สมัคร ชี้แจงพฤติกรรมส่วนตัว โต้แย้งข้อกล่าวหา ส.ส.

ท่านประธานที่เคารพครับ ผม สมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี ผมก็คิดว่าไม่ควรจะต้อง คนพูดทีหนึ่งอภิปรายทีหนึ่ง เมื่อกี้ผมก็ยกประโยชน์ให้ ผมไม่เคยคาดคิดเลยครับว่า อยู่สภามาจนป์านนี้แล้วมาเจออะไรที่มันแปลกประหลาด คือคุณหมอเข้าสภาก็เข้ากันมา เยอะนะครับ แต่วันนี้อภิปรายไม่ไว้วางใจแล้วก็เขียน ผมบอกแล้วอย่างไรว่าเขียนญัตติ แบบนี้แล้วก็เอาคุณหมอมานั่งวิเคราะห์ ผมจะบอกคุณหมอให้นะครับว่าคนเรานี่ครับ คนอายุ ๔๐-๕๐ ป้มันโง่เง่าปัญญาอ่อนก็มีครับ อายุเยอะแต่ปัญญายังดีก็มีนะครับ วุฒิภาวะนั่น แปลว่ามันต้องพูดกันไม่รู้เรื่อง เจอมือมันสั่น ๒ เล่มนั่นผมอ่านแล้วครับ ปล่อยให้คนป์วยครองโลก ผมอ่านแล้วครับ ผมอ่านหนังสือเยอะครับ ผมจะบอกคุณหมอ นะครับว่าจะอีคิว ไอคิวอะไรก็สุดแท้แต่เถอะครับ แต่มันอยู่ที่การแสดงออก ถ้าหากว่า การไปจ้องหน้าคนแล้วเปึนคนบ้านี่นะครับ นักแสดงก็คงแสดงอะไรไม่ได้หรอกครับ บ้ากันทั้งเรื่อง ทีวีกลางคืนมันบ้าทั้งนั้นเลย ละครกี่เรื่องมันบ้ากันทั้งนั้นเลย เพราะคน ธรรมดามันไม่พูดอย่างนั้นหรอก ตัวละครที่มันแสดงทุกคนบ้าหมด เพราะเขาแสดง ตามบทบาทที่เขียน แต่ว่าผมนี่ครับคุณหมอ ถ้าเผื่อไม่ทราบผมจะบอกให้ทราบนะครับ นั่งสังเกตกินน้ําแดง กินขนมเค้ก อะไรถึงขนาดนั้นหรือครับ ผมไม่รู้เลยนะครับมีหมอ มาคอยนั่งสังเกตผม แต่รู้ไหมครับ คุณหมอนามสกุลอะไร มีเวช ผมนามสกุล สุนทรเวช แปลว่า หมอดี พี่สาวผมก็หมอครับ ลูกพี่ลูกน้องผมก็หมอ ผมมีหมอรังสี มีหมอทั้งนั้น ล่ะครับ แล้วผมก็รู้จักหมอ ผมก็หาหมอ ผมจะบอกให้ฟังนะครับ จะวิพากษ์วิจารณ์อะไร อย่างไร ผมเรียนจริง ๆ ว่านึกถึงใบที่เขาอนุญาตกัน นึกให้ดีนะครับ มันใช้ในสภานี่ มันผิดที่ผิดทางนะครับ เอาล่ะครับเปึนของใหม่จะลองดู แต่มาวิเคราะห์วิจารณ์โรค กับคนกลางสภา เขาสอนให้ทําอย่างนี้หรือครับ ผมจะบอกให้ฟังนะครับ สติปัญญา ของคนมันจะรู้กันต่อเมื่อมานั่งคุยกัน ลองถามสิครับว่าใน ครม. ที่นั่ง ๓๕ คน มันมี คนตรวจผม ๓๕ คน ทุก ๆ วันอังคารประมาณ ๔ ชั่วโมง ว่าง ๆ ลองถามนะครับ ไปดู รายชื่อ ครม. แล้วไปถามว่าคนนั่งหัวโต๊ะมันผิดปกติหรือเปล่า ผมไม่ได้มาอวดอะไร อย่างไรหรอกครับ ถ้าผมทําไม่ได้ผมก็ทําไม่ได้ แต่ถ้าอยากจะรู้สถิติผม ไปขอเขาตรวจดู ที่โรงพยาบาลบํารุงราษฎร์ ผมตรวจโรคทุก ๓ เดือน แล้วตัวเลขที่ออกมาล่าสุดนี้ ปกติคนเกิน ๖๐ ป้นี่เขาจะให้ความดัน ๑๔๐/๙๐ ผมอายุ ๗๓ ป้นะครับ แต่วัดวันไหนก็ ๑๓๐/๘๐ แย่ไหมครับ ๑๓๐/๘๐ นี่ดีหรือเลว น้ําตาลเขาให้เท่าไรครับ น้ําตาลผมบางทีก็ ๙๐ บางทีก็ ๑๐๖ คอเรสเตอรอล (Cholesterol) เขาไม่ให้เกิน ๒๐๐ ผม ๑๔๐ ใช้ได้ไหม ค่าของไตผมก็ตรวจ ค่าของตับผมก็ตรวจ เรื่องสมองนี่เอาไหมครับ คุณหมอมาจําอะไร กับผมแข่งกันไหมครับ ถ้าคุณหมอว่าเฝัาดูผมใกล้ชิดแสดงว่าเที่ยวแต่นั่งดูเท่านั้นเองครับ ดูกินน้ําแดงกับ ขนมเค้กแล้วก็หวาดวิตก เปึนหมอเห็นคนกินเท่านี้แล้วหวาดวิตก ทําไมถึงตื่นเต้น ขนาดนั้นล่ะครับ ผมต้องขอโทษจริง ๆ คุณอภิสิทธิ์นะครับ ผมจะบอกให้ เมื่อเวลา คุณอภิสิทธิ์เดินจะขึ้น อ้ายนี่เหตุเกิดทําไมเรื่องไหว้ไม่ไหว้เลย เขาเดินเข้ามาผมนั่งอยู่ บนเวทีผมก็รับไหว้ แต่ขึ้นมาบนเวทีมานั่งไหว้อีกผมไม่ต้องรับแล้วครับตอนนั้น แต่ว่า ตอนที่ผมรับไหว้นั้นทีวีไม่ได้ถ่าย ตอนมาไหว้ผมตรงนี้ก็ไหว้กันหยก ๆ แล้ว ผมก็ไม่ได้ รับไหว้ด้วย ที่พูดเมื่อกี้นี้ไปรับใบอะไรต่าง ๆ ผมไม่ได้สังเกตหรอกครับ ผมไม่ทราบด้วยว่า คุณอภิสิทธิ์ไปตรงนั้น ถ้าเห็นทําไมจะไม่รับไหว้ครับ คุณหมอรู้ไหมครับว่าเมื่อวันงานศพ คุณแม่ของผู้บัญชาการทหารบก คุณหมอครับฟังผมพูดหน่อยสิครับ ผมจะบอกให้ฟัง ถามคุณอภิสิทธิ์ก็ได้ครับ เขาเชิญผมเปึนประธานที่จะไปวางดอกไม้ ผมรู้ทันที เพราะคุณอภิสิทธิ์ไปด้วย คุณอภิสิทธิ์นั่งเหลื่อมข้างหลังผม รองนายกรัฐมนตรีไปหลายคน วันนั้น ถ้าผมเปึนคนไม่มีความคิดผมก็วางเสร็จ พรรคพวกผมก็วางแล้วผมก็เดินออก ถ้าผมเปึนอย่างที่ว่านะ อย่าว่าแต่รับไหว้เลยครับผมก็ทําได้ แต่คุณหมอรู้ไหมสิ่งที่ผมทํา ผมทําอย่างไร ผมวางดอกไม้เสร็จผมกวักมือเรียกคุณอภิสิทธิ์ คุณอภิสิทธิ์เดินออกมา บอกนี่เปึนผู้นําฝ์ายค้านในสภาผู้แทนราษฎรคุณมาวางต่อจากผม ผมเปึนนายกรัฐมนตรี คุณอภิสิทธิ์ก็วาง วางเสร็จท่าน ผบ.ทบ. เดินจะมาส่ง บอกยังไม่ต้องส่ง ผมเดินจูงมือ คุณอภิสิทธิ์มาคุยกันเรื่องอะไรครับ คุยกันเรื่องว่าคุณแม่สบายดีหรือ ความจริง ผมต้องถามถึงคุณพ่อแต่ผมจะถามถึงคุณแม่ คุณอภิสิทธิ์บอกท่านสบายดีครับ แล้วทางคุณอภิสิทธิ์ก็บอกว่าได้ยื่นไม่ไว้วางใจ ผมบอกดีแล้วเราได้ช่วยกัน ก็เดิน มาด้วยกัน ภาพก็ออก คนผิดปกติเขาทําอย่างนี้หรือครับ นายกรัฐมนตรีสติปัญญาป์วย เดินคุยกับหัวหน้าพรรคฝ์ายค้านอย่างนี้หรือครับ พฤติกรรม พฤติการณ์อย่างนี้คุณหมอไม่ มีโอกาสได้แลเห็นผมหรอกครับ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรหรอกครับ ผมพูดเรื่องดีไม่มีอะไร