นางสาวทิสรัตน์ เลาหพล กรุงเทพมหานคร

เรียนท่านประธานที่เคารพ ดิฉัน นางสาวทิสรัตน์ เลาหพล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพฯ ผู้แทนชาวบางแค หนองแขม พรรคก้าวไกล วันนี้ดิฉันขอร่วมอภิปรายสนับสนุนญัตติด่วน การแก้ไขปัญหา และเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุเพลิงไหม้ ท่านประธานคะ จากเหตุไฟไหม้ที่เยาวราช เขตสัมพันธวงศ์พื้นที่ สส. ปารเมศ ทำให้ดิฉันย้อนคิดถึงพื้นที่อื่น ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ ของดิฉันเขตบางแค หนองแขม ซึ่งเป็นพื้นที่ชานเมือง มีปัญหาเรื่องความพร้อมในการรับมือ กับปัญหาอัคคีภัยและขั้นตอนการเยียวยาผู้ประสบภัยในพื้นที่ ดิฉันจึงขอรวบรวมข้อมูล ปัญหาต่าง ๆ มาอภิปรายดังนี้ค่ะ

เรื่องแรก การช่วยเหลือขณะเกิดเหตุ ในพื้นที่บางแค หนองแขมนี้ พบว่า ยังขาดแคลนเครื่องมือและทรัพยากรในการบรรเทาเหตุอัคคีภัย ทั้ง ๆ ที่พื้นที่ทั้ง ๒ เขต รวมกันมีขนาดประมาณ ๘๐ กว่าตารางกิโลเมตร แต่กลับมีสถานีดับเพลิงเพียงแค่ ๒ สถานี เท่านั้น นอกนั้นมีเพียงแค่อาสาสมัครบรรเทาสาธารณภัย อาจส่งผลทำให้เกิดการดับเพลิง และการช่วยเหลือประชาชนเป็นไปได้อย่างล่าช้า ดิฉันจึงอยากผลักดันให้มีระเบียบ การจัดซื้อจัดจ้างอุปกรณ์ในการระงับเหตุ เพื่อให้การซ่อมบำรุงและการจัดซื้อจัดจ้างอุปกรณ์ ดับเพลิงและรถดับเพลิงสามารถทำได้อย่างเร่งด่วน และช่วยให้การระงับเหตุสาธารณภัย มีความพร้อมมากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังควรมีการสำรวจพื้นที่เพื่อให้การจัดซื้ออุปกรณ์ดับเพลิง เหมาะสมกับพื้นที่นั้น ๆ เช่น ในพื้นที่ชุมชนแออัดอย่างชุมชนหลังวัดวงษ์ลาภาราม แขวงหนองค้างพลู ที่รถดับเพลิงขนาดใหญ่อาจจะเข้าถึงได้อย่างลำบาก ควรต้องมีการ พิจารณาจัดซื้ออุปกรณ์ที่เหมาะสมกับพื้นที่ดังกล่าว ปัจจุบันเขตพื้นที่ชานเมือง เช่น บางแค หนองแขม มีการขยายตัวของชุมชนได้อย่างรวดเร็ว จำนวนสถานีดับเพลิงและอุปกรณ์ ดับเพลิงในปัจจุบันยังมีไม่เพียงพอ อีกทั้งกรณีอุบัติเหตุไม่นานมานี้ที่เกิดจากถังแก๊ส Acetylene ระเบิดภายในซอยเพชรเกษม ๗๗/๘ หมู่บ้านเพชรเกษม ๑ ซึ่งส่งผลให้มี ผู้เสียชีวิต ๑ ราย ยังสะท้อนถึงการขาดการทำงานเพื่อป้องกันเหตุในเชิงรุก และการ ตกสำรวจจุดเสี่ยงภัย ดิฉันจึงเล็งเห็นความจำเป็นอย่างยิ่งว่านอกจากการพัฒนาในด้าน อุปกรณ์นี้แล้ว การแก้ไขปรับปรุง พ.ร.บ. ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย เพื่อให้อาสาสมัคร หรือองค์กรต่าง ๆ ที่มีส่วนร่วมในการบรรเทานี้ให้มีสถานะเป็นผู้ช่วยเจ้าพนักงาน จะได้ช่วย เพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน และสร้างแรงจูงใจในการทำงานเชิงรุกอีกด้วย เพราะอาชีพนี้ ถือว่าเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูงมาก แต่คนทำงานด้านนี้กลับไม่ได้ค่าตอบแทน ที่สมเหตุสมผลต่อชีวิตและครอบครัวพวกเขา

