กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ กระผม สมควร โอบอ้อม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครสวรรค์ พรรคประชาธิปัตย์ ผมเห็นด้วยกับร่างพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ เพื่อสร้างทางหลวงพิเศษ สายรามอินทรา-วงแหวนรอบนอกของกรุงเทพมหานครในเขตท้องที่ เขตบางเขน เขตสาย ไหม และเขตคลองสามวาของกรุงเทพมหานคร พ.ศ. .... ท่านประธานที่เคารพครับ การสร้างถนนเพื่อแก้ปัญหาการจราจรในกรุงเทพมหานครนั้น ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่สําคัญ เพราะกรุงเทพมหานครนั้นการจราจรก็หนาแน่นคับคั่ง ก็ถือว่าเป็นความจําเป็นในการ ที่จะต้องก่อสร้างถนนเพื่อให้การจราจรนั้นเป็นไปได้ด้วยความคล่องตัว เพราะต้นทุนใน เรื่องของการจราจรเป็นต้นทุนของสังคม แล้วก็ถือว่ากรุงเทพมหานครนั้นก็เป็นต้นทุนของ ประเทศครับ ถ้ากรุงเทพมหานคร การจราจรใช้คําว่า ติดขัด หรือมีปัญหาอย่างปัจจุบันนี้ ก็ถือว่าเป็ นต้นทุนของคนทั้งชาติ เพราะธุรกิจใหญ่ ๆ ก็อยู่ในกรุงเทพมหานคร เป็นส่วนใหญ่ ฉะนั้นผมเห็นด้วยกับการที่จะได้เวนคืนอสังหาริมทรัพย์เพื่อก่อสร้างถนน แต่เรื่องที่ผมเป็ นห่วงก็คือเรื่องวิถีชีวิตของประชาชนที่อยู่ในพื้นที่ที่จะต้องเวนคืน เพราะวิถีชีวิตของประชาชนของประเทศนั้นมีความสําคัญ เพราะคนในประเทศก็ถือว่าได้ อยู่ร่วมกันพัฒนาประเทศมา ถ้าเพื่อมีการก่อสร้างหรือเวนคืนอสังหาริมทรัพย์แล้ว ก็จะต้องทําให้วิถีชีวิตของเขาเปลี่ยนไป อย่างเช่นที่อยู่อาศัย พอเวนคืนแล้วก็ต้องไปหาที่ อยู่ใหม่ ถ้าเผื่อประชาชนบางครอบครัวมีที่อยู่ผืนเดียว แปลงเดียว ก็ต้องไปหาที่อยู่ใหม่ ชีวิตก็เปลี่ยนไปแล้ว นั่นก็ถือว่าเป็นชีวิตของคน คนหนึ่งที่มีความสําคัญต่อแผ่นดิน เช่นเดียวกัน ฉะนั้นเรื่องนี้ก็เป็นความสําคัญทางรัฐบาลนั้นควรจะต้องให้ความสําคัญ นะครับ

สําหรับผู้ที่ไม่ได้ถูกเวนคืนนะครับ แต่วิถีชีวิตที่จะต้องไปมาหากัน ดังที่ผม ได้ยินสมาชิกท่านหนึ่งก็ได้พูดถึงวิถีชีวิตของคนที่เขาเคยมีวัด จะต้องไปทําที่บุญวัด มีโรงเรียน จะต้องไปโรงเรียน แต่พอสร้างถนนแล้ว เขาไม่สามารถที่จะใช้เส้นทางนั้นไป โรงเรียนได้เหมือนดังที่เคยได้ใช้ ฉะนั้นประเด็นนี้ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่สําคัญ แต่การแก้ไข ปัญหาที่จะทําให้วิถีชีวิตของประชาชนที่เขาเคยเป็นอยู่อย่างนั้นไม่เปลี่ยนแปลง ผมคิดว่า ก็น่าจะดําเนินการได้ ไม่ว่าถนนสายใดก็ตาม ถ้าทางผู้ที่ออกแบบในการสร้างถนน ก็สามารถจะออกแบบให้วิถีชีวิตของเขาไม่เปลี่ยนไปได้ อย่างเช่น ถนนหลายเส้นด้วยกัน หลายสายด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นมอเตอร์เวย์ที่อย่างเช่นจากกรุงเทพมหานครไปชลบุรี อย่างนี้ครับ ผมเห็นการสร้างถนนแล้ว ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่ทําให้วิถีชีวิตของเขาเปลี่ยนไป จริง ๆ เพราะไม่มีการออกแบบในการสร้างถนนที่จะทําให้วิถีชีวิตของเขาไม่เปลี่ยน ผมคิดว่าประเด็นการออกแบบ การสร้างถนน ผมยกตัวอย่างครับ ที่บ้านผมที่จังหวัด นครสวรรค์มีการสร้างถนน สร้างทางเลี่ยงเมือง แต่ของเรานี่มีแต่ไม่ค่อยที่จะภูมิใจเลย ถ้าถูกเวนคืน เพราะว่านั่นหมายถึงสูญเสีย สูญเสีย ที่อยู่อาศัย สูญเสียทรัพย์สิน สูญเสียแหล่งทํามาหากินโดยสิ้นเชิง อย่างนี้เป็นต้น นี่คือ สิ่งที่แตกต่าง ตรงนี้ผมจึงอยากจะให้ทางรัฐบาล โดยท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวง คมนาคม ซึ่งท่านก็เป็นผู้ที่จะช่วยเหลือคนอยู่แล้ว โดยเฉพาะคนจนก็ช่วยหน่อย ช่วยไปดู สิครับว่าเขาไม่รับเพราะอะไร เหตุผลอะไรบ้าง ท่านประธานครับ ท่านประธานลองดูนะครับ ผมก็แปลกใจ ดู ๆ แล้วนะครับว่า ๑๑๘ แปลงมันเป็นอย่างไร ท่านประธานดูในลําดับที่ ๑๒ นายวรวิทย์ หงษ์ทอง ขอประทานโทษต้องเอ่ยนามท่าน เพราะมีระบุไว้ในนี้ เขามีที่อยู่ นะครับท่านประธาน มีที่ดินอยู่ ๔๓ ตารางวา ไปเวนคืนเขา ๔๒.๒ ตารางวา ท่านประธาน ดูนะครับ และนี่เหลือกี่ตารางวา ไม่ถึงตารางวา ๐.๐๘ ไม่ถึงตารางวาเลยครับท่านประธาน ทําไมเว้นเขาไว้แค่นี้ เอาไปทําอะไรครับตรงนี้ และเขาจะทําอะไรกิน ไม่บอก คือไม่รู้จะไป ทําอะไรท่านประธานครับ อย่างนี้ผมก็สงสัยช่วยตอบด้วยท่านรัฐมนตรี ว่าเอาไว้ทําไม ๐.๐๘ ตารางวา เอาไว้ทําไมครับ มาดูอีกเยอะนะครับท่านประธานครับ มาดูอีกครับ ในข้อ ๒๗ นายมานิตย์ สุคนธ์วรรณ ท่านประธานดูนะครับ มีที่ดินอยู่ ๔๗ ตารางวา เวนคืนเขา ๔๖.๙ ตารางวา นี่มันอย่างไรครับท่านรัฐมนตรี ไปเหลือเขา ๐.๐๑ ตารางวา ไม่รู้เศษอะไรอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ อย่างนี้เอาไว้ทําไม เหลือเขาไว้ทําครับท่านรัฐมนตรีครับ ให้ถือว่ามีโฉนดไว้หน่อยครับ ก็ยังดีนะครับ นี่มารายที่ ๓๐ นายจิต ศรีทิศ ที่เอ่ยนามมานี้ ต้องประทานโทษด้วยนะครับ มันไม่เสียหายอะไร แต่ต้องการเอ่ยให้ทราบว่าที่ของท่านมี จริงตามนี้นะครับ มีที่ดิน ๖๑ ตารางวา ไปเวนคืนเขา ๖๐ ตารางวา ท่านประธานดูนะครับ เห็นไหมครับ และอย่างนี้มันเป็นอย่างไรครับ ความหมายมันเป็นอย่างไร ท่านประธานครับ ท่านรัฐมนตรีครับ อย่างไรตอบผมให้ชื่นใจหน่อยนะครับ รายอื่น ๆ ก็เยอะครับ แต่ว่า อ่านแล้วมันจะเสียเวลา ท่านรัฐมนตรีดูเอาเองก็แล้วกัน ตามนี้ครับ ท่านดูได้เลย อย่างนี้ มันความหมายอย่างไร ผมไม่เข้าใจ และที่เวนคืนเขาไปเยอะแยะ ๆ แล้วก็ไม่สร้างทาง แล้วก็ไม่คืนเขาด้วย ทีอย่างนี้เหลือนิด ๆ เศษเอาไปให้เขา ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ครับ ท่านประธานครับ เพราะฉะนั้นผมก็เลยอยากจะถามว่า การเวนคืนในที่ดินทั้งหมด ๑๑๘ แปลง เวนคืนให้เงินเขาเท่าไร ตารางวาละเท่าไรครับ แล้วก็แปลงที่เหลือที่ผม ยกตัวอย่างมานั้น ข้อที่ ๒ ที่ยกตัวอย่างมาเหลือเศษไว้อย่างนั้น มันอย่างไร ให้เขาถือ โฉนดเอาไว้เป็นที่ระลึก หรือว่าเอาไว้ทําอะไร ท่านรัฐมนตรีอย่ายิ้มนะ ท่านตอบผมนะว่า มันเป็นเพราะอะไร ด้วยเหตุด้วยผล ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ครับ นี่อย่างนี้เป็นต้น นี่ประการที่ ๒

