เรียนประธานสภาที่เคารพ ผม อนุสรณ์ แก้ววิเชียร ผู้แทนราษฎร เขต ๓ จังหวัดนนทบุรี อำเภอบางกรวย ตำบลบางไผ่ พรรคประชาชน วันนี้ผมขออนุญาตมีส่วนร่วมอภิปรายในญัตติ เรื่อง พิจารณาแนวทางการแก้ไขปัญหา การแพร่ระบาดของยาเสพติดในประเทศไทยนะครับ โดยเฉพาะญัตติของท่านชุติมา คชพันธ์ เพื่อนสมาชิกจากพรรคประชาชนของกระผมนะครับ ท่านประธานครับ สิ่งที่ผมจะอภิปราย อาจจะแตกต่างจากเพื่อนสมาชิกท่านอื่น ๆ นะครับ ผมอาจจะมีมุมมองที่แตกต่างจาก หลาย ๆ ท่านนะครับ ผมเริ่มต้นอย่างนี้ก่อนครับว่าผมใช้หลักเศรษฐศาสตร์ในการวิเคราะห์ อันดับแรกก็คือ Demand Supply อุปสงค์ อุปทาน เราไม่สามารถแก้ปัญหาผู้ค้าได้ถ้าตราบใด ยังมีผู้เสพ เพราะฉะนั้นการแก้ปัญหาที่เร่งการจับผู้ค้าโดยที่อัตราการบริโภคยาเสพติดยังมีอยู่ มันคงจะแก้ปัญหาไม่ได้ เพราะฉะนั้นผมกลับมามองที่ตัวผู้เสพ ผมขออนุญาตใช้หลัก ๓ ผู้ ในการอภิปรายวันนี้นะครับ
ผู้แรกที่ผมจะพูดถึงนะครับขออนุญาตอ้างอิงความเห็นของคุณดิน คุณดิน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบำบัดยาเสพติดท่านปฏิบัติงานอยู่ที่ศูนย์บำบัดยาเสพติด ๔๑ คลองเตยครับ ท่านให้ความเห็นไว้อย่างน่าสนใจนะครับว่า คำว่า บำบัด ไม่ได้หมายความว่า เลิกยา เขาแบ่งการใช้ยาออกเป็นผู้ใช้ยา ผู้เสพยาและผู้ติดยา ที่ผ่านมาเราไม่เคยคิดเลยนะครับ เราไม่เคยถามเลยว่าคนใช้ยา คนเสพยา คนติดยานี่เขาทำไปเพราะอะไร แต่ท่านประธาน ทราบไหมครับว่าการเสพยาเป็นความสุขที่ซื้อหาได้นะครับ อันนี้ผมฟังมาจากผู้เชี่ยวชาญ ด้านการบำบัดนะครับ เพราะฉะนั้นมีอยู่อย่างเดียวครับคือเฮโรอีนที่เวลาเสพแล้วจะเกิด การทุรนทุราย เพราะฉะนั้นผู้ติดยาเขามีความสุขจากการใช้ยาครับ อยู่ดี ๆ ท่านไปบอกเขา ให้เลิกยานี่ ให้เขาได้รับความสุขน้อยลงนี่ เขาจะทำไหมครับ เพราะฉะนั้นท่านจะทำอย่างไรครับ การเลิกยาคือการบำบัดนะครับ การบำบัดคือการลดอันตรายจากการใช้ยา ตราบใดที่เขายัง ไม่มีแรงบันดาลใจที่มากพอที่จะเลิกยา เราต้องเอาผู้ใช้ยา ผู้เสพยาแล้วผู้ติดยาอยู่ในสังคม ร่วมกับคนที่ไม่ใช้ยาและไม่เสพยาให้ได้ สิ่งที่ภาครัฐจะต้องทำคือเพิ่มแรงบันดาลใจให้เขา อยากเลิกยานะครับไม่ใช่ให้เขาลดความสุขในการใช้ชีวิตลง เพราะฉะนั้นสิ่งที่รัฐบาลจะต้อง เร่งทำเลยครับคือรับฟังความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญด้านการบำบัดยาเสพติดนะครับ อันนี้ คือผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในกรุงเทพมหานครเป็นผู้แรกนะครับ
