เรียนท่านประธานที่เคารพ กระผม นายเธียรชัย สุวรรณเพ็ญ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดตาก พรรคประชาธิปัตย์ หลังจากที่ได้ศึกษารายงานประจําป้ ๒๕๕๑ ของสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ นะครับ ซึ่งมีระยะเวลารายงานประจําป้นี้ตั้งแต่วันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๐ จนกระทั่งถึงวันที่ ๓๐ เดือนกันยายน ป้ ๒๕๕๑ ก็จะเห็นได้ว่ามีเรื่องทั้งสิ้น ๓๐ เรื่องนะครับ ก็แสดงให้เห็นถึงว่า ทางสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติก็ได้มีการทํางานกันด้วยมีความละเอียด รอบคอบมากขึ้น เมื่อเปรียบเทียบกับชุดเดียวกันที่ทํางานในช่วงป้ ๒๕๔๙ ถึงป้ ๒๕๕๑ ซึ่งมีเรื่องที่เสนอถึง ๖๘ เรื่องนะครับให้คณะรัฐมนตรีในสมัยนั้นทราบ ท่านประธานครับ ช่วงตั้งแต่เดือนตุลาคม ๒๕๕๐ ถึงเดือนกันยายน ป้ ๒๕๕๑ คือวันที่ ๓๐ กันยายน ป้ ๒๕๕๑ สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาตินี้ ก็ได้ทําหน้าที่เสนอความคิดเห็น ผ่านคณะรัฐมนตรีในรัฐบาล ๒ รัฐบาล คือท่านรัฐบาลนายกรัฐมนตรีสุรยุทธ์และ ท่านนายกรัฐมนตรีสมัคร สุนทรเวช จากรายงานที่ปรากฏ ๓๐ เรื่อง จะเห็นว่าล้วนแต่เปึนเรื่อง ที่มีประโยชน์ และให้ความสําคัญกับสภาวะสังคมและเศรษฐกิจของประเทศในช่วงเวลานั้น ๆ นะครับ วันนี้เราคงจะต้องเอาเรื่องเวลามาพูดด้วยเพื่อให้สอดคล้องกันนะครับ ในรายงานที่ผม เห็นว่ามีจุดเด่นและคํานําก็บอกว่ามีจุดเด่น ก็มีเรื่องอยู่ ๓ เรื่อง ก็คือเรื่องการพัฒนามาตรฐาน ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมของประเทศ เพื่อที่จะให้ผู้บริโภคได้รับการคุ้มครองและผลิตผล ของประเทศมีมาตรฐาน ซึ่งจะไม่เปึนปัญหาต่อการส่งออกนะครับ รวมทั้งประโยชน์ จากการใช้สอยในประเทศ เรื่องนี้ผมเห็นว่าก็เปึนเรื่องที่มีความสําคัญมาก เพราะประเทศเรา ในขณะนี้เราต้องพึ่งพาการส่งออกเปึนรายได้หลักของประเทศนะครับ อันนี้คือสิ่งที่ ทางสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติได้จัดทําขึ้น สิ่งที่ผมจะต้องเรียนก็คือว่า ในกระบวนการจัดทําเรื่องการพัฒนามาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมของประเทศ ทางสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติก็ได้มีวิธีการดําเนินการคือต้องอาศัย ภาคส่วนต่าง ๆ มาให้ข้อมูลและจัดทําเปึนระเบียบแบบแผนที่ควรจะเปึน นั่นก็คือในเรื่อง ของระยะเวลานะครับ ที่เขาได้เสนอไปว่าในการที่จะทําพัฒนามาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมจะต้องใช้เวลา อย่างน้อยเท่าไร กี่วัน ซึ่งก็ได้เสนอผ่านทางรัฐบาลไปแล้ว แล้วผมก็ยังไม่ทราบผลนะครับ ว่าได้เปึนไปตามข้อเสนอของสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติได้เสนอไป หรือเปล่า ที่น่าสนใจก็คือเปึนเรื่องของการกระจายรายได้ด้วยการสร้างสังคม สวัสดิการ ท่านประธานครับประเทศของเราที่ยังมีปัญหาอยู่ในทุกวันนี้ เราไม่อาจปฏิเสธได้เลยครับ ว่าเปึนเรื่องปัญหาการกระจายรายได้ของประชาชน ความยากจนของประชาชนยังมีอยู่ อย่างทุกรัฐบาล ถ้าเรามาดูในช่วงที่ผ่านมาก็จะมีรายงานว่ามีคนจนอยู่ถึงประมาณ ๗.