เรื่องที่ ๒ หลักเกณฑ์การเยียวยา การกำหนดหลักเกณฑ์เยียวยาผู้ประสบภัย ในแต่ละพื้นที่ยังไม่มีความชัดเจนและมาตรฐานเดียวกัน ในหลาย ๆ ครั้งการประเมิน ความเสียหายและให้ความช่วยเหลือที่มีความเหลื่อมล้ำระหว่างพื้นที่ และความล่าช้าทำให้ ประชาชนรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ดิฉันจึงอยากเสนอให้มีการสร้างการเยียวยาที่เป็น มาตรฐานและรัดกุมมากขึ้นเพื่อให้เกิดความโปร่งใส และประชาชนได้รับการเยียวยา ที่เป็นธรรม ซึ่งควรมีหลักเกณฑ์ที่ครอบคลุมทุกขั้นตอนตั้งแต่การประเมินความเสียหาย จนถึงการจ่ายเงินเยียวยา และต้องมีการปรับปรุงหลักเกณฑ์ให้มีความยืดหยุ่นและเหมาะสม กับสภาพความเป็นจริงของผู้ประสบภัยในแต่ละพื้นที่ เพื่อให้การช่วยเหลือทั่วถึง ดิฉัน จึงขอเสนอให้มีการจัดทำแนวปฏิบัติเยียวยาที่มาตรฐานเดียวกันในทุกพื้นที่ เพื่อให้เจ้าหน้าที่ และประชาชนมีความเข้าใจตรงกัน และดำเนินได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากหลักเกณฑ์ การเยียวยาที่ต้องชัดเจนแล้ว ยังมีอีกหลายพื้นที่ที่ดำเนินการเยียวยาอย่างล่าช้า ทำให้ ประชาชนต้องเผชิญกับความเดือดร้อนเป็นเวลานาน และไม่ได้รับการช่วยเหลือที่เพียงพอ การประเมินความเสียหายและการจ่ายเงินชดเชย มักใช้เวลานานทำให้ผู้ประสบภัยต้อง รอคอยความช่วยเหลืออย่างไร้ความหวัง ดิฉันขอเสนอให้มีการปรับปรุงการเยียวยาให้มี ความรวดเร็วและทันต่อเหตุการณ์ โดยการใช้เทคโนโลยีและระบบการจัดข้อมูลที่ทันสมัย เพื่อให้การประเมินความเสียหาย และการจ่ายเงินเยียวยานี้เป็นไปได้อย่างรวดเร็ว และแม่นยำ เช่น การนำข้อมูลเข้ามาใช้ หรือพัฒนาจากสิ่งที่มีอยู่แล้วให้เข้าถึงได้ง่ายมากขึ้น เพื่อเพิ่มการมีส่วนร่วมของประชาชน และสร้างความโปร่งใสของการนำงบประมาณมาใช้ ในการเยียวยา ดิฉันหวังว่าการอภิปรายครั้งนี้ในวันนี้จะช่วยให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเห็นถึง ปัญหาและเร่งดำเนินการแก้ไขอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อให้ประชาชนได้รับการเยียวยา อย่างทันท่วงทีและเป็นธรรมค่ะ ขอบคุณค่ะ