กราบเรียนท่านประธานสภาผู้แทนราษฎร ที่เคารพ ผม สฤษฏ์พงษ์ เกี่ยวข้อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ พรรคภูมิใจไทย ก่อนอื่นก็ต้องขออนุญาตท่านประธานอภิปรายสนับสนุนญัตติด่วนด้วยวาจาเรื่องทุเรียน ที่จริงแล้วขอชื่นชมท่านประธานว่าสภาเราทำหน้าที่กันอย่างแข็งขันนะครับ ถือว่าเป็นญัตติ ที่สำคัญ ด้วยจังหวัดกระบี่ก็มีทุเรียนแล้วก็เป็นจังหวัดที่เราจัดการแข่งขันในเรื่องของการปลูก ทุเรียนกันในระดับจังหวัดทีเดียว วันนี้ผมขออนุญาตพูดในภาพรวมทั้งประเทศที่ปลูกทุเรียน กันทั่วทุกภูมิภาค แล้วผมก็เชื่อว่าเป็นเรื่องที่สำคัญจริง ๆ ผมขออนุญาตไม่พูดซ้ำเกี่ยวกับ สถิติตัวเลขหรือสภาพปัญหาทั่วไปที่เพื่อนสมาชิกหลายท่านได้พูดแล้ว แต่ผมจะพูด ในข้อสังเกตประเด็นว่าทำไมผลไม้ไทยหลายเรื่องที่สำคัญ ๆ อย่างทุเรียนนี่ถือว่าเป็นราชา แห่งผลไม้ กรณีอย่างมังคุดเป็นราชินีแห่งผลไม้ ประเทศไทยมีผลไม้หลากหลายที่มีชื่อเสียง ระดับโลก ที่จริงแล้วผมเคยเสนอญัตติในสมัยที่ ๒๕ ครั้งที่ผ่านมาว่าควรจะมีร่าง พระราชบัญญัติผลไม้ไทย อย่างน้อยก็ต้องมีข้อบังคับผลไม้ไทย ไม่ว่าจะเป็นทุเรียนที่มีปัญหา มังคุดก็มีปัญหา ลำไยก็มีปัญหา มะม่วง กล้วย เงาะอย่างนี้ที่เทกันหน้าศาลากลางบ่อย ๆ สิ่งเหล่านี้มันเป็นเรื่องที่รัฐบาลจะต้องหยิบยกขึ้นมารวบรวมเป็นกฎหมาย แล้วผมก็ถือว่า เสียดายมากเลยนะครับ โครงการในภาคการเกษตรที่ดี ๆ ที่ภาคเอกชนนำภาครัฐ ผมย้ำว่า ทุเรียนเกิดขึ้นได้มาด้วยภาคเอกชนนำภาครัฐ หลายชนิดไม่ว่าปาล์มน้ำมันที่มีชื่อเสียงขึ้นมา ก็เอกชนนี้นำภาครัฐ ลำไยก็เอกชนนำภาครัฐ ไม่ว่าจะเป็นข้าวโพด อ้อยก็เอกชนทำมาก่อน ทั้งสิ้น แต่เมื่อเอกชนนำรัฐ เอกชนสร้าง โดยหลักการแล้วรัฐจะต้องส่งเสริม สนับสนุน รัฐจะต้องเป็นพี่เลี้ยง กรณีทุเรียนก็เช่นกันที่มีปัญหาในเรื่องสารย้อมสี หรือว่า BY2 ที่จริงแล้ว มันจำเป็นในเรื่องของต้องใช้สารบางชนิด แต่ว่าเมื่อใช้แล้วจะต้องมีเวลาจังหวะที่พอเหมาะ พอสมควร พืชผลไม้นี้ถ้าเป็นห้วงระยะเวลาในการขนส่งที่ไกลนานวันมันจำเป็นที่จะต้อง มาช่วย แต่ว่าในเรื่องของค่ามาตรฐานความปลอดภัยที่รับได้รัฐต้องเข้ามาควบคุมดูแล ผมถามว่าเบื้องต้นทำไมทุเรียนส่งไปประเทศจีน ที่จริงส่งไปหลายประเทศแต่ว่าขออนุญาต พูดในประเทศที่ใหญ่ที่ส่งไปในจำนวนมาก ทำไมตอนแรก ๆ ไม่มีปัญหา แต่พอสถิติในเรื่อง ของตัวเลขมันโตขึ้นใหญ่ขึ้น โตขึ้นใหญ่ขึ้น มันก็จะมีมาตรการป้องกัน มีมาตรการตรวจสอบ เข้มข้นขึ้นทุกที ณ วันนี้ที่มีปัญหาในเรื่องของการส่งออกก็คือรังนกแอ่นของประเทศไทย ก็ส่งออกประเทศจีนไม่ได้ ก็ถูกมาตรการกีดกันในเรื่องของสารเคมีอย่างนี้ละครับ แต่ทำไม ภาครัฐของเราในเรื่องระบบการขนส่ง ระบบการขนส่งนี้เราจะต้องทำให้มันสั้นลงนะครับ นอกเหนือจากระบบการขนส่งทำให้มันสั้นลงในเรื่องขนส่งทางอากาศ ในส่วนของการ เก็บรักษาในเรื่องของผลไม้เราจะต้องหาวิธีในเรื่องของการลดสารเคมีลง