๑ ล้านคน คิดเปึน ๑๑.๓ เปอร์เซ็นต์ที่มีรายได้ต่ํากว่าเส้นยากจนที่กําหนดไว้ที่ ๑,๒๔๒ บาท/คน/เดือน ตัวเลขตัวนี้เปึนตัวเลขหลักที่สําคัญมากที่จะบอกว่าประชาชนในกลุ่มที่มีรายได้ต่ําก็คือ ส่วนใหญ่ก็อยู่ในภาคการเกษตร ซึ่งรายได้ก็รายงานบอกว่ามีประมาณ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ของ จีดีพี กับรายได้ที่เกิดจากภาคนอกเกษตร คือหมายถึงคนที่ไม่ได้ประกอบวิชาชีพเกษตร ก็มีรายได้มากถึง ๙๐ เปอร์เซ็นต์ของจีดีพี ผมคิดว่าทางด้านเศรษฐกิจและสังคมที่เปึน ปัญหาอยู่ขณะนี้นะครับ การกระจายรายได้มันจะเกิดจากนโยบายของรัฐบาลและการ ดําเนินงานของรัฐบาลทุกรัฐบาลที่ผ่านมา นั่นก็คือว่าไม่สามารถที่จะแก้ปัญหานี้ได้โดย ในเชิง ไม่ว่าจะเปึนการใช้นโยบายของทางการคลัง การเงินหรือรวมทั้งการเพิ่มสวัสดิการ ต่าง ๆ ก็แล้วแต่ ก็ยังไม่อาจที่จะบรรลุการแก้ไขปัญหาความยากจนของประเทศได้ แล้วก็ นํามาซึ่งในที่สุดก็คือระบอบประชาธิปไตยครับ ระบอบประชาธิปไตยที่ไม่สามารถจะอยู่ได้ อย่างมั่นคง ถ้าการกระจายรายได้ของประเทศเรายังมีลักษณะที่น่าเปึนห่วงคือยังมีคนจน เปึนจํานวนมากมีรายได้เพียง ๑๐ เปอร์เซ็นต์ สะท้อนถึงว่าการคัดเลือกสมาชิกสภาผู้แทน ราษฎรแต่ละครั้งมีความเสี่ยงสูงมาก ที่ทุกคนที่เข้าแข่งขันจะต้องพยายามให้ได้ถึงชัยชนะ การจะได้ชัยชนะนั้นอาจจะมาได้ด้วยวิธีหลากหลาย ซึ่งก็มีการเสี่ยงมากต่อการที่จะไม่ สามารถปฏิเสธได้ว่าเราอาจจะจําเปึนต้องใช้เงินหรือปัจจัยอื่น ๆ เปึนตัวหลัก เพราะสภาพ สังคมและเศรษฐกิจมันเปึนแบบนี้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมจะฝากไปถึงทางท่านคณะสภาที่ ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติก็คือว่ายุทธศาสตร์สําคัญของสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติแห่งนี้จะต้องตอบโจทย์ให้ได้ว่าเราจะต้องปรึกษาคณะรัฐมนตรี หรือให้ คําเสนอแนะอย่างใดเพื่อที่การกระจายรายได้กับประชาชนให้เปึนไปได้อย่างทั่วถึง แล้วมี ความเปึนธรรม

ท่านประธานครับ ในส่วนของเรื่องเกี่ยวกับเรื่องที่ ๓ นั่นก็คือเรื่องของ การแก้ไขปัญหา ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เมื่อสักครู่นี้ก็มีเพื่อนสมาชิกได้อภิปรายไปแล้ว แต่ในส่วนตัวของผมเมื่อได้อ่านรายงานแล้วผมเข้าใจว่าเปึนข้อเสนอที่ดีหลายเรื่อง แต่ทําไมถึงไม่สําเร็จครับ ทําไมทุกเรื่องถึงยังเกิดปัญหาใหญ่โตขณะนี้ เพราะสิ่งที่ สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติเสนอในเรื่องของความคิดเห็น ผมเห็นว่า เปึนสิ่งที่มีประโยชน์ แล้วก็ได้ตีพิมพ์ลงมาก็คิดว่าเปึนหลักฐานว่าท่านได้ประชุมแล้ว ได้เสนอจริง ในหลายเรื่องเปึนเรื่องที่เห็นว่าควรจะทํา อีกหลายเรื่องท่านก็พูดออกมาเลย ว่าต้องทํา แต่เปึนที่น่าเสียดายครับ ในสิ่งที่ท่านเขียนว่า ต้องทํา นั้นเมื่อผ่านไปยัง คณะรัฐมนตรีใน ๒ ยุคนั้นมันก็ไม่ได้เกิดผลอะไรขึ้น เพราะไม่มีใครทํา เพราะฉะนั้นปัญหา ของบ้านเราขณะนี้ก็คือว่าไม่ว่าใครจะคิดดี พูดดี เขียนดี อย่างไรก็ตาม แต่ถ้าไม่สามารถ ปฏิบัติได้ หรือไม่สามารถที่จะทบทวนในสิ่งที่เขาเสนอมาเพื่อทําการปฏิบัติให้ได้ อย่างมีประสิทธิภาพ ผมก็ว่าปัญหาทุกปัญหาไม่สามารถจะแก้ไขได้ครับ

สิ่งที่ผมจะต้องขอพูดอีกเรื่องหนึ่งก็คือพูดถึงเรื่องแรงงานข้ามชาตินะครับ ที่ทางสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติก็เห็นว่าเปึนปัญหาอันหนึ่งของประเทศ ในนั้นก็เขียนว่า อนุญาตให้จ้างแรงงานต่างด้าวทําหน้าที่เปึนพนักงานได้ เช่น ทําหน้าที่ เปึนพนักงานฝ์ายสาธารณสุข ในเรื่องของการที่จะได้ประโยชน์จากการสื่อสาร การเปึนล่าม เพื่อให้การเข้าสู่บริการสาธารณสุขของแรงงานข้ามชาติได้เปึนประโยชน์ต่อกระบวนการรักษา อันนี้ก็เปึนเรื่องที่มีประโยชน์นะครับ เพราะว่าเราต้องยอมรับความจริงว่าแม้ว่าเราจะใช้ ระบบการสาธารณสุขของประเทศไทยดีมากอย่างไรก็ตามครับ แต่เราหนีไม่พ้น เพราะเรา ไม่สามารถย้ายประเทศได้ เพื่อนบ้านของเรายังอยู่ มันก็เปึนโรคที่ติดต่อกัน ไม่ว่าจะเปึน โรคเอดส์ก็ดีนะครับ โรคไข้มาลาเรียก็ดี หรือแม้แต่โรคทางพันธุกรรมนะครับ ที่เนื่องจาก คน ๒ เชื้อชาตินี้อาจจะมีการแต่งงานกัน เช่น โรคธาลัสซีเมีย เปึนต้น อันนี้ก็ถือว่าเปึนสิ่งที่ ควรจะให้ความสนใจนะครับ

ในส่วนของสิทธิแรงงานของลูกจ้าง นายจ้าง สําหรับแรงงานต่างด้าว ก็ควรจะมีการทําให้เป่ดเผย โปร่งใสเพื่อคุ้มครองแรงงานต่างชาติ แล้วสอดคล้องกับ การคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่ประเทศเราจําเปึนที่จะต้องรักษาไว้ ท่านประธานครับ สิ่งที่ผมอยากจะเรียนเสนอผ่านไปทางสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติก็คือว่า เนื่องจากคณะกรรมการของสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติมีบุคลากร ที่มีความรู้ความสามารถถึง ๙๙ คนครับ

ในส่วนที่ผมอยากจะเรียนเสนอก็คือ ขอให้ท่านพิจารณาว่าประเทศของเรา มีจุดแข็งที่สําคัญคือ ด้านการเกษตร โดยเฉพาะมันสําปะหลังเราสามารถส่งออกได้ป้หนึ่ง ประมาณ ๒๗ ล้านตัน ไม่ว่าจะเปึนรูปของมันเส้น มันอัดเม็ดหรือเปึนรูปวัตถุดิบอื่น ๆ ก็ตาม ถ้าเราสามารถที่จะเพิ่มมูลค่าของมันได้โดยกระบวนการที่ใช้ความรู้ทางด้าน เทคโนโลยีก็จะเปึนประโยชน์อย่างยิ่ง สามารถที่จะสร้างมูลค่าราคาให้กับวัตถุดิบ ทางการเกษตรให้มีมูลค่าสูงมากขึ้น โดยเฉพาะการทําพลาสติกชีวภาพซึ่งจะเปึนประโยชน์ ต่อสิ่งแวดล้อมและลดภาวะโลกร้อน ผมก็มีข้อเสนอเพียงแค่นี้ กราบขอบพระคุณครับ