวนา ที่สมเด็จกรมพระยาดํารงราชานุภาพท่านเขียนไว้ว่าทุกข์ชาวนาคือทุกข์ของ กระทรวงมหาดไทย เพราะกระทรวงมหาดไทยมีเจ้าหน้าที่อยู่ทั่วถึง ตั้งแต่ผู้ใหญ่บ้าน กํานัน มาจนถึงระดับกระทรวง ท่านต้องรู้ว่าทุกข์นั้นมันเดือดร้อนแค่ไหน อย่างไร สามารถ เข้าใจ แล้วก็ออกมาเหมือนเขากําไว้ในฝ่ามือเมื่อแบออกมาก็จะต้องรู้ว่าอะไรอยู่ในมือเขา อย่างนี้เป็นต้น ฉะนั้นผมหวังว่าเรื่องนี้คงจะได้รับความร่วมมือจากเพื่อนสมาชิกทุกท่าน ไม่มีการถ่วงไว้ แล้วราษฎรพูดกันว่าถ้ารู้ว่าคนไหนถ่วงไว้สมัยหน้าเราจะไม่กาให้ เขาพูด อย่างนี้นะครับ อันนี้บ้านผม บ้านอื่นจะพูดเหมือนกันหรือไม่อันนั้นผมไม่ทราบ ฉะนั้น ผมก็คิดว่าพวกเรายังอยากจะเป็นผู้แทนต่อไปก็คงคิดว่าเรื่องนี้คงจะได้รับการพิจารณา อย่างกว้างขวาง และให้ผลออกมาโดยเร็ว แล้วก็ให้มีการแปรญัตติให้ละเอียด ที่มี กรรมการสําหรับที่จะพิจารณาตั้งไว้มีจริง แต่ ๔๐ ปียังไม่มีใครผ่านได้สักฉบับเดียว โฉนดฉบับเดียวยังไม่ได้เคยได้จากพวกกรรมการจังหวัดหรือกรรมการอําเภอที่ตั้งขึ้นไว้ ให้พิจารณากันที่ดินออกให้นี่ไม่เคยได้เลย ผมได้ติดตามมาอย่างใกล้ชิด วันนี้ดีใจมาก ที่เป็นโอกาสดีที่พี่น้องทั้งหลายจะมีโอกาส แล้วก็ขอให้โอกาสนี้ได้รับความสําเร็จ จนสามารถได้โฉนดด้วย เมื่อมีพระราชบัญญัตินี้ออกมาแล้วก็ขอให้กันออกแล้วค่อย เดินสํารวจออกโฉนดให้ การเดินสํารวจนั้นก็จะช่วยให้ค่าใช้จ่ายในการเดินสํารวจราคาถูก แปลงหนึ่งก็ประมาณสัก ๑๒๐ บาท แต่ถ้าไปออกรายแปลงก็เสียแปลงเป็นหมื่น คนจน จะออกได้อย่างไร ถามว่าตอนนั้นทําไมไม่แจ้ง ส.ค. ๑ จะไปแจ้งอย่างไร บางคนจะหา ค่ารถไปที่อําเภอไม่มี หรือจะไปหากํานันก็ไม่มี ถึงแม้กํานันจะเป็นคนออกให้แต่กํานัน ก็ต้องรับไปรังวัด เขาไม่มีเงินรับรังวัดเขาก็ไม่สามารถจะรังวัดได้ แล้วก็การประกาศ ก็จะประกาศอยู่ที่อําเภอ จังหวัด ราษฎรอยู่ในหมู่บ้านห่างไกล แม้แต่ตําบลบางที ตั้ง ๒๐ กิโลเมตร อําเภอตั้ง ๑๐๐ กิโลเมตรก็มี เขาจะไปแจ้งได้อย่างไร และไปแจ้งถ้าไม่มี เงินติดไปเลยก็แจ้งไม่ได้ เพราะสมัยก่อนนี่ค่าเขียนต้องมีเพราะพวกนั้นไม่ได้มีเงินเดือน สารวัตรกํานันสมัยก่อนไม่มีเงินเดือน ท่านประธานที่เคารพ มันเป็นบาปกรรมจริง ๆ คนไทยเรานี่ที่ทนทุกข์ทรมานมาหลายชั่วคน ที่จะเปิดในวันนี้ ผมคิดว่าวันนี้เป็นวันที่จะ แก้ปัญหาทุกข์ยากให้ประชาชนได้สําเร็จแล้ว ผมต้องขอบคุณทุกท่านที่จะให้ ร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ผ่านไปได้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งวัด วัดบางวัดตั้งแต่สมัยขอม สมัยพระนารายณ์ บางวัดตั้ง ๑๐๐ กว่าปี ๒๐๐ ปี ตั้งแต่สมัยแผ่นดินพระองค์เจ้า แผ่นดิน สมัยเป็นรามัญก็หลายร้อยปี และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสมัยพ่อขุนรามคําแหงก็เกือบจะ ๑,๐๐๐ ปี คือมีประวัติว่า พ่อขุนรามคําแหงเสด็จมาที่วัด แต่ก็ยังเป็นวัดที่ยังไม่ได้รับอนุญาต เพราะว่าอยู่ในเขต ป่าสงวน ท่านประธานครับ มีหลายเรื่องที่จะพิจารณาให้ถ่องแท้และจะเห็นได้อย่างนั้น ฉะนั้นผมจึงดีใจว่าวันนี้ได้มีโอกาสแล้ว หวังว่าคงจะใช้เวลาแปรญัตติในระยะสั้นให้ทัน ประกาศใช้ แล้วก็หวังว่าคงจะเสนอไปยังวุฒิสมาชิกโดยไม่ชักช้า แล้วก็ขอได้รับ พระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศใช้เป็นกฎหมายได้เร็ว ๆ ต่อไป ขอขอบคุณ ท่านประธานครับ