เสียหายหรอก ก็บอกให้ฟังเพียงแต่ว่าผมประหลาดใจวันนี้เท่านั้นเองว่า อะไรกันนักกันหนา ไป ๆ มา ๆ วงจรวันนี้เขียนญัตติตรงนี้ข้อ ๙ ก็อ้าง ก็ฟังดูก็น่าตื่นเต้นครับ ผมก็ตื่นเต้นครับ เพราะเหตุว่าญัตติเขียนเอาไว้จะต้องวิเคราะห์วิจารณ์ผม และคุณหมอก็เลยมาวิจารณ์ผม ผมก็บอกแล้วในสภามันเปึนอย่างนี้ได้ ในสภาอาจจะทําได้นะครับ แต่ว่าใบอนุญาต ของคุณหมอเขาให้ทําได้หรือครับ จะไปวิเคราะห์ วิจารณ์ใครเขานอกห้องตรวจ แล้วก็ ไปนั่งวิพากษ์เขาทํากันหรือครับ หมอธรรมดาเขาทํากันหรือครับ คิดหน่อยนะครับ ผมไม่ได้อะไรหรอกครับ ผมนั่งดูประหลาด รายเมื่อกี้ผมไม่ตอบหรอกครับ เพราะผมอาย แต่ทว่าอายแทนนะครับไม่ได้อายตัวผม แต่ว่าที่คุณหมอพูดเมื่อกี้นี้ก็ลองคิดดูหน่อย ผมก็ไม่เคยคิดว่าการเมืองมันจะโคจรเหมือนวันนี้ หมอเข้ามาในสภาเยอะ แต่ไม่เคยมี หมอมาแสดงอย่างนี้ ไม่เคยมีหมออภิปรายไม่ไว้วางใจแบบนี้ แต่คุณหมอมานั่งทําอะไร อย่างนี้ ไม่ใช่นั่งหัวเราะงอหายอย่างนี้หรอกครับ ต้องคิดด้วย ลองคิดดูสิครับว่า พออ่าน ญัตติมา ถือญัตติ ผมก็บอก โอเค ญัตติก็เข้า แต่มาวิเคราะห์วิจารณ์ จะเอาวุฒิภาวะ ก็คงจะต้องเปึนทํานองยั่วเย้ากระเซ้าแหย่อย่างโน้นอย่างนี้ แต่ว่ามาวิเคราะห์จะเอาจริง ๆ เหมือนกับว่าผมป์วยจิต มีหนังสือ ๒ เล่ม ผมอ่านครับเรื่องนั้น เขาปล่อยให้คนป์วย ครองโลกอ่านครับ เรื่องมุสโสลินีก็อ่าน เรื่องฮิตเลอร์ก็อ่าน มากาเร็ต แทชเชอร์ เรื่องประวัติ อะไรต่าง ๆ เรื่องเมื่อกี้ส่งคนไปช่วยเมื่อกี้ไปพูดไม่เปึน ๒ เดือนตายนั่นไม่ได้อ่าน อันนี้ไม่รู้จักคนนี้ อาจจะเปึนเพราะตาคนนี้ไม่ได้อ่าน แต่ทว่าลองคิดหน่อยสิครับการเมือง คน ๗๓ ป้ใช้ไม่ได้แล้วหรือครับ แล้วคนอื่น ๆ ที่อายุมากกว่าผมล่ะครับ มีคนอายุมากกว่า ผมเยอะนะครับข้างบนนี่สติปัญญายังเฉียบแหลมยังใช้ได้เห็นยกย่องสรรเสริญกัน แล้วทําไมคนอายุ ๗๓ ป้ผมทําไม่ได้ ผมต้องไม่อยู่แล้วครับ ต้องทําให้ได้ ผมอาจจะเดินช้า หน่อยครับ เพราะว่าขามันตึงก็เดินระมัดระวังหน่อย เท่านั้นล่ะครับ นอกนั้นจะทําอย่างไร เดินเอามือไพล่หลังก็มีคนวิพากษ์วิจารณ์ ผมไปจ้องหน้าผู้สื่อข่าวมันสิทธิของผมนะครับ ผมตรวจดูแล้วไม่มีมาตราไหนเลยห้ามจ้องหน้าผู้สื่อข่าว ผมจ้องครับ เพราะผมเล่าให้ฟัง แล้วว่าผมนัดด้วยตัวผมเอง อะไรกันขึ้นไปกินชั้น ๓๒ คน กิน ๘ คน คนตั้ง ๑๐๐ คน ขึ้นไป ยืนถ่ายกันหมด ผมก็เลยยืนมองดูมองดูว่าเขามาทําไมมากันได้อย่างไรเท่านั้นละครับ ไม่นานเท่าไร หรอกครับ หนังสือพิมพ์บางฉบับบอก ๒ นาที บางคนบอก ๓ นาที ไม่นานขนาดนั้น หรอกครับ อย่างมากสักนาทีกว่า ๆ ถ้าอย่างนั้นตามประสาหนังสือพิมพ์เขาก็ทําข่าว มันเสียหายอย่างไรครับ ผมเปึนนักแสดงนะครับ ผมแสดงครับ ผมแสดงความไม่พอใจ ให้เห็น แต่มันไม่เห็นจะเสียหายอย่างไร แต่ว่าผมประหลาดใจตรงนี้ว่าเออผมต้องมานั่งฟัง หมอวิเคราะห์กันกลางสภาออกอากาศไปทั่วประเทศฟังหมดเลย เอาละคุณหมอว่า คุณหมอดี อายุเท่าไรครับประทานโทษ ไม่ใช่เปึนอะไรนะครับ คุณหมอพูดเร็วเท่าผม ไหมครับ คุณหมอคิดได้เร็วอย่างผมไหมครับ การตัดสินใจของผมมีอะไรเสียหายบ้าง หรือยังครับ มีสติปัญญาไหมครับ ผมทําอะไรเสียหายในเวลา ๔ เดือนนี้บ้างหรือยังครับ ได้ถลุงเงินของบ้านเมืองไปแล้วได้ฉกฉวยอะไรไปอย่างไร โกงบ้างหรือยังครับ แต่ว่า การจะพูดการจะแสดงความเห็นนั้นอย่างไรครับกําลังแสดงกันอยู่ ฟังคุณหมอพูดแล้ว ผมก็นักวิเคราะห์วิจารณ์ คุณหมอวิจารณ์ผม ผมก็วิจารณ์คุณหมอได้ เห็นไหมครับ ต้องการแสดงให้เห็นเท่านั้นล่ะครับ เพราะญัตติเขียนอย่างนี้จึงต้องแสดงต้องเล่าเรื่องโน้น เรื่องนี้เรื่องอะไรต่าง ๆ ต้องเล่าให้ฟังครับ พูดไปพูดมาเหมือนมาคุยอวดนั่นแหละครับ เปึนการแสดงให้ดูว่าสติปัญญานั้นยังพอบริหารบ้านเมืองนี้ได้ ใครต่อใครไปดูเลยครับไปดู ที่ทําเนียบมี ๒๔ คนเท่านั้น ไปดูสิครับเปึนอย่างไรบ้าง ผมไม่เคยดูแคลนท่าน ที่มาเปึนเลย ผมก็อยู่คนที่ ๒๕ ต่อไปจะมีคนที่ ๒๖ คนที่ ๒๗ คนไหนก็ยังไม่รู้ได้ แต่ทว่าผมกําลังอยู่ในตําแหน่งอย่างนี้ แต่วันหนึ่งนั้นอดรนทนไม่ได้ก็ยื่นมา ผมก็อดรน ทนไม่ได้ผมก็บอกให้เป่ดอภิปราย แล้วก็อย่างนี้ล่ะครับ ๗-๘ คนเท่านั้น เวลาตั้งแต่ บ่ายโมงครึ่งวานนี้ยังเดินหน้าไปได้แค่ไหนละครับ คือจะนวดเอาผมให้ได้เพราะเขียนมา ๙ ข้อ ก็เอาเสียให้ครบเถอะครับ ไม่มีปัญหาหรอกครับ ผมนั่งทนได้ แต่สงสารพวกที่มา นั่งรอจะให้สับกันยังไม่โดนสักคนเดียว มีแต่นพดลโดนไปเมื่อคืนนี้ โปรดเข้าใจเถอะครับว่า เขียนมาอย่างนี้แล้วจะต้องมาพิสูจน์อย่างที่เขียน วันหน้าวันหลังเขียนระมัดระวัง หน่อยเถอะครับ ผมเห็นด้วยกับคุณจตุพรนะครับ เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยว่าถ้าจะอภิปราย จะเอาผมลงต้องไปยื่นถอดถอนผม ปล่อยไว้ไม่ได้ เปึนคนป์วย คนป์วยเปึนนายกรัฐมนตรี ไม่ได้ครับ ต้องไปยื่นเลยครับ ต้องยื่นถอดถอนเอาไว้ได้อย่างไร อภิปรายไม่ไว้วางใจแปะ ๆ แล้วก็ว่ากันรุนแรงแต่ว่าไม่ถอดถอน ก็เอาพอสมควรนะครับ เสียเวลามา เวลาท่าน เหลือน้อยแล้ว ขอบคุณครับ