กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม สุชาติ ลายน้ําเงิน พรรคเพื่อไทย จังหวัดลพบุรี เขต ๑ ท่านประธานครับ ร่างพระราชบัญญัติสภาเกษตรกรแห่งชาติ วันนี้ต้องบอกว่าอยากจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ เพราะ ๑. เห็นรอเวลามานานแล้ว ในสภาแห่งนี้ไม่รู้จะจบหรือเปล่า ต้องฝากท่านประธาน ไปถึงท่านรัฐมนตรีหรือผู้เกี่ยวข้องในรัฐบาลว่าเกษตรกรพี่น้องชาวไร่ ชาวนาเหมือนกับ คนออกกฎหมายท่านประธานครับ คนออกไม่ได้ใช้ คนใช้ไม่ได้ออก แต่จะเปึนสภาเกษตรกร แห่งชาติตรงนี้ละครับที่ว่าเขาจะได้มีส่วนร่วม ท่านรัฐมนตรีที่นั่งอยู่ข้างบนอาจจะเห็น ส่วนร่วมของผู้ที่ใช้จริง ๆ ผมอยากจะยกตัวอย่างประกอบผ่านท่านประธานสภาไปถึง คณะรัฐบาลว่า ๑. ยกตัวอย่างประเทศไทย ประเทศไทยเปึนเมืองเกษตรกรรมเสียส่วนใหญ่ ไม่ใช่อุตสาหกรรมเปึนส่วนใหญ่ ท่านจะเห็นพืชผัก ผลไม้ ข้าว ข้าวโพด มันสําปะหลัง พืชผลไม้ทุกชนิด พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวจะสู้กับต่างชาติไม่ได้เลย และไม่มีคนที่ไปนั่งตัดสิน รัฐบาลมานั่งเปึนรัฐบาลแต่ละครั้ง แต่ละยุคก็จะแก้ปัญหาไม่ตรงจุด วันนี้มันก็เช่นเดียวกับ การเลือกตั้งท่านประธานครับ แต่ก่อนก็แก้ไขปัญหาไม่ได้ พอมีองค์กรอิสระ มี กกต. เข้ามาก็พอจะดีขึ้น ผมใช้คําว่า พอจะดีขึ้น มันก็เช่นเดียวกับชาวไร่ ชาวนา ถ้าเขาได้ เข้ามานั่งเปึนสภาเกษตรกรเขาจะได้เอาปัญหาจริง ๆ มาให้พี่น้องประชาชนได้รับทราบ รับรู้มันคงไม่ใช่เหมือนรัฐมนตรีใช้วิธีเดาสุ่มเอา ต้องบอกอย่างนี้ ยกตัวอย่างท่านประธาน กรณีอย่างการประกันราคาข้าวกับการจํานําราคาข้าว วันนี้รัฐบาลบอกใช้วิธีประกันเถอะ จะได้ทั่วถึงกัน พอประกันปุ็บพี่น้องผู้เก็บเกี่ยวจากผลประโยชน์กับข้าวแทบน้ําตาไหล ท่านประธานผ่านไปถึงรัฐบาลด้วย ประกัน ๑๐,๐๐๐ บาท วันนี้พ่อค้าคนกลางบอกว่า มันจะไปซื้อถึงได้อย่างไรความชื้นฝนมันตก ๒๕ เปอร์เซ็นต์ไม่ถึง ซื้อ ๖,๓๐๐ บาท ถามว่าขายไหม ไม่ขายชาวบ้านจะเอาไปไหน เพราะว่าตัวเองไม่มีสภาเปึนของตัวเอง ไม่มีสิ่งที่จะไปต่อรองกับเขาได้ ก็เสียเปรียบพ่อค้า วันนี้ชาวบ้าน ชาวไร่ ชาวนาขายข้าว ๖,๓๐๐–๖,๔๐๐บาท ท่านรู้ไหม พ่อค้าไม่ต้องทําอะไรเลย พ่อค้าเพียงกู้เงินจากแบงก์ ไปสร้างห้องอบไม่ได้ลงไปเก็บเกี่ยวเหมือนชาวบ้านที่ทํานา ๕๐ ไร่ ๑๐๐ ไร่เลย พอไปถึงปุ็บ เอามาอบไม่ถึง ๒ วัน อบเสร็จปุ็บไปขายรัฐบาล ๑๐,๐๐๐ บาท ผลต่าง เกวียนหนึ่งประมาณ ๓,๐๐๐ บาท ถามว่าชาวบ้านที่ทําไร่ ทํานาขายข้าวมีแต่ขายนา แต่พ่อค้าโรงสีมีแต่ซื้อที่เพิ่ม นี่คือเหตุผลที่จะสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ ท่านครับก็ฝากเปึนข้อสังเกตเพื่อให้คณะกรรมาธิการที่จะไปเปึนกรรมาธิการ สภาเกษตรกรแห่งชาติครั้งนี้ว่า ๑. เอาคนเขาที่อยู่กับชาวไร่ ชาวบ้าน ชาวนามามีส่วนร่วม ในการออกกฎหมายเพื่อไปให้เขาใช้ แล้วเอาผู้ใช้แรงงานหรือเกษตรกรตัวจริง ๆ เอามาให้ข้อมูล ไม่ใช่เอานักวิชาการที่คิดว่า คาดว่า แล้วก็ไปคํานวณดูว่าเปึนแบบนี้ คําว่า ประสบการณ์ ท่านรัฐมนตรีครับ ชาวบ้าน ชาวไร่ ชาวนาเขามีประสบการณ์ เขาไม่มีโอกาสมาแสดงออกในสภา ไม่มีการแสดงออกในการออกกฎหมาย แต่ผมว่า ร่างพระราชบัญญัติสภาเกษตรกรแห่งชาติ พ.ศ. .... นี่ละครับที่จะเปึนผลประโยชน์ ให้กับพี่น้องชาวไร่ ชาวนาหรือพืช ผัก ผลไม้ เช่น ลําไย กระเทียม เงาะ มังคุด ทั่วไป ซึ่งวันนี้ประเทศไทยเปึนประเทศเกษตรกรรมเสียส่วนใหญ่ วันนี้เขาจะได้เห็นว่า ถ้าเขาออกกฎหมายมาแล้วเขาจะแก้ไขปัญหาเขาได้ไหม รัฐบาลไม่ต้องไปหาทางเลยว่า ส่งอธิบดีไป ส่งรัฐมนตรีไป ไปแก้การประกันราคาข้าว ไปแก้การประกันราคาข้าวโพด แก้อย่างไรก็ไม่ถูกจุด แต่ถ้ามีสภาเกษตรกรแห่งชาติแล้วเขาอาจจะแก้ไขปัญหาของเขาได้ เพราะ ๑. เขามานั่งออกกฎหมายเอง เขามาดูเอง มารู้เอง ฝากทางท่านประธานสภาไปถึง ทางรัฐบาลว่าเอาตัวจริง เสียงจริงของเขามานั่งออกกฎหมาย เพื่อให้เขาได้ไปใช้ ต่อไปภายภาคหน้า แล้วฝากท่านไว้ตรงนี้ด้วยว่าประเทศไทยผมย้ําเหมือนเดิมว่า เปึนประเทศเกษตรกรรม ไม่ใช่อุตสาหกรรม วันนี้การส่งออกของประเทศไทย แทบเดินไม่ได้ท่านรัฐมนตรีครับ เพราะทั่วโลกวันนี้มันมีการแข่งขันกันอย่างสูง ข้าวไทย ไปต่างประเทศอย่างที่ผมบอกสู้เขาไม่ได้ ทําอย่างไรจะให้สู้เขาได้ มันต้องสภาเกษตรกร แห่งชาตินี่ละครับที่เขาจะออกกฎหมายมา เขาอาจจะออกกฎหมายว่าต่อไปใครทําข้าว ทําข้าวโพด รัฐบาลซื้อเลยราคานี้อย่าไปจํานําโควตาเท่านี้ คําว่า โควตา ชาวบ้าน ไม่มีหรอกครับ คนที่ทําไร่ ทํานา ๕ ไร่ ๑๐ ไร่ เขาทําตั้งแต่ ๕๐–๑๐๐ ไร่ ท่านรัฐมนตรีครับ คําว่า โควตา อย่าให้มันมีเลย ให้สภาเกษตรกรแห่งชาติเขาไปดูความจริงกับพี่น้องประชาชน ทั้งประเทศครับ ขอบคุณมากท่านประธานครับ