กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ ผม ชูวิทย์ พิทักษ์พรพัลลภ กรรมาธิการเสียงข้างน้อย ซึ่งได้สงวนความเห็น ขอปรับลดงบประมาณ ๕๐ เปอร์เซ็นต์ของกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งได้รับงบประมาณ ในป้นี้เพื่อจะไปส่งเสริมให้เด็กได้เรียนฟรี ๑๕ ป้ การเรียนฟรี ๑๕ ป้นี่มีมานานแล้วนะครับ แล้ววันนี้ก็สับสนไม่รู้ว่าจะจัดการเรียนการสอนแบบไหน ซึ่งวันนั้นผมได้ถาม ในคณะกรรมาธิการว่า โรงเรียนที่ขึ้นกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นได้รับงบประมาณ ในเครื่องเขียน แบบเรียน อุปกรณ์การศึกษาค่าหัวต่อหัวต่อคนน้อยกว่าโรงเรียนที่สังกัด สพฐ. (สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน) และวันนี้ผมอยากจะฝากให้รัฐบาล ซึ่งวันนี้กระทรวงศึกษาธิการเองก็สับสน ไม่รู้จะจัดเงินส่วนนี้ไปทําอย่างไรนะครับ ผมก็ อยากจะฝากว่าถ้าเปึนไปได้โดยเฉพาะแบบเรียนเด็กซึ่งแต่ก่อนพี่เรียนแล้วน้องเรียนต่อได้ เล่มหนึ่ง ๖ สลึงครับ พอขึ้นชั้น ป. ๒ เล่มหนึ่ง ๑๐ สลึง หลาย ๆ คนในที่นี้อาจจะ ได้เรียน เด็กชายใหม่ รักหมู่ เปึนเด็กดีตื่นนอนแต่เช้า ๆ ตื่นแล้วกวาดบ้าน ถูบ้าน และซักผ้าแล้วไป โรงเรียน ๑๐ สลึงครับ เรียนจบก็ให้น้องเรียนต่อ วันนี้ผมได้ยินชาวบ้านบ่นบอกว่า ลูกเขาไม่ได้ หนังสือ ผมบอกว่าที่ไม่ได้หนังสือเพราะแม่ไม่ซื้อให้ใช่ไหม เขาบอกว่าไม่ใช่ ซื้อให้หนักมาก เล่มหนึ่ง ๗๐-๘๐ บาทครับ ถือจนเอียงนะครับ แต่อ่านไม่ออก ผมก็บอกว่าถ้าอ่านไม่ออก ก็อย่าได้ไปโทษครู เพราะวันนี้พ่อแม่ตามใจเด็ก เวลาครูตีเด็ก ครูตีลูกตัวเองก็รีบวิ่งแจ้น ไปโรงเรียนแล้วก็ไปด่าครู ผมบอกครูที่ไหนเขาจะสอนลูกคุณ คุณต้องไปบอกครูสิว่า ลูกผม มอบให้ครูแล้วนะ ถ้าเรียนไม่ได้สอนไม่ได้ ตีเลยนะครับ ต้องเอาไม้เรียวกลับมาเพื่อจะ สอนลูกหลานให้รู้จักนะครับว่า ถ้าไม่ทําการบ้าน ถ้าไม่เรียนหนังสือจะต้องโดนไม้เรียว เด็กจะต้องกลัว วันนี้เด็กไม่กลัวครับ ไม่ทําการบ้านก็ไม่โดนตีครับ บอกกวาดห้องมันก็ทิ้ง ไม้กวาดใส่ครู วันนี้เด็กไม่มีความเคารพครู แล้วมันก็สอนลําบากนะครับ ผมอยากจะให้ทางกระทรวงศึกษาธิการนะครับว่า เรื่องเครื่องเขียนแบบเรียนนี่เรียนแล้ว ให้น้องเรียนได้ แล้วอุปกรณ์การเรียนที่ท่านจะซื้อให้เขานี่นะครับ แล้วก็โดยเฉพาะ ชุดนักเรียน ชุดนักเรียนต่างโรงเรียนไม่เหมือนกัน วันนี้นะครับผมได้มารวมดูว่าเฉพาะ แบบเรียน