เรียนประธานสภาที่เคารพ กระผม สุภกร ตันติไพบูลย์ธนะ ผู้แทนราษฎรชาวสวนหลวง ประเวศ กรุงเทพมหานคร พรรคประชาชน ผมขอมีส่วนร่วมในการอภิปรายสนับสนุนญัตติของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในเรื่องแนวทางการแก้ไขปัญหาระบาดของยาเสพติดในประเทศไทย และผมขอใช้โอกาสนี้ ในฐานะผู้แทนพี่น้องประชาชนร่วมกันตั้งคำถามกับรัฐบาลว่ารัฐบาลมีความจริงใจในการ แก้ไขปัญหายาเสพติดมากน้อยแค่ไหน หรือที่รัฐบาลบอกว่ารัฐบาลนี้มายาเสพติดจะหมดไป เป็นเพียงเทคนิคในการหาเสียง ที่สุดท้ายกลายเป็นแค่คำพูดลม ๆ แล้ง ๆ หรือไม่ครับ ท่านประธานครับ ตอนนี้ยาเสพติดได้แพร่ระบาดหนักกว่าเก่าและแทรกซึมอยู่ในหมู่บ้าน ชุมชน หรือแม้กระทั่งสถานศึกษา ซ้ำร้ายเด็กอายุเพียงแค่ ๑๒ ๑๓ ปีสามารถหาซื้อยาบ้า มาเสพได้ง่ายราวกับว่าซื้อขนมข้างทางทีเดียวเลยครับ พ่อแม่พี่น้องต้องอยู่กับความหวาดกลัว หวาดระแวงว่าลูกหลานของเขานี่จะตกเป็นเหยื่อของยาเสพติดหรือไม่ เมื่อใด ขณะที่คนเสพ จำนวนมากต้องจบชีวิตลงก่อนเวลาอันควรหรือหมดอนาคตอย่างน่าเสียใจ แต่รัฐบาลชุดนี้ กลับนิ่งเฉยต่อปัญหายาเสพติดนี้ ผมคิดว่ามีเหตุผลที่นำไปสู่ปัญหาดังต่อไปนี้ครับ
เหตุผลแรกคือความล้มเหลวในการสกัดกั้นยาเสพติดตามแนวชายแดนครับ แนวชายแดนของไทยตอนนี้กลายเป็นประตูเปิดกว้างให้กระบวนการค้ายาเสพติดข้ามชาติ นำสารเสพติดเข้ามาในประเทศ รัฐบาลนี้สัญญาว่าจะปราบปรามอย่างเด็ดขาด แต่ข้อเท็จจริง คือยาบ้า ไอซ์ เฮโรอีนไหลทะลักเข้ามาจำนวนมหาศาล ในขณะที่เจ้าหน้าที่สามารถจับกุม ได้เพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้นเองครับท่านประธาน ถ้าเปรียบเทียบกับประเทศที่ประสบความสำเร็จ ในการปราบปรามยาเสพติด เช่น จีนและสิงคโปร์แล้วจะเห็นว่าเขาใช้มาตรการที่เข้มงวด มีการลาดตระเวนตลอดแนวชายแดน ใช้เทคโนโลยีตรวจจับใช้ Drone ใช้ระบบเอไอในการ ตรวจสอบเส้นทางขนส่ง ผมคิดว่าไทยเองก็ควรนำแนวทางเหล่านี้มาใช้ไม่ใช่ปล่อยให้ เจ้าหน้าที่ทำงานกันด้วยกำลังและงบประมาณที่มีอยู่อย่างจำกัดครับท่านประธาน
เหตุผลที่ ๒ ที่ประเทศเราประสบกับปัญหายาเสพติดก็คือปัญหาในเรื่องของ การบูรณาการที่ล้มเหลวระหว่างหน่วยงานภาครัฐเองครับ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหาร ป.ป.ส. กรมศุลกากร และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดนี้ตอนนี้ทำงานแบบต่างคนต่างทำนะครับ ขาดการประสานงาน ไม่มีฐานข้อมูลกลางที่เชื่อมโยงกันทำให้ขบวนการค้ายาเสพติด ยังสามารถเล็ดลอดไปได้ ทั้ง ๆ ที่เราควรที่จะต้องมีศูนย์อำนวยการต่อต้านยาเสพติดแห่งชาติ ที่รวบรวมข้อมูลทุกภาคส่วนเอาไว้ในที่เดียว เพื่อให้สามารถติดตามขบวนการค้ายาเสพติด ได้อย่างทันท่วงทีครับท่านประธาน
เหตุผลที่ ๓ ก็คือปัญหาสถานบำบัดและฟื้นฟูที่ไม่มีประสิทธิภาพครับ ผมได้รับการประสานจากพี่น้องของผมในเขตสวนหลวง ในเขตประเวศเอง ในเรื่องการส่งตัว ผู้ที่ติดยาเสพติดไปยังศูนย์บำบัดในพื้นที่ พบว่าสถานบำบัดของรัฐมีคุณภาพน้อยและมี ไม่เพียงพอ งบประมาณก็ขาดแคลนนะครับ การที่ประชาชนจะเข้าสู่ระบบการรักษาบำบัด เป็นไปได้ยากครับ บางครั้งในบางแห่งขาดแคลนบุคลากรที่มีความเข้าใจและขาดการดูแลที่ดีพอ ไม่ได้มาตรฐาน ส่งผลให้ผู้เสพจำนวนมากพอหลังจากการบำบัดก็หันกลับไปใช้ยาเสพติด อีกครั้งครับท่านประธาน ถ้าเปรียบเทียบกับระบบที่ประสบความสำเร็จ ดังเช่นโปรตุเกสที่มี Best Practice ในเรื่องของการบำบัดรักษาผู้ป่วยยาเสพติดนะครับ จะเห็นว่าจะมีลดการลงโทษ ทางอาญาให้กับผู้เสพยานะครับ เพิ่มสถานบำบัด ให้โอกาสผู้ป่วย ผู้เสพยากลับเข้าสู่สังคม ซึ่งไทยก็ควรนำแนวทางนี้มาปรับใช้ให้มากขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้นครับ ไม่ใช่แค่จับ แล้วก็ปล่อย หรือจับแล้วไปบำบัด หรือจับแล้วขังเข้าคุกวนเวียนไปมา จนสุดท้ายก็ออกมา เสพใหม่อีกครับท่านประธาน
เหตุผลสุดท้าย ก็คือปัญหาสังคมที่เกิดจากยาเสพติดครับ ยาเสพติดไม่ได้เป็น เพียงปัญหาของผู้เสพเท่านั้น แต่เป็นปัญหาของทั้งครอบครัวสังคมโดยรวม นึกภาพนะครับ ท่านประธาน พ่อแม่ที่มีลูกติดยาเสพติดต้องใช้ชีวิตอยู่กับความทุกข์ทรมานแค่ไหนนะครับ และชาวบ้านในชุมชนที่ต้องอยู่ร่วมกับคนที่ติดยาเสพติด จะอยู่กันอย่างไรครับท่านประธาน ดังนั้นผมมีข้อเสนอแนะ ๔ ข้อที่เสนอต่อรัฐบาลที่จะต้องทำทันที
๑. มีมาตรการเข้มงวดตามแนวชายแดน นำเทคโนโลยีเอไอ และ Drone นำมาใช้ปิดช่องว่างในขบวนการลักลอบนำเข้ายาเสพติด
๒. จัดตั้งศูนย์ข้อมูลกลางให้ตำรวจ ป.ป.ส. ทหาร ศุลกากรและหน่วยงานอื่น ๆ ทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบ
๓. เพิ่มสถานบำบัดที่มีคุณภาพ
๔. ป้องกันระดับชุมชน สนับสนุนการสร้างงาน สร้างอาชีพ ให้คนมีทางเลือก มากกว่าการติดยา
สุดท้ายครับท่านประธาน สิ่งที่ผมอภิปรายถึงเหตุผล เสนอแนะแนวทางปัญหา ในครั้งนี้ ผมต้องการให้รัฐบาลเลือกครับว่าท่านจะแก้ปัญหานี้อย่างจริงจังดังที่ท่านพูดมา หลาย ๆ ครั้ง หรือจะปล่อยให้ปัญหายาเสพติดนี้ทำลายประเทศของเราไปอีกหลาย ๑๐ ปี ขอให้ท่านคิดและทำงานเพื่ออนาคตของลูกหลานเราด้วยครับ ขอบคุณครับท่านประธาน