ครูมานิตย์ สังข์พุ่ม หารือสถานการณ์วิกฤตในจังหวัดสุรินทร์จากเหตุการณ์ความไม่สงบบริเวณชายแดน พร้อมชื่นชมความกล้าหาญของทหารที่ป้องกันพื้นที่ได้ทันเวลา และเรียกร้องให้รัฐสนับสนุนด้านค่าใช้จ่ายและสุขภาพจิตแก่ประชาชนในศูนย์พักพิงและครอบครัวที่รับผู้ลี้ภัยไว้พักอาศัย
ท่านประธานที่เคารพครับ ผม ครูมานิตย์ สังข์พุ่ม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคเพื่อไทย จากจังหวัดสุรินทร์ ถิ่นช้างใหญ่ ผ้าไหมงาม ปะคำสวย ร่ำรวยปราสาท ผักกาดหวาน ข้าวสารหอม งามพร้อมวัฒนธรรม ก็เป็นที่ทราบกันอยู่ว่าตั้งแต่วันที่ ๒๔ กรกฎาคม ปี ๒๕๖๘ จนถึงวันนี้ ณ ขณะนี้ในหลาย จังหวัดที่มีมรสุม แต่จังหวัดที่โดนรุนแรงมากที่สุดก็คือจังหวัดสุรินทร์ซึ่งเป็นเป้าหมาย เพราะปราสาทตาเมือนธม ปราสาทต่าง ๆ แล้วก็อันดับ ๒ ก็คือจังหวัดศรีสะเกษมันมี เหตุการณ์หลายมิติแต่ผมจะหารือแค่มิติ ๒ มิติ แต่มิติแรกที่ผมอยากจะกราบเรียน กับท่านประธานและสภาแห่งนี้ผ่านไปยังผู้ฟังที่อยู่ทางบ้านว่ามิติหนึ่งมันจบไปด้วยคำตอบ ของมันเองว่าทหารมีไว้ทำไม วันนี้จบแล้วครับว่าทหารมีไว้ทำไม ถ้าไม่มีทหาร ไม่มีอาวุธ ยุทโธปกรณ์ที่ทันสมัยคนสุรินทร์ตายเป็นเบือครับ ดี ไม่ดี รวมทั้งผมด้วยครับ เพราะยุทธวิธี ในวันนั้นเห็นได้ชัดเลยว่า ๒-๓ วันที่ผ่านมานี้ก่อนที่จะชะลอ ผมใช้คำว่า ชะลอ นะครับ เพราะว่าผมยังไม่เชื่อว่ามันจะยุติโดยสิ้นเชิง เพราะผมอยู่ในพื้นที่ แต่อาศัยว่าทหารเรา มีความกล้าหาญ แล้วก็มียุทธวิธีที่ดีประคับประคองพื้นที่ไม่ให้พี่น้องเราเดือดร้อนไปกว่านี้ ก็เสียใจอยู่ครับกับ ๑๕ วีรบุรุษที่เกิดขึ้น แล้วก็ประเด็นนี้ก็ฝากทางราชการอะไรที่มอบให้เขา ได้มอบเถอะครับ ไม่ว่าจะโดยชดเชยให้กับครอบครัวหรือเพิ่มยศเพิ่มอะไรให้กับครอบครัวเขา ให้โอกาสลูกของ เขา ผมเกิดมาก็เพิ่งเห็นเที่ยวนี้ว่า F16 Gripen อะไรต่าง ๆ ไปช่วยเหลือพี่น้องเรา แต่สิ่งที่ เกิดกับประชาชนท่านประธานที่เคารพครับ วันนี้ที่อำเภอบ้านผมมีศูนย์พักพิงอยู่ ศูนย์ใหญ่ประชากรไปอยู่ที่นั่น ๔ ศูนย์ใหญ่ ๆ เมื่อก่อนไม่คิดว่าจะไปอยู่ที่นี่ครับ ที่อำเภอศีขร ภูมิ แต่ตอนหลังเอาไว้อำเภอเมืองไม่ได้เพราะอำเภอเมืองวิถีกระสุนมันห่าง ๑๓๐ เมตร จากชายแดน ท่านประธานให้เวลาผมนิดหนึ่งนะครับ ผมเข้าใจอยู่ว่ากติกาแต่ว่าเรื่องนี้ มันเรื่องใหญ่และผมเชื่อว่าสภาแห่งนี้ทุกคนก็อยากฟัง วันนั้นเขาตั้งใจที่จะส่อง PHL-03 ซึ่งมีวิถี ๑๓๐ กิโลเมตรพอดีเลยครับ มาที่ในตัวเมืองแต่โดนทหารไทยยิงสกัด อันนี้ต้องตบมือ ชมเชยเลยครับ เขาก็เลยย้ายคนส่วนหนึ่งไปอยู่ที่อำเภอบ้านผม วันนี้ที่บ้านผมเมื่อคนไปอยู่ ไม่ได้อยู่ที่ศูนย์พักพิงตามโรงเรียนอย่างเดียวนะครับท่านประธานที่เคารพครับ วิทยาลัยการ อาชีพศีขรภูมิ โรงเรียนศีขรภูมิพิสัย