กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพครับ ผม นพพล เหลืองทองนารา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก พรรคเพื่อไทย คนพรหมพิรามครับ ท่านครับ วันนี้ผมขอมีส่วนร่วมในรายงานพิจารณาศึกษาเรื่องของสภาพ ปัญหาแล้วก็แนวทางแก้ไขปัญหากฎหมายในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวขอคณะกรรมาธิการ การท่องเที่ยว สภาผู้แทนราษฎรนะครับ ผมขออนุญาตที่จะเริ่มต้นด้วยคำว่า เมืองหลัก และเมืองรอง นะครับ ๒ คำนี้เป็นคำที่มันเหมือนการแบ่งแยก จริง ๆ แล้วคำว่า เมืองรอง มันเกิดขึ้นในเมืองไทยเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๐ ตามแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ ๑๒ พ.ศ. ๒๕๖๐-๒๕๖๔ มันถึงได้เกิดคำว่า เมืองรอง ขึ้นมา แต่หลังจากใช้คำว่า เมืองรอง เพียงแค่ ปี ๒ ปีเท่านั้น ก็มีการสำรวจ ซึ่งตั้งแต่นั้นก็มีผลวิจัยออกมาว่าในส่วนของความรู้สึกของ ประชาชนที่ตัวเองได้อยู่ในจังหวัดเมืองรองซึ่งมีจำนวนทั้งหมด ๕๕ จังหวัดไม่เคยที่จะพอใจ กับคำ ๆ นี้เลย แล้วผมก็ดีใจนะครับที่ทางพรรคเพื่อไทย ที่ทางท่านนายกเศรษฐา ตอนที่ท่าน ได้เข้ามาเป็นนายกรัฐมนตรี ท่านเองก็บอกว่าท่านก็รู้สึกไม่ดีกับคำว่า เมืองรอง จนกระทั่งได้ มีการเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนแปลงหรือยังผมไม่แน่ใจนะครับ แต่ถือว่าเป็นนิมิตหมายที่ดีที่ทาง ท่านนายกรัฐมนตรีท่านเศรษฐาได้เอาใจใส่แล้วก็ไม่อยากให้มีการกระทบต่อความรู้สึกในเรื่อง ของคำว่า เมืองรอง จริง ๆ แล้วคำว่า เมืองรอง ใช้เกณฑ์อะไรครับ ใช้เกณฑ์แต่เฉพาะในส่วน ของคนที่มาท่องเที่ยวมาเยือนในจังหวัดนั้นนะครับ ทั้งคนไทย ต่างประเทศ ถ้าไม่ถึง ๔ ล้าน คนนั่นก็ถือเป็นเมืองรองนะครับ แต่ว่าการคิดอย่างนี้ผมว่ามันไม่ถูก ยกตัวอย่างนะครับ อย่าง จังหวัดกระบี่ จังหวัดกระบี่มีคนเข้าไปท่องเที่ยวอย่างปี ๒๕๖๖ จำนวน ๓.๘ ล้านคนนะครับ สร้างรายได้ได้ตั้ง ๕๐,๐๐๐ กว่าล้านบาท แต่ถ้าดูตามเกณฑ์นี้เขาก็ต้องอยู่ในเมืองรอง เช่นเดียวกับพังงา ทั้ง ๆ ที่ถ้าไปดูในเรื่องของตัวเลขถือว่า ๒ จังหวัดนี้ตัวเลขเป็นจังหวัดที่ไม่ใช่ เมืองรองเลยนะครับ เพราะฉะนั้นในส่วนนี้ผมเองก็อยากฝากท่านกรรมาธิการด้วยนะครับ แต่ผมเองก็ไม่ทราบผลของการที่ท่านนายกเศรษฐา เคยสั่งให้ดำเนินการนะครับ ให้ลบคำว่า เมืองรอง ออก ไม่ทราบไปถึงไหน อันนี้ผมก็ไม่ทราบจริง ๆ
