ท่านประธานที่เคารพครับ กระผม นายเรวัต สิรินุกุล ส.ส. แบบสัดส่วน พรรคเพื่อไทย กระผมพร้อมด้วยสมาชิก พรรคเพื่อไทย ผมขออนุญาตท่านประธานอ่านนะครับ ซึ่งมีท่านอํานวย คลังผา แล้วก็ท่าน พลเอก สมชาย วิษณุวงศ์ นางเปล่งมณี เร่งสมบูรณ์สุข นางดวงแข อรรณนพพร ท่านชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ ท่านชัยวัฒน์ กุลศักดิ์วิมล ท่านบุญเลิศ ครุฑขุนทด ท่านประเกียรติ นาสิมมา ท่านสถาพร มณีรัตน์ นางสาวอรุณี ชํานาญยา ท่านซูการ์โน มะทา พลโท มะ โพธิ์งาม พลตรี ศรชัย มนตริวัต นางสาวสุนทรี ชัยวิรัตนะ นางนฤมล ธารดํารงค์ นายนพคุณ รัฐผไท ท่านศักดา คงเพชร ท่านอนันต์ ผลอํานวย สุดท้าย ท่านเกรียงศักดิ์ ฝ้ำยสีงาม ร่วมกันเสนอกฎหมายฉบับนี้ ร่างพระราชบัญญัติการยกเลิก การสงวนหวงห้ามที่ดินที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ของทางราชการ พ.ศ. .... ซึ่งมีหลักการ และเหตุผลที่จะขอกราบเรียนดังนี้ครับ

หลักการ โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยการยกเลิกการสงวน หวงห้ามที่ดินที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ของทางราชการ

เหตุผล เนื่องจากในปัจจุบันนี้ได้มีกฎหมายกําหนดเขตสงวนหวงห้ามที่ดิน ตามวัตถุประสงค์ของทางราชการทับที่ที่ราษฎรได้จับจองและครอบครองอยู่แล้ว หรือเมื่อได้ประกาศกําหนดเขตสงวนหวงห้ามไว้แล้ว แต่ทางราชการมิได้ทําประโยชน์ ตามวัตถุประสงค์ในการประกาศสงวนหวงห้ามไว้จนมีราษฎรเข้าครอบครองใช้สอย ในที่ดินนั้นเป็นเวลานาน จนกลายเป็นชุมชน หรือเป็นที่อยู่อาศัยที่ทํากินจึงสมควรมี กฎหมายกําหนดวิธีการยกเลิกการสงวนหวงห้ามที่ดินที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ของทางราชการ แล้วเพื่อให้โอกาสแก่ผู้เข้าถือครองที่ดินได้ทําประโยชน์ในที่ดินนั้นอย่างถูกต้อง ตามกฎหมาย อันเป็นการกระจายการถือครองที่ดินอย่างเป็นธรรม และเป็นหลักประกัน ในการดํารงชีพของราษฎร จึงจําเป็นต้องตราพระราชบัญญัติฉบับนี้

ท่านประธานครับ ผมดีใจครับว่าวันนี้มาถึง ความจริงเรื่องนี้ได้เสนอมา หลายยุคหลายสมัย ก็ต้องถือโอกาสนี้ขอบคุณคุณสุวโรชซึ่งเป็นประธานในการพิจารณา เรื่องนี้โดยตรง แล้วจนกระทั่งได้มีการรวบรวมกฎหมายต่าง ๆ เพื่อที่จะเข้าสู่การพิจารณา ของสภาแห่งนี้ ท่านประธานครับ โดยความเป็นจริงท่านประธานต้องยอมรับว่าพระราชกฤษฎีกา