ผู้ที่ ๒ ที่ผมอยากนำท่านประธานเขาไปพิจารณานะครับ คือผู้นำศาสนาและ ฝ่ายปกครอง เมื่อ ๒ สัปดาห์ที่แล้วผมและเพื่อนสมาชิกในพรรคประชาชนเดินทางไปดูงานที่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จริง ๆ เราไปดูงานเรื่องโรงพยาบาลปฐมภูมินะครับ แต่สิ่งที่ เราพบคือมีผู้นำศาสนาและผู้ใหญ่บ้านท่านหนึ่งอยู่ในพื้นที่สีแดง ท่านเล่าให้ผมฟังว่าพื้นที่ ท่านเป็นมุสลิมร้อยเปอร์เซ็นต์ ในอดีตมีผู้ใช้ยาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ทุกวันนี้เป็นศูนย์ครับ ท่านประธานทราบไหมครับว่าทำไมเหลือศูนย์ สิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านท่านนี้บอกกับผมคือ ๑. ท่านปฏิเสธ การปฏิบัติงานของภาครัฐทั้งหมดทั้งมวลทั้งสิ้น ท่านใช้ความเป็นฝ่ายปกครองร่วมมือกับผู้นำ ทางศาสนาและผู้ปฏิบัติงานด้านสาธารณสุขให้ความรู้ให้ความเข้าใจและทำความเข้าใจกับผู้เสพ ที่อยู่ในพื้นที่โดยท่านมีบัญชีคุมทุกคนที่อยู่ในพื้นที่ แต่ท่านไม่ประสงค์ที่จะให้ตำรวจ ไม่ประสงค์ที่จะให้ฝ่ายปกครองที่มีความคิดเป็นปฏิปักษ์กับการอยู่อาศัยของคนในชุมชน เข้าไปแก้ปัญหา วันนี้ท่านพิสูจน์แล้วครับว่าในชุมชนของท่านโดยผ่านทางผู้นำศาสนาแก้ปัญหา ผู้ติดยาเหลือ ๐ เปอร์เซ็นต์ สิ่งที่ท่านทำคือสร้างกิจกรรมสร้างรายได้ครับ สิ่งที่ท่านทำมีค่ายมวย ทุกวันนี้มีนักมวยชิงรางวัลขึ้นชกบนเวทีระดับประเทศ สิ่งที่ท่านทำคือนำโครงการ To Be Number One เข้าไปทำในพื้นที่ สิ่งที่ท่านทำคือการบำบัดขยะและเพิ่มรายได้ เพื่อนสมาชิก ในภาคใต้จะทราบดีครับเวลาที่ว่างเว้นจากการกรีดยางมันคือช่วงเวลาที่ท่านไม่มีอะไรทำ เพราะฉะนั้นนี่คือสิ่งที่ผู้ที่ ๒ ที่ผมนำเรียนท่านประธานครับ
สุดท้ายครับท่านประธาน ผู้ที่ ๓ คือผู้นำชุมชนครับ อันนี้ในพื้นที่บ้านผมเอง อำเภอบางกรวย มีผู้นำชุมชนริมรางรถไฟ ผู้นำชุมชนวัดโพธิ์เผือก ผู้นำชุมชนวัดกล้วย ๓ ๔ คน ที่ผมพูดมานี้คือคนที่ถูกสังคมตีตราครับท่านประธาน พวกสักลาย พวกขี้ยา พวกขี้คุก พวกอันธพาล นี่คือสิ่งที่สังคมตีตรา แต่วันนี้ครับเขาขึ้นมาเป็นผู้นำชุมชนถึงแม้การศึกษา เขาจะน้อย ถึงแม้เขาจะถูกตีตรา แต่วันหนึ่งที่อายุเขามากขึ้นภาระความรับผิดชอบเขามากขึ้น ครอบครัวเขามีบุตรครับ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เขาต้องทำคือหารายได้เลี้ยงครอบครัว ชีวิตในวัยรุ่น กับชีวิตในวัยผู้ใหญ่ของพวกเขามันแตกต่างกัน เพราะฉะนั้นสุดท้ายผมอยากเรียนท่านประธานว่า ปัญหายาเสพติดที่ผมมองรัฐต้องทำความเข้าใจกับผู้เสพยา ต้องทำความเข้าใจให้มาก และเข้าใจเขาอย่างจริงจังปัญหานี้ถึงจะถูกแก้ไขได้ครับ ขอบคุณครับท่านประธาน