นายนิยม เวชกามา สกลนคร

อย่างนั้นก็ได้ครับ มาตรา ๔ งบกลางตั้ง ๑๓,๖๔๒ ล้านบาทเศษ ผมเห็นว่าเปึนการตั้งงบเลื่อนลอยมาก เพราะว่าเอกสารที่ทักท้วง กันมาเมื่อสักครู่ก็มีปัญหากันแล้ว ส่วนของผมจึงต้องพูดว่า (๑) (๒) (๓) อย่างไรก็ต้องขอ นําเรียนเสนออยู่ถึงแม้ในข้อเท็จจริง จริงแล้วตัด ๒๐ เปอร์เซ็นต์อย่างไรก็ตัดไม่ได้ ฝันก็ยัง ไม่เคยฝันผม แต่ว่าอย่างไรก็ขอแสดงความเห็นว่า ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ทําไมผมต้องขอตัด ๒๐ เปอร์เซ็นต์ เพราะว่าใน (๑) เกี่ยวกับมาตรการช่วยเหลือค่าครองชีพคนของรัฐ ซึ่งในรายละเอียดมีนิดหน่อยที่ผมได้ศึกษามาอ่านมา แต่ว่าดูแล้วมันก็เปึนไปไม่ได้ในส่วน ข้อเท็จจริง ๒,๐๐๐ กว่าล้านบาท ที่ตั้งไว้เปึนงบลอย ๆ ไว้รายละเอียดจริง ๆ มันไม่มีครับ ผมรู้อยู่ตั้งลอย ๆ ไว้ ซึ่งเปึนที่ทราบตั้งลอย ๆ ไว้ ซึ่งมันเปึนไปไม่ได้ในส่วนที่จะเอาเงินมาให้หลายคนที่มีปัญหาไม่เกิน ๑๕,๐๐๐ บาท จริงอยู่ แต่ว่าหลายคนก็มีปัญหาในเรื่องว่าเงินนี้จะไปอยู่ที่ใครอย่างไร ผมเองก็เห็นด้วย ในเงินที่จะให้ผู้ที่เงินเดือนต่ํากว่า ๑๕,๐๐๐ บาท แต่ว่าหลายคนยังมีปัญหายังไม่ได้ เงินส่วนนี้ เพราะเงินตรงนี้ไม่ถึงคนจนจริง ๆ โดยเฉพาะกํานัน ผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเปึนบุคคล ที่มีบทบาท เปึนบุคลากรของรัฐ แต่โอกาสที่จะได้เงินนี้ไม่มีครับ เพราะฉะนั้นฝากถึง กรรมาธิการชุดนี้ ฝากถึงนายกรัฐมนตรีด้วยว่า ผมได้ยินข่าวว่าวันจันทร์ที่ ๑๖ กํานัน ผู้ใหญ่บ้านภาคอีสานทั้งภาคจะมาทวงสัญญาเรื่องเงินเดือนของเขาที่ว่าจะให้ เพราะฉะนั้นท่านตอบเขาด้วยแล้วกัน

ส่วนอีกประเด็น (๒) คือเพิ่มศักยภาพ คือจ่ายเพิ่มศักยภาพผู้ว่างงาน คําว่า ผู้ว่างงาน ตรงนี้ดูแล้วหลายคนก็พูดอภิปรายสับสนเหมือนกัน ผู้ว่างงานในที่นี้หมายถึง ใคร หลายคนบอกแล้วหมายถึงใคร หมายถึงคนตกงาน หรือว่าคนที่ยังไม่ทํางานเลย จบมาใหม่ ๆ ผมมองว่ารัฐบาลชุดนี้ไปดูในเรื่องของผู้ว่างงานแล้วจะดูในผู้ว่างงานอย่างไร เพราะว่าผู้ที่เปึนเจ้าของบริษัทผู้ผลิตจริง ๆ ไม่ดูแลเขา ไม่อุ้มเขา แต่ไปอุ้มผู้ว่างงาน ก็คนตกงานเปึนล้าน เพราะว่าสาเหตุมาจากนายจ้างปลด ทําไมไม่ดูตรงที่นายจ้าง เขาด้วย ผู้ผลิต ผู้เปึนเจ้าของ นายจ้าง ไม่ดูการส่งออกเขาว่าทําไมถึงเกิดการว่างงาน ทําไมดูวันนี้ คือดูแต่ไข่แต่ไม่ดูไก่มันไม่สิ้นสุดสักทีครับ อันนี้เปึนเรื่องประเด็นที่ ๖,๙๐๐ ล้านบาท

ส่วนอีกวงเล็บหนึ่งคือ (๓) เงินสํารองจ่ายเพื่อกรณีฉุกเฉินหรือจําเปึน อันนี้ ยิ่งเปึนประเด็นกว้างครับ เปึนประเด็นกว้างมากเลย เนื่องจากบุคคลกลุ่มนี้ถ้าเอาเงิน ๔,๐๙๐ ล้านบาท เอามาทําอย่างไรมันถึงจะเกิดผลจริง ๆ ผมดูแล้วยิ่งเปึนเรื่องที่ตั้งไว้ เลื่อนลอยที่สุด โอกาสที่จะมาบอกว่านี่ละเปึนเรื่องเงินต้องมาจ่ายจําเปึน เพราะเงินนี้ มันก็เหมือนละลายน้ําจริง ๆ คําว่า ภัยพิบัติ หรือ ภัยพิบัติเรื่องจําเปึน มันจําเปึนทุกเรื่อง ละครับ เรื่องเงิน ผมเองก็ยังจําเปึนทุกเรื่อง ใครบอกเงินไม่จําเปึน แต่ว่าจะจ่ายอย่างไร มันถึงเกิดผล ผมยังมองไม่ออกว่ารัฐบาลเองคิดอย่างไรไปตั้งงบกลางตั้งหมื่นกว่า ล้านบาท ตั้งไว้ลอย ๆ ทําไมไม่ให้กระทรวง ทบวง กรมที่เขาดูแลอยู่เข้าไปดูแล เพราะงบเดิม ทีเดียวงบปกติตั้งไว้ถึง ๔๐,๐๐๐ กว่าล้านบาทอยู่แล้ว แล้วทําไมไม่ดึงมาใช้แต่ว่าตั้งเพิ่ม เข้าไปอีก นี่แสดงให้เห็นว่าเงินในส่วนนี้ไม่ได้เปึนเรื่องที่จะเอามาใช้กันจริง ๆ เปึนการ กระตุ้นเศรษฐกิจจริง ๆ มันไม่ใช่ครับ ไม่ได้เปึนการกระตุ้นจริง ๆ เพราะว่าเดี๋ยวนี้ หลายจังหวัดประกาศภัยพิบัติของตัวเองออกมาเพื่อเตรียมเงินไปใช้จ่าย อาจจะใช้ งบกลางส่วนนี้แหละครับ เพราะว่าแม้จังหวัดสกลนครเองประกาศแล้ว ๑๓ อําเภอ ภัยพิบัติ ผมเองยังมองไม่ออกว่าที่ประกาศ ๑๓ อําเภอมันภัยพิบัติตรงไหน ผมไปดู ในอําเภอที่ประกาศแล้วมันก็ยังไม่เปึนภัยพิบัติ อันนี้แสดงให้เห็นว่างบนี้ผ่านระดับ ผู้บริหารตั้งแต่จังหวัดลงไปถึงอําเภอ มันไม่ถึงชาวบ้านจริง ๆ ครับ ท่านประธานครับ ไปมองรูปเห็น เห็นกันอยู่แล้ว ผมจึงบอกว่างบกลางไม่จําเปึนต้องตั้งมากมายขนาดนี้ ทําไมไม่เอาไปใส่ตรงที่กระทรวงที่เขาจําเปึนต้องใช้ แบบกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ซึ่งงบน้ําการดูแลแหล่งน้ําตั้งไป ๒,๐๐๐ ล้านบาท ผมดูว่าจังหวัดหนึ่งถ้าแบ่งกัน เปึนจังหวัด จังหวัดละ ๒,๐๐๐,๐๐๐ บาทเศษ ๆ เท่านั้น มันก็ยังดูแลอะไรกันไมได้ ในเรื่องแหล่งน้ํา แต่ก็ยังมาเปึนงบกลางตั้งหมื่นกว่าล้านบาทอยู่ แม้แต่กระทรวง ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ๗๖๐ ล้านบาท ถ้าหารเปึนจังหวัดก็จังหวัดละ ล้านบาทเศษ ทําอะไรได้เงินล้านบาทเศษ ในการดูแลแหล่งน้ํามันใช้ไม่ได้ โดยเฉพาะ กระทรวงพาณิชย์ ๑,๐๐๐ ล้านบาทที่ให้ไปจัดธงฟัา ผมเองเปึนข้าราชการกระทรวง พาณิชย์อยู่ในต่างจังหวัดเปึนหัวหน้าส่วนราชการด้วย ธงฟัาจริง ๆ ผมต้องตัดแล้วละ อย่างไรก็เพราะว่ามันทําแล้วทําไม่ได้ครับ พันล้านบาทไปแบ่งเปึนจังหวัดจริง ๆ คือ ๑.๖ ล้านบาท คือ ๑,๖๐๐,๐๐๐ บาท มันทําอะไรไม่ได้มากกว่านั้นหรอก ผมเห็นจัดธงฟัา ทีไรคนที่ได้ประโยชน์คือเฉพาะเจ้าของกิจการในตัวจังหวัด หรือที่บอกว่าจะขายตรง เพื่อให้สินค้าเกี่ยวกับปากท้องของประชาชนซื้อของถูกมันเปึนไป ไม่ได้ครับ เพราะว่าที่ผลิตส่วนใหญ่คือจากส่วนกลาง น้ําปู น้ําปลา อะไร เพราะฉะนั้นเขา บอกว่าลดกว่านี้ไม่ได้ เพราะว่าราคาต้นทุนมันไปจากส่วนกลางแล้ว อันนี้เปึนปัญหาอยู่ ธงฟัาทุกครั้งทําผลิต ทําปัายรอบจังหวัดก็หมดไปเกือบเปึนแสนบาทแล้ว เงินล้านบาทเศษ ๆ เงินล้านเดียวทําอะไรไม่ได้หรอกครับ เพราะฉะนั้นผมจึงบอกว่าวันนี้งบกลางตั้งไว้ เยอะแยะทําไมไม่หนุนลงไปช่วยเขาให้เต็มที่ว่าให้ชาวบ้านได้ประโยชน์จริง ๆ ไม่ใช่เป่ดกัน มาเปึนงานทําอยู่ ๓ วัน ไปขอร้องให้กิจการธุรกิจในจังหวัดมาเป่ดขายขึ้นปัายออกสถานี วิทยุอะไรประกาศหมดไปกว่าครึ่งแล้วเงินจํานวนงบประมาณล้านบาท ผมเห็นว่าไม่เกิด ประโยชน์ เพราะฉะนั้นในจุดนี้ผมกราบเรียนท่านประธานว่าต้องคิดใหม่ ผมจึงเห็น ทุกเรื่องว่าต้องตัดลง เพราะว่าถึงไม่ตัดมันก็ไม่เกิดประโยชน์เอาส่วนที่ตัดมาแล้วไป รวมกันจริง ๆ คือทําอย่างไรให้ชาวบ้านได้ประโยชน์จริง ๆ ผมก็คงไม่ใช้เวลามากครับ ขอบคุณมากครับ