ตั้งแต่ปี ๒๔๗๙ ก็ดี ที่หลายแห่งนะครับ จังหวัดลพบุรีก็ดี ที่จังหวัดกาญจนบุรีก็ดี หรือที่จังหวัดเชียงใหม่ก็แล้วแต่ ถ้าท่านไปดูจริง ๆ พระราชกฤษฎีกาเหล่านั้นล้วนแต่ เอาที่ดินที่เกินความเป็นจริงที่ต้องการใช้ประกาศไปเลยครับ แล้วก็ให้กรมทหารหรือทางทหารดูแล แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย ผมยกตัวอย่าง ท่านประธาน อย่างในจังหวัดกาญจนบุรี พระราชกฤษฎีกา ปี ๒๔๘๑ กําหนดที่ดินเอาไว้ ๓,๕๐๐,๐๐๐ ไร่ อยู่ที่ตัวจังหวัดนั้น ๓,๐๐๐,๐๐๐ ไร่ ที่จังหวัดราชบุรี ๕๐๐,๐๐๐ ไร่ ในจังหวัดกาญจนบุรีมี ๑๓ อําเภอ แต่พระราชกฤษฎีกา ปี ๒๔๘๑ คลุม ๑๒ อําเภอครับ ท่านประธาน คลุม ๑๒ อําเภอ แล้วก็ที่จะใช้จริง ๆ ในทหารเพียง ๑,๐๐๐,๐๐๐ ไร่ เหลืออีก ๒,๐๐๐,๐๐๐ ไร่ เป็นสิ่งที่เกินความจําเป็นและเกินความเป็นจริง เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เลยมีทางเดียว ผมเองเคยเสนอกฎหมายนี้มานานแล้วครับ แล้วก็เคยไปแม้กระทั่งไปดู ในเรื่องนี้พระราชกฤษฎีกา ปี ๒๔๘๑ เคยกราบเรียนต่อสภาแห่งนี้ว่าถ้าทางทหารเขาใช้ ไม่มาก แล้วถ้าจะมาให้ทหารเวนคืนหรืออะไรทําไม่ได้ นอกจากออกกฎหมาย เพราะฉะนั้นกฎหมายฉบับนี้จึงเป็นสิ่งที่จําเป็ นแล้วก็เป็นประโยชน์ต่อพี่น้องโดยแท้จริง อยู่มานานครับ อยู่ด้วยความยากลําบาก ทําอะไรก็ไม่ได้ ปักเสาไฟฟ้ำก็ไม่ได้ ทําถนนลาดยางก็ไม่ได้เพราะทหารไม่ให้ถือว่าทหารดูแลอยู่ เมื่อเป็นอย่างนี้กฎหมาย ฉบับนี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ผมจึงถือโอกาสนี้ขอบคุณสภาแห่งนี้ ขอบคุณท่านประธาน และขอบคุณทุกท่านนะครับ สมาชิกที่เราจะมาช่วยกันให้กฎหมายฉบับนี้นําไปสู่ พี่น้องประชาชน ผมอยากจะกราบเรียนท่านประธานต่อว่าในจังหวัดกาญจนบุรีนั้น พี่น้องเดือดร้อนมาเป็นเวลานานเหลือเกินครับ หลายสิบปีครับ แล้วก็กฎหมายฉบับนี้ ที่สําคัญกว่าจะออกมาได้ ซึ่งท่านสุวโรชเป็นประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณา เรื่องที่ดินทํากิน ใช้อาจารย์ทั้งนั้นนะครับท่านประธาน อาจารย์ทั้งนั้นเลยที่มาดูนี่ อาจารย์ นักกฎหมาย อย่างเจ้าหน้าที่ครับ นักกฎหมายกรมป่าไม้ก็ดี นักกฎหมายกรมอุทยาน แห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชก็ดี นักกฎหมายของ ส.ป.