ต่อมาสิ่งที่ผมอยากจะขอนำเรียนตรงนี้ก็คือในส่วนของกระทรวงเช่นเดียวกับ ท่านอดิศร เพียงเกษ ผมเองก็มีความรู้สึกที่อยากจะให้มีการแยกกระทรวง ถ้าเป็นไปได้นะครับ นั่นก็คือว่ากระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬากับกระทรวงวัฒนธรรมอยู่ด้วยกัน เพราะถ้าถามกัน ถึงเนื้อในว่ากันตามตรง ถ้าบางคนอาจจะแย้งว่ากระทรวงวัฒนธรรมแล้วเรื่องศาสนาล่ะ จริง ๆ แล้วถ้าว่ากันตามตรง อย่างศาสนาพุทธใครเป็นคนดู สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เป็นคนดู เพราะฉะนั้นมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลยนะครับ ในส่วนของกรมการศาสนาเป็นอีก เรื่องหนึ่งที่เขาดูแล เพราะฉะนั้นผมเองต้องการที่อยากจะให้ในเรื่องของการท่องเที่ยว ซึ่งประเทศไทยเรามีรายได้จากการท่องเที่ยวอย่างปี ๒๕๖๖ ก็มีถึง ๒.๒ ล้านล้านบาท เพราะฉะนั้นแล้วถ้าเราได้มีการแยกกระทรวงออกมาเป็นกระทรวงการท่องเที่ยวและ วัฒนธรรมเลยผมมั่นใจว่ากระทรวงนี้จะสามารถสร้างรายได้ให้กับประเทศไทยได้อีกมาก
แล้วสุดท้ายที่ผมอยากจะขอฝากไว้ในเรื่องของภาษี ทั้ง ๆ ที่ผู้แทนหลายคน ในสภาก็ได้พูดไปแล้วหลาย ๆ ท่านนะครับ ในเรื่องที่อยากจะให้มีการแก้ไขในเรื่องของภาษี ที่มันเป็นอุปสรรค ผมขอเอาสิ่งละอันพันละน้อยแล้วกันนะครับ ในส่วนของภาษีป้าย ท่านครับ ภาษีป้าย คือทุกวันนี้ในการจัดเก็บภาษีป้ายก็แบ่งออกเป็น ๓ ประเภท มีภาษาไทยล้วน ประเภทหนึ่ง ภาษาไทยปนกับภาษาต่างประเทศประเภทหนึ่ง แล้วก็มีภาษาต่างประเทศ ซึ่งอัตราการเก็บมันแพง แล้วที่นี่ผู้ประกอบการ ผมเคยไปสอบถามผู้ประกอบการที่อยู่ในส่วนของ จังหวัดท่องเที่ยวนะครับ เขาก็บอกว่าเขาก็บ่นว่าในเรื่องนี้เป็นอุปสรรคสำหรับเขา จริงอยู่ อาจจะเป็นเม็ดเงินไม่มากในแต่ละปี ถ้ากิจการใหญ่ ๆ ก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ แต่กิจการเล็ก ๆ หรือที่เขาต้องมาเสียค่าภาษีป้ายนะครับ ซึ่งเขาอยู่ในเมืองท่องเที่ยวเขาเองจะต้องใช้ ภาษาอังกฤษนะครับ เพราะฉะนั้นการเสียภาษีมันต่างกันมากนะครับ ถ้าเป็นภาษาไทยล้วน อัตราไม่กี่บาทเอง ถ้าเคลื่อนย้ายไม่ได้ก็เพียง ๕ บาทต่อ ๕๐๐ ตารางเซนติเมตรนะครับ แต่ถ้าเป็นในส่วนของภาษาต่างประเทศมันกลายเป็นถึง ๕๒ บาทต่อ ๕๐๐ ตารางเซนติเมตร เพราะฉะนั้นมันเป็นอุปสรรคสำหรับเขา เพราะฉะนั้นเราควรจะทำให้รายเล็กรายน้อย ทั้งหลายเขาได้มีโอกาสที่จะลดค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เพื่อที่จะมาปรับปรุงดูแลในธุรกิจของตัวเอง ให้เจริญก้าวหน้ามากขึ้นเพราะมีเงินทุนที่มากขึ้นครับ กราบขอบพระคุณครับ