มัธยมประจำอำเภออยู่ศีขรภูมิ อำเภอสำโรงทาบ โรงเรียนศีขรภูมิ โรงเรียนกีฬา โรงเรียนสำโรงทาบวิทยาคม โรงเรียนการกีฬา โรงเรียน บ้านโนนสวรรค์ แล้วก็โรงเรียนบ้านตะเคียนกูยวิทยา นอกนั้นอยู่ตามวัดอีกเยอะแยะครับ แต่คนแบ่งเป็น ๒ ส่วนครับท่านประธาน ส่วนหนึ่งอยู่ศูนย์พักพิง โอเค ราชการที่พวกเรา ขอบคุณไม่ว่าจะเป็นนายอำเภอ ผู้ว่า รองผู้ว่า นายก อบต. กำนัน ผู้ใหญ่บ้านทุกส่วน โดยเฉพาะสาธารณสุข ก็ขอบพระคุณทางสาธารณสุข ขอบพระคุณท่านรัฐมนตรีสมศักดิ์ เทพสุทิน อีกครั้งหนึ่งที่ท่านได้กำชับให้สาธารณสุขไปดูแลอย่างดีทั้งเรื่อง เรื่องนี้ไม่ใช่ยา อย่างเดียวนะครับท่านประธาน วันนี้มันเกี่ยวข้องกับสุขภาพจิต เป็นโรคจิตตก เป็นโรค ซึมเศร้า ท่านประธานรู้ไหมครับว่าบางศูนย์ที่ผมไปนั่งเฝ้านี่กินข้าวไม่ลง ต้องกินกาแฟ แทนข้าว คิดถึงบ้าน คิดถึงวัว คิดถึงควาย เอาล่ะครับปัญหานี้ผมจะพูดเร็ว ๆ แต่สิ่งที่ ผมอยากมาฝากท่านประธานก็คือศูนย์พักพิงที่เป็นญาติพี่น้องเขาก็คือเป็นบ้านที่อยู่ในเขต อำเภอศีขรภูมิ อำเภอสำโรงทาบ แล้วก็ทุกอำเภอผมเข้าใจอย่างนั้นที่มีญาติมาพักพิง โดยเขา ไม่ยอมไปพักพิงโรงเรียน วันนี้ปัญหามันเพิ่มขึ้นกับหลังคาบ้าน เพิ่มอย่างไร ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าห้องน้ำ สารพัด ผมอยากให้ทางราชการช่วยดูแลจากนี้ที่โอน ๑๐๐ ล้านบาท คือให้ ศูนย์ราชการนะครับ ไม่ได้ให้บ้านคน วันนี้อย่างน้อย ๆ เงินค่าไฟฟ้าเดือนนี้ไม่ต้องเสีย ให้กำนัน ให้นายกสำรวจแล้วก็ยกยอดมาเอาเงินในวงเงิน ๑๐๐ ล้านบาท ที่กระทรวงการคลัง อนุมัติไป เพราะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังบอกว่าพร้อมที่จะอนุมัติเพิ่มไปอีก แต่ผมรู้ ว่าปัญหาตรงนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าบ้านหลังคาบ้านญาติเขาในเขตศีขรภูมิ ในเขตสำโรงทาบ ในเขตเมืองสุรินทร์หลาย ๆ เขตที่เขามาอยู่นี่ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น ข้าวก็หมดนะครับ ข้าวสาร ก็หมดครับก็ต้องหุงเพิ่มขึ้น รถห้องน้ำก็ต้องไปสูบส้วมเพราะส้วมมันเต็ม นี่เป็นค่าใช้จ่าย ขั้นพื้นฐานทั้งหมด ผมก็เลยมาฝากเรื่องนี้ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวง ท้ายที่สุดสรุป ในเบื้องต้นก่อนนะครับ นี่มิติเดียวก็คือให้ช่วยดูแลเงินชดเชยให้กับพี่น้องประชาชน ข้าราชการทหารหาญ แล้วก็ตำรวจเป็นประเด็นที่ ๑ ๒. ให้ดูแลครอบครัวผู้ลี้ภัยหรือ ผู้ประสบปัญหาจากชายแดนมาอาศัยอยู่จะด้วยวิธีการใดก็แล้วแต่ เพราะวันนี้ยังไม่รู้ว่าจะอยู่ อีกกี่วัน แล้วก็ฝากเรื่องโรคซึมเศร้าที่จะเกิดขึ้น ผมก็พยายามเอาลูกฟุตบอล เอาลูกตะกร้อ เอาดนตรีไปเล่นแต่ละศูนย์ ให้เกิดมี Entertainment เกิดขึ้นให้คลายเครียด ก็อยากฝากเท่าที่ คุยได้ตามเวลาอันจำกัดครับ ขอกราบขอบพระคุณครับ