ก. ก็ดี ของกรมธนารักษ์ก็ดี ล้วนแล้วแต่มายกร่างกฎหมายฉบับนี้ทั้งสิ้น แล้วมาดูแลอย่างดียิ่งเลย จึงทําให้เชื่อว่า ที่กลัวว่าพี่น้องจะเอาที่ดินไปเฉย ๆ เปล่า ๆ ยกให้ฟรี ๆ มันคงไม่ได้ มีหลักเกณฑ์หลักการครับ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมดีใจแทนพี่น้องประชาชนก็คือว่าโอกาสของพี่น้องประชาชนมี พี่น้อง ที่อยู่ในที่ดินที่สงวนหวงห้ามตรงนี้สามารถยื่นเรื่องราวได้ ยื่นต่อคณะกรรมการ เพื่อขอพิสูจน์สิทธิ ขอพิสูจน์ที่ไม่ได้ใช้ที่ดินรกร้างว่างเปล่าแล้วเอามาให้กับตนเอง แล้วออกกรรมสิทธิ์ที่ดินด้วยนะครับ ออกกรรมสิทธิ์ที่ดินให้กับพี่น้องเหล่านั้นด้วย นี่ครับ คือปัญหาที่สําคัญที่สุดที่ชีวิตหนึ่งเขาเกิดมาไม่เคยมีอะไรเลย ไม่มี ไม่มีอะไรเลย ที่ดิน แม้แต่ตารางนิ้วก็ไม่มีแต่ครอบครองที่ดินนั้นอยู่มาเป็นเวลาช้านาน จึงจะสามารถให้ได้มี ที่ดินของตนเอง มีที่ดินที่สามารถดํารงชีวิตอยู่ได้ ผมกราบเรียนตรง ๆ เลยท่านประธาน อย่าง ส.ป.ก. ก็ดีครับที่รัฐบาลเขาให้ แต่ขอโทษเถอะครับมันทํากินไม่ได้ บางแห่งมีแต่หิน มีแต่อะไรก็ไม่รู้ จะไปเอาหินมาทํามันทํากินไม่ได้ มันเลยไม่เกิดประโยชน์อะไรมากนัก แต่ในที่ดินเหล่านี้ที่เขาอยู่มานานเขาทํากินอยู่แล้ว เขาสามารถทํากินอยู่แล้ว แล้วสามารถ สร้างบ้านเรือนอยู่แล้ว แต่ขณะนี้เวลาวันดีคืนดี โอ้โฮก็มีการขับไล่กันเอารถแทรกเตอร์มาไถ มาเผากัน อย่างนี้ เขาก็อยู่ไม่สุข ชีวิตเขาไม่มีความสุขเลย เพราะฉะนั้นกฎหมายฉบับนี้จึงเป็นกฎหมายที่ โอ้โฮถือได้ว่าปลดแอกในชีวิต สามารถที่จะมีที่ดินทํากินได้ สามารถที่จะอยู่กันได้ ผมจึงอยากจะกราบเรียนว่าสภาแห่งนี้ถ้ากฎหมายฉบับนี้ออก แต่ท่านประธานก็ทําให้ ออกไปก็แล้วกัน ถ้าออกไปได้นี่ผมว่าพี่น้องคนไทยทั่วทั้งประเทศจะต้องจารึก คณะกรรมาธิการแล้วก็ผู้แทนราษฎรที่เป็นอยู่ในขณะนี้ที่ผลักดันให้กฎหมายฉบับนี้ไปใช้ เพราะนั่นคือสภาแห่งนี้ สภา ณ วันนี้ได้ให้เขามีชีวิตที่มีฐานะมีที่ดินทํากินสามารถที่เอา ที่ดินนี้ไปประกอบอาชีพอย่างนี้เป็นต้น นี่คือสิ่งที่กระผมดีใจ แล้วก็ดีใจแทนพี่น้อง ทั้งหลายที่ได้อยู่ในที่ดินที่รกร้างว่างเปล่าที่ไม่เกิดประโยชน์ตรงนี้ให้กับเขาได้ ผมก็ถือโอกาสนี้ขอบคุณท่านสมาชิกทุกท่านไว้ล่วงหน้าเลย ก็ขอให้เมื่อเวลา มีการพิจารณาก็ขอให้ได้พิจารณากันโดยเร็ว แต่ว่าผมมาฟัง ท่านประธานครับ มาฟังว่า กฎหมายฉบับนี้จะมีการรับหลักการใช่ไหมครับ ก่อนรับหลักการเขาเรียกอะไร ท่านประธาน