ปัญหามันไม่ได้หมดเพียงเท่านี้ครับ อันนี้แค่หนังตัวอย่างเองครับ ท่านประธานครับมันมีเกลืออีกชนิดหนึ่งครับ ที่เขาเรียก เกลือสินเธาว์จากภาคอีสาน พี่น้องชาวภาคอีสานก็ทําเกลือสินเธาว์ ซึ่งมีความเค็ม มีโซเดียม คลอไรด์ (Sodium chloride) ๙๙.๙๙ เปอร์เซ็นต์ เค็มจัดครับ เปึนเกลือที่เหมาะ ต่ออุตสาหกรรม ตรงนั้นไม่ว่ากันครับ ทํามาหากิน พี่น้องเพื่อนร่วมแผ่นดิน แต่มันมี นายทุนใหญ่ครับ ลงทุนมาหลายป้ ด้วยเงินลงทุนเกือบ ๒,๐๐๐ ล้านบาท สร้างโรงงาน ขนาดยักษ์ มีผลผลิตเกลือจากโรงงานที่จังหวัดนครราชสีมา ป้หนึ่งไม่ต่ํากว่า ๑,๕๐๐,๐๐๐ ตัน โรงงานเหล่านี้เขาไม่ได้ต้องการเกลือมาบริโภคขายในท้องตลาด เขาต้องการเอาเกลือไปทําโซดาไฟ เอาไปทําคลอรีน เอาไปทําสารเคมีเรื่องการฟอกย้อม แต่เขาได้เกลือเปึนผลผลิต เปึนผลพลอยได้ เกลือเหล่านี้เหมาะสมต่อการทําอุตสาหกรรม มันมีเส้นแบ่งระหว่างเกลือทะเลกับเกลือสินเธาว์หรือเกลือหิน แต่เส้นแบ่งนี้มันถูกทําลาย ลงไปครับ วันนี้เกลือหินลงมาทําลายตลาดผู้บริโภค ทั้ง ๆ ที่เกลือหินไม่มีคุณค่าอาหาร เพียงพอต่อการบริโภค ก็นายทุนทั้งนั้นละครับ และถ้าท่านรู้ว่าใครคือนายทุนเจ้าของ โรงงานตรงนี้ท่านจะหมดข้อสงสัยว่าเส้นแบ่งระหว่างเกลือทะเลกับเกลือสมุทรมันถูก ทําลายเพราะอะไร ผมไม่ทราบว่า อย. รับรองให้เกลือเหล่านี้มาขายในตลาดผู้บริโภคแล้ว มาทําลายชีวิตของเกลือสมุทรได้อย่างไร โรงงานพวกนี้ครับ ท่านประธานครับ แล้วจะอยู่ กันได้อย่างไร มันไม่มีทางสู้กันได้เลยครับ มันไม่ใช่มวยระหว่างรุ่นฟลาย เวท (Fly weight) กับรุ่นเฮฟวี่ เวท (Heavy weight) เลยครับ เหมือนหมาป์ากับลูกแกะครับ มันไม่มีทางที่จะ สู้กันได้อีกต่อไป ที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือ ขณะนี้มีการเจรจาการค้าเสรีไทย-อินเดีย ๖ ป้ แล้วครับ และป้นี้ได้มีการบรรลุสู่ข้อตกลง วันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๓ การค้าเสรีไทย-อินเดีย จะเข้าสู่เปัาหมายโดยบริบูรณ์ มีสินค้าไม่ต่ํากว่า ๒,๐๐๐ ชนิด ที่จะถูกยกเลิกภาษีนําเข้า ผมเชื่อว่าเกลือจะต้องตกเปึนเหยื่อของโศกนาฏกรรมนี้อีกครั้งหนึ่ง มันหลายซับหลายซ้อน ต่อสู้กับคนที่หมัดหนักจริง ๆ ครับ ทําอย่างไรที่ระบบการค้าเสรีซึ่งแน่นอนครับ มันมีคนได้ มันมีคนเสีย ไม่มีประเทศใดได้ทุกอย่าง เสียทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นมันเกิดขึ้นมาไม่ได้ครับ แต่ทําอย่างไรคนที่ได้ถ้าเศรษฐกิจที่ได้ ไม่ว่าจะเปึนเครื่องไฟฟัา ไม่ว่าจะเปึนอัญมณี จะได้นําเงินส่วนหนึ่งมาชดเชยคนที่เสียครับ คนนาเกลือก็ตกเปึนเหยื่ออีกครั้งหนึ่งครับ แต่ก็ต้องยอมรับสภาพ ถ้ามันเสียตรงนี้เพื่อประโยชน์ของคนส่วนใหญ่ แต่ว่าคนส่วนใหญ่ ก็ต้องมาดูแลคนนาเกลือด้วยเช่นเดียวกัน เขาหวังอะไร เขาต้องการอะไร เขาหวังเงินก้อนเล็ก ๆ เท่านั้นละครับ ไทยเข้มแข็ง ๑,๕๐๐ ล้านบาท ๖๐,๐๐๐ ล้านบาท แต่พี่น้องนาเกลือ แม่กลอง พี่น้องนาเกลือ มหาชัย พี่น้องนาเกลือ จังหวัดเพชรบุรี หรือ จังหวัดชลบุรีบางส่วนเขาหวังเงินแค่ ๒๐-๕๐ ล้านบาทเท่านั้นละครับ มันเศษเสี้ยวของ เงินเท่านั้นละครับ เพื่อมาสร้างระบบประกันราคาเกลือ ในช่วงหน้าแล้งที่เกลือล้นตลาด ที่เกลือมีปริมาณมากแล้วราคามันถูกกด เขาจะได้ไม่ต้องรีบขาย พี่น้องมหาชัยจะได้เกิด การประกันราคาเกลือ อาจจะในราคา ๑,๕๐๐-๒,๐๐๐ บาท พี่น้องจังหวัดเพชรบุรี ๑,๕๐๐-๑,๖๐๐ บาท พี่น้องแม่กลองในราคาเช่นเดียวกัน เขาจะได้ไม่ต้องรีบขาย เขาจะ ได้รักษาเกลือของเขาไว้และเมื่อรอราคาที่เหมาะสม เขาจึงขายออกสู่ตลาดแล้วเขาก็ได้ เงินก้อนหนึ่งมาหล่อเลี้ยงชีวิตของเขาไป ผมจึงขอตั้งกระทู้ถามท่านรัฐมนตรี ซึ่งขณะนี้ ท่านรัฐมนตรีอลงกรณ์ท่านก็เดินอยู่ในนาเกลือเช่นเดียวกัน ท่านรัฐมนตรีประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ ผมจะถาม ๒ คําถามต่อเนื่องกันไปครับ เพื่อให้ท่านได้ตอบอย่างต่อเนื่อง และเกิดประโยชน์สูงสุดกับพี่น้องประชาชนที่รับฟังอยู่ในขณะนี้

คําถามแรกผมจะถามว่ารัฐบาลได้มองปัญหาการค้าเสรีไทย-อินเดีย ซึ่งจะ ส่งผลกระทบต่อการนําเข้าเกลือมาทําลายตลาดราคาเกลือในประเทศอย่างไร จะสามารถ ตั้งกําแพงภาษีได้หรือไม่ หรือถ้าติดขัดเรื่องกรอบการค้าเสรีหรือข้อตกลงจะหาทาง ช่วยเหลือชดเชยให้เขาอยู่รอดในสภาพอย่างนี้ได้อย่างไร อย่าให้เขาต้องรับผลกระทบมาก ทุกวันนี้ชีวิตแทบไปไม่รอดแล้วครับ ขณะเดียวกันเรียนถามท่านรัฐมนตรีช่วยว่าการ กระทรวงพาณิชย์ ท่านอลงกรณ์ พลบุตร พอที่จะผลักดันให้เกิดโครงการรับประกันเกลือ ขึ้นมาได้ไหมครับ โดยใช้เงินจากคณะกรรมการนโยบายและมาตรการช่วยเหลือเกษตรกร หรือ คชก. จังหวัดเพชรบุรีขอสัก ๒๐ ล้านบาท มหาชัยขอสัก ๒๐ ล้านบาท แม่กลองสัก ๒๐ ล้านบาท ๖๐ ล้านบาทเท่านั้นเองครับแล้วคนที่ถูกชะตากรรมขึงพืดตลอดเวลา อย่างพี่น้องชาวนาเกลือ เขายังจะพอมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นต่อสู้ได้ ผมขอถามท่าน ๒ คําถาม ต่อเนื่องกัน ขอบคุณครับ