อรรถพร พลบุตร กล่าวรายงานตัวในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วนจากจังหวัดเพชรบุรี พรรคประชาธิปัตย์
กราบเรียนท่านประธาน สภาผู้แทนราษฎรที่เคารพ กระผม อรรถพร พลบุตร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบสัดส่วน จากจังหวัดเพชรบุรี พรรคประชาธิปัตย์
ในเรื่องแรกผมขอขอบพระคุณท่านประธานสภาผู้แทนราษฎรที่ได้บรรจุ กระทู้ถามนี้เข้าสู่การพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎร ผมขอขอบคุณในนามของ ส.ส. ฝัืงทะเลของพรรคประชาธิปัตย์ในพื้นที่ซึ่งมีการทํานาเกลือเปึนเส้นเลือดแห่งชีวิตก็คือ จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดสมุทรสงคราม ท่าน ส.ส. รังสิมา รอดรัศมี จังหวัดสมุทรสาคร ท่าน ส.ส. ครรชิต ทับสุวรรณ นั่งอยู่ตรงนี้นะครับ ท่าน ส.ส.สุธรรม ระหงษ์ และบางพื้นที่ ของจังหวัดชลบุรี มีโอกาสไม่มากนักครับที่ปัญหาของเกลือทะเลซึ่งเกี่ยวข้องกับชีวิต พี่น้องประชาชนนับหมื่นชีวิตจะได้เข้าสู่การพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎรแห่งนี้ น้อยครั้ง จนพี่น้องชาวนาเกลือมีความรู้สึกว่า วิกฤตการณ์ชีวิตของพี่น้องชาวนาเกลือมองไม่เห็น แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ แล้วถ้าจะพูดอย่างตรงจุดที่สุดก็บอกว่าแม้แต่อุโมงค์ยังมอง ไม่เห็นเลยครับ ซึ่งเราก็ไม่มีสิทธิที่จะไปถือโทษโกรธพี่น้องชาวนาเกลืออย่างนี้ เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาวิกฤตการณ์ของชีวิตเกิดขึ้นอย่างนั้นจริง ๆ ผมขอบคุณท่าน รัฐมนตรีช่วยว่าการประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ ที่ได้รับมอบหมายจาก ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี มาร่วมรับฟังร่วมตอบกระทู้ในวันนี้ วันนี้พี่น้องชาวนาเกลือในพื้นที่ ๓-๔ จังหวัดนี้รับฟังการถ่ายทอดอยู่ไม่น้อยเลยครับ แล้วเขาก็ตั้งความหวังว่าหลังจากเสร็จสิ้นกระทู้ถามนี้ได้มีการตั้งคําถาม และมีคําตอบแล้ว เขาจะได้เห็นความหวังและมีกําลังใจสําหรับต่อสู้ชีวิตในวันรุ่งขึ้น ผมขอใช้เวลาให้เกิด ประโยชน์อย่างสูงสุดสั้น ๆ เพื่อที่จะได้เจาะลึกเข้าไปในโศกนาฏกรรมของชีวิตของพี่น้อง ชาวนาเกลือเพื่อให้บันทึกไว้ในสภาแห่งนี้ เมื่อ ๔ เดือนที่แล้วผมเคยหารือท่านประธาน เรื่องปัญหาราคาเกลือตกต่ํา หารือเสร็จเดินออกจากห้องประชุม ส.ส. หลายท่าน จากที่ตอนถามผมว่าเอาน้ําทะเลมาตากแดดมันเดือดร้อนตรงไหน เปึนคําถามเดียวกับ ที่ผมเคยได้รับคําถามจากหลายคนบอกว่าคนประมงไม่ต้องเพาะเลี้ยง ไม่ต้องเพาะปลูก ไม่ต้องพลิกฟุ๋น ไม่ต้องพรวนดิน แค่ล่องเรือไปจับปลามันเดือดร้อนตรงไหน นิยายแห่ง ชีวิตของพี่น้องชาวนาเกลือและพี่น้องชาวประมงมันไม่ได้สละสลวยอย่างนั้นนะครับ ไม่ได้สวยงามบทสุดท้ายยิ้มกันทั้งประเทศอย่างนั้นหรอกครับ มันเปึนโศกนาฏกรรม ที่เปึนไปด้วยความเจ็บปวดและคับแค้นอย่างแท้จริง ท่านประธานครับสําหรับท่านที่ไม่ได้ เข้าไปสัมผัสวงจรชีวิตของพี่น้องชาวนาเกลือ มองไปในพื้นที่นาเกลือ ๓-๔ จังหวัด แม่กลอง มหาชัย เพชรบุรี เห็นเกลือขาวโพลนไปหมด มันก็สมละครับที่เขาคิดว่า เอาน้ําทะเลมาตากแดดก็ได้เงินมันเดือดร้อนตรงไหน ความเปึนจริงไม่ใช่ครับ ผมกราบเรียน ท่านประธานว่าพื้นที่นาเกลือ ๑๐๐ ไร่มันไม่ได้เกลือทั้ง ๑๐๐ ไร่หรอกครับ มันกลายเปึน พื้นที่ที่เขาเรียกว่านาขัง นาดอก นาแผ่ นาวาง มันเปึนพื้นที่ที่ต้องกักน้ําไว้ตากแดดทั้งป้ ตั้ง ๙๐ ไร่นะครับ มันเหลือพื้นที่ที่เรียกว่านาวางแค่ ๑๐ ไร่เท่านั้นเอง ที่เขาจะเก็บเกี่ยว ผลผลิตเปึนเม็ดเกลือไปหล่อเลี้ยงปากท้องของเขา ๑๐ ไร่ ใน ๑๐๐ ไร่ครับ นั่นคือความ เปึนจริง ฉะนั้นเมื่อเรามองพื้นที่กว้างใหญ่ของนาเกลือไม่ว่าจะที่มหาชัยของ ส.ส. ครรชิต เขาได้เกลือแค่ ๑ ใน ๑๐ ของพื้นที่ มันมีอาชีพอะไรที่เจ็บปวดขนาดนี้ครับ แต่นั่นคือวงจร ชีวิตของพี่น้องชาวนาเกลือ แล้วเขาก็ทํามาหากินอย่างนี้มาตลอดทั้งชีวิต ถามว่า มันเจ็บปวดอย่างนี้ มันคับแค้นอย่างนี้ทําไมไม่ไปทําอย่างอื่น ก็พื้นที่นาเกลือจะไปทําอะไร ได้ มันสะสมความเค็มซึมลึกลงไปใต้ดิน ปลูกอะไรก็ไม่ได้ เลี้ยงอะไรก็ไม่ได้ ตายหมดครับ ก็ถูกชะตากรรมขึงพืดอยู่ที่ในนาเกลือนั้นละครับ
ในนาเกลือที่กว้างใหญ่ไพศาลยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เขาเรียกว่าแรงงานเกลือ คนเหล่านี้เปึนสิ่งที่ขาดไม่ได้สําหรับการทํานาเกลือในประเทศไทยและมีนับหมื่นคนครับ ที่มหาชัยมีนับพันคน ที่แม่กลองมีหลายพันคน จังหวัดเพชรบุรีเปึนหมื่นคน จังหวัดชลบุรี ก็มีไม่น้อยเหมือนกัน เขาเรียกแรงงานเกลือ ไม่ต้องจบปริญญาตรี ปริญญาโทหรอกครับ ปริญญาใบเดียวก็คือขอให้มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงพอเท่านั้นเอง มีเม็ดเหงื่อที่ไม่มีที่สิ้นสุด เท่านั้นเอง แบกเกลือเกวียนหนึ่ง ๗๐ บาทครับ จากนาเกลือไปขึ้นรถสิบล้อขนเข้าโรงงงาน เกวียนละ ๗๐ บาท ถ้าแรงงานลงไปช่วยกันขนสัก ๑๐ คน เขาได้เกวียนละ ๗ บาทนะครับ เอาคน ๑๐๐ คน มายืนเรียงชี้ว่าใครเปึนแรงงานเกลือง่ายมากครับ หน้าตาไม่ได้ ผิดมนุษย์มนาหรอกครับ ดูที่กระดูกสันหลัง คนแรงงานเกลือเปึนหมื่นคน กระดูกสันหลัง ไม่เคยเหยียดตรงเหมือนคนอาชีพอื่นครับ แบกน้ําหนักเปึน ๑๐ กิโลกรัม ๑๐๐ กิโลกรัม ทุกวัน กระดูกสันหลังคดงอทุกคนครับดูที่ต้นคอครับ ไม่มีสร้อยคอเหมือนคนอื่นหรอกครับ ที่ต้นคอมันเต็มไปด้วยแผ่นหนังที่มันหนาเหมือนพังผืด เพราะมันแบกรับน้ําหนักของคาน มาทั้งชีวิต หนาเปึนป๊กเลยครับ ดูง่ายนิดเดียวแรงงานเกลือ แต่เขาก็เอาหยาดเหงื่อตรงนั้น เติมข้าวให้หม้อข้าวของตัวเอง ให้ลูกให้หลานมาตลอดทั้งชีวิต นั่นคือวงจรของพี่น้อง ชาวนาเกลือ และเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ตรงนั้นด้วยธาตุทรหด พอถึงหน้าแล้งผลผลิตเกลือออกสู่ ตลาด เหมือนกับงานของเขาจบลงนะครับ แต่มันมีงานของคนอีกกลุ่มหนึ่งเริ่มต้นขึ้น คนที่กระดูกสันหลังมันเหยียดตรง คนที่กระดูกต้นคอมันมีแต่สร้อยคอ ๑๐ บาท ที่เขา เรียกว่าพ่อค้าคนกลาง ในช่วงที่ผลผลิตออกสู่ตลาดมาก ๆ ช่วงฤดูแล้ง เดือนเมษายน เดือนกุมภาพันธ์ เดือนมีนาคม เกลือจะราคาตก ผลผลิตมันเยอะโดยหลักของอุปสงค์ อุปทาน พ่อค้าเกลือเหล่านี้หรือคนกลางเหล่านี้จะรวมตัวกันกดราคา ทําให้เกลือ ในช่วงเวลานั้นราคาจะต่ํากว่า ๑,๐๐๐ บาท หรือ ๑,๒๐๐ บาท ซึ่งมันไม่มีอะไรเหลือ นาเกลือไม่ขายได้ไหม ไม่ขายไม่ได้ครับ เพราะเขาต้องเอาเงินจากการขายเกลือไป หล่อเลี้ยงเพื่อทํานาเกลือในช่วงต่อไปต้องไปตากน้ํา ขังน้ําเพื่อรองรับในการทํานาเกลือ ในฤดูต่อไป เอาเงินจากไหนล่ะครับ ราคาขนาดนั้นขายไปก็ขาดทุน ในที่สุดก็เกิดสิ่งหนึ่งซึ่งเรียกว่า ตกขาว พี่น้องชาวอีสานเจอการตกเขียวครับ พี่น้องนาเกลือตกขาว ก็คือการเข้าไปเอาเงิน จากพ่อค้าคนกลาง เปึนเงินกู้นอกระบบ แล้วดอกเบี้ยคืออะไร ถูกหัก ๒๐๐ บาททุกเกวียน เมื่อเวลาเอาเกลือไปขายครับ ไม่ว่าเกลือจะราคาเท่าไร ๒๐๐ บาททุกเกวียนครับ เขาเจ็บปวดนะครับ เขาอดทนครับ เขารออะไร เขารอว่าเมื่อวันที่ฝนเริ่มตก เมื่อเกลือมัน น้อยลง ราคาเกลือมันจะได้สูงขึ้นสัก ๒,๐๐๐ บาท ๒,๕๐๐ บาท เขาจะได้เอาส่วนเหลือ ตรงนั้นมาชดเชย มาเช็ดน้ําตาให้ช่วงหน้าแล้งนะครับ แต่โลกมันไม่ได้สวยงามสละสลวย อย่างที่ผมบอกท่านประธานนะครับ เมื่อราคาเกลือเริ่มสูงขึ้นถึงจุด ๆ หนึ่ง พ่อค้าคนกลาง ซึ่งมีกําลังเรี่ยวแรง เขาก็เอาเกลือจากต่างประเทศเข้ามา มหาชัยเจอหนักมากครับ ส.ส. ครรชิต ไปประชุมร่วมกับพี่น้องเกษตรกรนาเกลือ เขาเจอปัญหานี้ครับ เกลือจาก ประเทศอินเดีย เกลือจากประเทศออสเตรเลีย ตัวเลขล่าสุดเท่าที่ได้รับจนถึง เดือนมิถุนายนที่ผ่านมานะครับ นําเข้ามาแล้วจากประเทศอินเดีย ๒๓,๒๗๓ ตัน จากประเทศออสเตรเลีย จากอีกหลายประเทศเปึนจํานวนไม่น้อยเลยครับ ไม่ได้เอาเข้ามา มากมายจนถึงขนาดทําให้เกลือในประเทศล้นตลาดหรอกครับ แต่ก็ทําให้ฉุดราคาให้เกลือ แทนที่เขาจะขึ้นโดยธรรมชาติมันก็ไม่ขึ้นครับ แทนที่จะ ๓,๐๐๐ บาท มันเหลือ ๒,๐๐๐ บาทต้น ๆ ครับ แล้วจะอยู่รอดได้อย่างไร มันไม่ได้เปึนปัญหาแค่นี้ครับ อันนี้ มันแค่จุดเริ่มต้น