เราจะต้องใช้ ในส่วนอื่นที่ไม่มีผลอันตรายเพื่อที่จะรักษาผิวของผลไม้ไม่ให้มันเน่าเสีย เราทำได้หรือไม่ เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นศูนย์แล็บก็ตามมันจะต้องเพิ่มจำนวนปริมาณให้มากขึ้น การขนส่ง ทางอากาศ การขนส่งทางตู้รถไฟ การขนส่งทางห้องเย็น เมื่อก่อนทุเรียนเป็นหน้าฤดูวันนี้ มีการทำทุเรียนทวาย กินทุเรียนได้ทั้งปีว่าอย่างนั้นเถอะครับ เพราะฉะนั้นวิธีการเอาทุเรียน ห่อกระดาษ ใส่ Packing อย่างดีแล้วก็ไปแช่แข็ง แช่ Freeze เอาไว้แล้วก็ส่ง แล้วก็เอา ออกมาขาย อย่างนี้มันจะต้องมีการพัฒนานำระบบเทคโนโลยีเข้ามาใช้ ในขณะเดียวกัน ภาครัฐในหน่วยงานของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ กระทรวงพาณิชย์ กระทรวงการ ต่างประเทศที่เกี่ยวข้องทั้งหมดก็จะต้องรวมกันในเรื่องของการไปเจรจา วันนี้ผมมองเห็นว่า วิธีการแก้ปัญหาโดยระยะสั้นก็คงจะหนีไม่พ้นในเรื่องของผู้นำประเทศไปเจรจากับในส่วนของ รัฐบาลจีน เพราะฉะนั้นเมื่อเราเจรจาแล้วทำไมประเทศจีนเขาส่งคนงาน เขาส่งรถไฟฟ้ามา ทำไมไม่มีปัญหาล่ะครับ วันนี้ BYD ก็ไปประกอบที่ระยองแล้ว จัดแสดงสินค้า Motor Show รถไฟฟ้าจีนยอดจองมากอันดับหนึ่งแซงญี่ปุ่นไปแล้วนะครับ เพราะฉะนั้นวิธีการเจรจากับการขนส่งคนงานเข้ามากลับไม่มีปัญหาในประเทศไทย แต่ประเทศไทยส่งสินค้าการเกษตรซึ่งเราขาดดุลเขาตลอด ขาดดุลมากด้วย เพราะฉะนั้น มันอยู่ที่วางระบบของรัฐบาล เพราะฉะนั้นการที่วางระบบในเรื่องของต้นทุนการผลิต การใช้ หน่วยงานของรัฐเข้าไป Support การช่วยเหลือ การลงทุนขนาดใหญ่เพื่อที่จะดูแล ไม่ว่า จะเป็นปุ๋ย มีสารเคมี ห้องแล็บ การเชิญ การเจรจาระหว่างตัวแทนของประเทศจีนเข้ามา ตรวจสอบในประเทศไทยเพื่อที่จะไม่ให้มีขั้นตอนในการตรวจสอบที่ยาวมากเกินไป ที่มีปัญหา วันนี้ตู้ละประมาณ ๕ ล้านบาทที่ส่งไปจีน ตอนออกไปดีครับ พอจีนตีกลับวันนี้รัฐบาลไทย ก็ไม่กล้าเอาทุเรียนกลับเข้ามาแล้ว ที่จริง ๕ ล้านบาทนั้นเอามาขายให้พวกผมก็กินได้ พวกผม ก็ซื้อทุเรียนแพงอยู่นะครับ เพราะฉะนั้นผมคิดว่าระบบภายในประเทศของเราจะต้องวาง ในเรื่องระบบกฎหมาย ในเรื่องของหน้าที่อะไรต่าง ๆ ต้องทำให้มันมีคุณภาพที่มาตรฐาน ให้ประเทศผู้ซื้อเขามีความมั่นใจ มีความเชื่อถือได้ แล้วในเรื่องของตลาดต่างประเทศ เราก็จะต้องมีการเจรจาเชิงรุกที่จะขายไปประเทศอื่น ๆ ได้ เพราะฉะนั้นปัญหาเรื่องทุเรียน ก็ไม่แตกต่างกับปัญหาเรื่องอื่น ๆ ผลไม้อย่างอื่นเดี๋ยวก็ตามมา ในเรื่องของมังคุด ในเรื่อง ของเงาะ ในเรื่องมะม่วงอะไรต่าง ๆ ซึ่งเราก็ขายอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่จะต้อง นำไปสู่รัฐบาล ครม. กระทรวง หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ขอให้ไปทบทวนที่จะช่วยเหลือ เกษตรกรก่อนที่จะช่วยไม่ได้ แล้วก็มีความเสียหายเพิ่มขึ้น ก็ขออนุญาตท่านประธาน กราบเรียนไว้แค่นี้ก่อน หมดเวลาพอดีนะครับ ขอบคุณมากครับ