อุปกรณ์การเรียน และเครื่องแบบนักเรียน ที่ท่านจะช่วยโดยเฉพาะเปึนรายหัว นะครับ ก่อนประถมศึกษาแบบเรียน ๒๐๐ บาท อุปกรณ์การเรียน ๑๐๐ บาท แล้วก็ ชุดนักเรียน ชุดละ ๑๕๐ บาท โดยท่านจะซื้อให้ ๒ ชุด วันนี้ผมรวมเปึนตัวเลขกลม ๆ ว่า ถ้าก่อนประถมศึกษาก็จะได้ประมาณคนละ ๖๐๐ บาท ซึ่งวันนี้กระทรวงศึกษาธิการ ก็ยังสับสนว่าจะทําอย่างไรนะครับ เด็กชั้นประถมศึกษาจะได้ประมาณ ๑,๐๐๐ บาท ชั้นมัธยมศึกษาจะได้ประมาณ ๑,๓๐๐ บาท ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจะได้ประมาณ ๑,๕๐๐ บาท ถ้าเด็กอาชีวศึกษาซึ่งใส่เสื้อตัวสั้น ๆ กระโปรงสั้น ๆ แต่กลับได้ ๒,๑๐๐ บาท แต่ถ้าจะให้จริง ๆ นะครับ ผมอยากจะฝาก ฯพณฯ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการว่า ถ้าจะกระตุ้นเศรษฐกิจจริง ๆ นะครับ เอาเงินใส่มือผู้ปกครองเลยครับ แล้วก็ผู้ปกครอง อย่างไรต้องซื้อชุดใหม่ให้ลูกครับ ไม่ต้องมีคูปองครับ แล้ววันนี้ซื้อที่ตลาดโชห่วยครับ ไม่ต้องมี มอก. (เครื่องหมายมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม) หรอกครับ พ่อแม่เขารู้ว่า กางเกงดี ผ้าดีแบบไหน ถ้าไม่พอนะครับเขาคงเอาเงินขายมันสําปะหลัง เอาเงินขายข้าว เพิ่มให้ลูกเขาครับ เพราะอยากให้ลูกเขาใส่ชุดดี ๆ วันนี้ครูแจกครับ ขาลูกเขาใหญ่กว่า ขากางเกงครับ ใส่ ๓ วันกระดุมก็ขาด มอก. ที่ไหน ๓ วันกระดุมขาด วันนี้ให้ผู้ปกครองเขา ได้ซื้อเองครับ เอาเงินใส่มือให้เขาเลยครับ แล้ววันนี้ตลาดนัดต่าง ๆ ก็จะขายดี กลุ่มแม่บ้านก็จะได้เตรียมเย็บเพื่อจะขายให้กับลูกหลาน โอนเงินไปที่จังหวัด จังหวัด โอนเงินเข้าโรงเรียน โรงเรียนจ่ายเงินผู้ปกครองเลยนะครับ แล้วก็จะเกิดประสบผลสําเร็จ นะครับ ก็มีเรื่องฝากท่าน
แล้วสุดท้ายครับ ครูอัตราจ้างที่ท่านเปลี่ยนเปึนพนักงานราชการ วันนี้เขา ดีใจครับ แต่ว่าดีใจได้วันเดียวนะครับท่านรัฐมนตรีครับ เขาไม่รู้ว่าวันนี้กระทรวงมีแนวคิด อย่างไร ก็เปลี่ยนจากรูปครูอัตราจ้างมาเปึนพนักงานราชการ แล้วท่านจะเยียวยา เขาอย่างไรครับ ผมอยากจะให้ท่านบรรจุให้เปึนข้าราชการหรือจะมีสวัสดิการดูแลอย่างไร ซึ่งขณะนี้ทางภาคใต้ทราบว่าท่านได้บรรจุเปึนข้าราชการหมดแล้วนะครับ ครูอีสาน ครูภาคเหนือเขาบ่นแล้วเขาฝากมา แล้วเขามีความยินดีนะครับที่กระทรวงสาธารณสุข ที่จะให้พนักงานราชการสังกัดกระทรวงสาธารณสุขเปึนข้าราชการแล้วนะครับ กระทรวงศึกษาธิการก็อยากจะให้ท่านทําด้วย ขอบคุณครับ