ประการที่ ๓ ท่านประธานผ่านไปยังท่านรัฐมนตรี ที่เคยเวนคืนเขาไป เยอะ ๆ แล้วก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ แล้วก็สร้างทางเสร็จแล้วด้วย และเขาก็ไม่เอา เขาฟ้ องร้องอยู่ เมื่อไรจะคืนเขา คืนเขาไปสิครับ เพราะว่าการเวนคืนท่านก็รู้อยู่นะครับว่า เงินของเขาที่จะได้ แทนที่เขาจะสามารถเอาเงินที่เขามีอยู่ไปมีกินมีใช้ คือถ้าท่านไปเวนคืนเขานะ ท่านลองคิด สิครับ ถ้าสมมุติท่านไปเวนคืนเขา เขามีที่อยู่อาศัย ลูกเต้าเขาหลายคนเขาอยู่อาศัยได้ แม้จะ ๖๐ กว่าตารางวาเขาก็อยู่ได้มีบ้านมีช่อง ค้าขายเปิดร้านค้าหน้าบ้านทํามาหากินได้ ท่านไปเอาเขาหมดปั๊บ เขาเดือดร้อนเลย ไม่มี ที่ทํากิน อย่างนี้ท่านแก้ให้เขาหรือเปล่าล่ะ แล้วท่านทําไมไม่ชดเชยในสิ่งที่เขาทําล่ะ ชดเชยสิครับ อย่างต่างประเทศเขา ท่านรัฐมนตรีก็ไปดูงานต่างประเทศมาเยอะแยะ เอาที่ดี ๆ ที่เขาชดเชยพี่น้องประชาชนเขาอยู่ได้เอามาใช้สิครับ ของดี ๆ เขาเอามาสิ เขาชดเชยเงินเท่าไร ยกตัวอย่าง อเมริกาเขาชดใช้ยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่อีก แล้วก็ไปอยู่ สบายเลยในชีวิตนี้ ไม่ต้องทํามาหากินเลยก็ได้ อย่างนั้นสิครับ พี่น้องประชาชนรับ พี่น้องประชาชนเอาแน่ นี่สร้างแต่ความเดือนร้อน ยิ่งเวนคืนนี่เดือดร้อนจริง ๆ เพราะฉะนั้น ผมอยากจะกราบเรียนว่าสิ่งเหล่านี้ท่านผู้บริหาร ท่านรัฐมนตรีครับ ท่านต้องหาทางแก้ไขแล้ว จะทําอย่างไรก็แล้วแต่หาทางแก้ไขเพื่อให้พี่น้องประชาชนเขาอยู่เหมือนเดิม เขาเคยอยู่ อย่างไรให้เขาอยู่ได้เหมือนเดิม มีสิทธิทํากินในที่อยู่อาศัยของเขา ไม่ใช่ไปไล่เขา ยิ่งเขาลําบากยิ่งขึ้น อย่างนี้ผมไม่เห็นด้วย ผมไม่เห็นอย่างยิ่งครับท่านประธาน นี่คือ สิ่งที่ผมอยากจะกราบเรียนนะครับ

ทีนี้ถ้าไปพูดถึงอีกอันหนึ่ง แต่นั่นเขาเป็ นประเทศที่เรียกว่าไม่ใช่ ประชาธิปไตย ท่านประธานครับ ผมไปเที่ยวสุดท้ายไปดูเขาปิดแม่นํ้า เขาจะสร้างแม่นํ้า แยงซีเกียง ประเทศจีน เขาเดินเรือสุดท้ายผมก็ไป ท่านประธานครับ นํ้าที่จะถึงแต่ละ ระดับของคลองที่ปิดคนอยู่อาศัยริมแม่นํ้านั้น แม่นํ้าแยงซีเกียงนะ เขายกขึ้นไปอยู่หมดเลย สร้างบ้านให้อยู่ มีที่ทํากินดีกว่าเดิม ๒-๓ เท่าตัว แต่นั่นเขาทําได้ แต่แม้ว่าเราเป็น ประชาธิปไตยต้องยุ่งยากพอสมควร แต่ว่าถ้าท่านจะทําก็ทําได้ ถ้าตั้งใจทํา ตั้งใจช่วย ทําได้ครับ ถ้าไม่ตั้งใจทํา ไม่ตั้งใจช่วย ทําไม่ได้ เพราะฉะนั้นเลยอยากจะฝากว่า ท่านประธานครับให้ท่านตั้งใจหน่อยพี่น้องประชาชนเขาเดือดร้อนแย่ ยากจน ยิ่งในกรุงเทพมหานครหาที่ลําบากด้วย ท่านก็ช่วยเหลือหน่อย ช่วยให้พี่น้องประชาชน เขามีที่ทํากิน แล้วก็มีที่อยู่อาศัย มีบ้านช่องอาศัยดีกว่าเดิมก็แล้วกัน อย่างนี้ผมจะเห็นด้วย และจะขอบคุณแทนพี่น้อง ๑๑๘ รายด้วย ขอบคุณครับท่านประธาน