เรียนท่านประธานที่เคารพครับ ผม นิติพล ผิวเหมาะ บัญชีรายชื่อ พรรคก้าวไกล ผมจะอภิปรายในหัวข้อที่เกี่ยวกับเรื่อง การช่วยเหลือสัตว์เลี้ยงในพื้นที่ประสบภัย เพื่อที่จะไม่ได้ทับซ้อนหรือว่าซ้ำกับประเด็นของเพื่อน สมาชิกท่านอื่น ๆ แล้วก็ต้องขอเริ่มการอภิปรายด้วยการแสดงความเสียใจต่อผู้ประสบภัย ไฟไหม้ที่เยาวราชในครั้งนี้ด้วย และที่สำคัญเช่นเดียวกันต้องขอขอบพระคุณ คุณสุชาติ คุณเมศ คุณแป๊ก แล้วก็คุณแดง ซึ่งเป็นทีมอาสาสมัครเฉพาะกิจของมูลนิธิอนุรักษ์ช้าง และสิ่งแวดล้อมที่ลงไปช่วยเหลือสัตว์ในบริเวณไฟไหม้ที่เยาวราช แล้วก็ขอบคุณไปยัง คุณจ๋าด้วยที่บริจาคอาหารสัตว์มาเป็นร้อยกิโลกรัมเลยตั้งแต่วันเกิดเหตุ เริ่มการอภิปราย แบบนี้ท่านประธาน ผมจะพูดถึงเหตุการช่วยเหลือสัตว์เลี้ยงในพื้นที่ประสบภัยเรื่องไฟไหม้ ผ่าน ๓ ช่วงเหตุการณ์สำคัญ ๆ แบบนี้ครับ ช่วงแรกเลยก็คือ ช่วงไฟไหม้ ช่วงที่ ๒ สุดท้ายเลย ก็คือช่วงตอนที่ไฟดับแล้ว แล้วข้อเสนอของผมมันจะมาตอนช่วงตรงกึ่งกลางนี่ครับ ตอนช่วง ระหว่างที่มันกำลังชุลมุนวุ่นวายกันอยู่นี่ละ ๓ ช่วงเหตุการณ์สำคัญ ๆ แบบนี้ครับ ถ้าท่าน เป็นผู้ประสบภัยท่านจะเข้าใจดีเลยว่า มันต้องอะไรบ้าง มันชุลมุนชุลเกวุ่นวายกันขนาดไหน มันบีบหัวจิตหัวใจขนาดไหน หรือถ้าท่านต้องเป็นผู้ประสานงานอยู่หน้างานเหมือนเพื่อน สมาชิกของผม สส. ปรเมศวร์ ในตอนคืนเกิดเหตุโทรหาเขาคุยได้เต็มที่ ๒-๓ คำ คุยได้เต็มที่ ๒-๓ คำ เพราะว่ามันวุ่นวายต้องคอยประสานงานอยู่หน้างานแบบนี้ ถ้าท่านเป็นผู้ประสบภัย หรือว่าเป็นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ท่านจะเข้าใจเป็นอย่างดี แต่ถ้าท่านไม่ได้อยู่กลุ่มคนเหล่านี้ ผมขอให้ท่านลอง Google ก็ได้ครับ ย้อนอดีตกลับไปไฟไหม้ที่บริษัท หมิงตี้เคมีมอล จำกัด เป็นอย่างไร ไฟไหม้ที่จตุจักรเป็นอย่างไร โรงงานระเบิด โรงงานพลุระเบิดอะไรต่าง ๆ นานา ที่เราเคยอภิปรายกันในสภามาแล้ว ท่านลอง Google ดูท่านจะย้อนภาพท่านจะไป เห็นว่ามันมีความสำคัญและมีสิ่งที่ต้องช่วยเหลือ แล้วสิ่งที่โดนทิ้งเรียกว่าไม่ให้ความสำคัญ มากที่สุดก็คือสัตว์เลี้ยงเหล่านั้นครับ เอาตอนไฟไหม้ครับท่านประธาน เหตุการณ์แรก ตอนไฟไหม้ครับ อันนี้ไม่ต้องคิดหน้าคิดหลังแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็นคน ไม่ว่าจะเป็นหมา เป็นแมว เป็นสัตว์อะไรต่าง ๆ หนีครับ หนีอย่างเดียวเลย ไม่คิดชีวิตแล้วเตลิดเปิดเปิงไปหมด คว้าอะไรได้ก็คว้าไป วิ่งไปก่อนเอาตัวรอดให้มันพ้นจากสถานที่หน้าไฟไปก่อน แล้วพอตอนที่ไฟดับแล้ว ถ้ามันพอเข้าพื้นที่ไปได้คนก็เดินกลับเข้าไปคอยดู ที่บ้านของเรา เป็นอย่างไร เตียงของเราอยู่ตรงไหน พ่อแม่ของเรา ญาติพี่น้องเราอยู่ตรงไหน นี่คือเขา ก็ย้อนกลับไปดูนะครับ ไปดูคน ไปดูญาติ ไปดูบ้าน ไปดูสถานที่ที่เขาผูกพัน หมา แมว ก็เหมือนกันครับ เขาก็ย้อนกลับไปบ้านเขา หมา แมวที่มีเจ้าของ เจ้าของก็ดีใจเจอหมา แมว เขาก็ช่วย เขาก็อุ้มออกมา แต่ในพื้นที่ที่เข้าได้นะครับ แต่ในพื้นที่ที่เข้าไม่ได้ เขาก็หากันอยู่ อย่างนั้น หมา แมว เขาก็เดินเข้าไปในจุดของเขาที่เขาเคยอยู่ ที่เขาเคยเรียกว่ามันเป็นจุด ปลอดภัยของเขา เขาไม่รู้จักที่อื่นแล้วถ้าเป็นสัตว์เลี้ยง เขาก็จะไปแอบอยู่ตามรูตามซอก ตามหลืบต่าง ๆ แต่ที่น่าสงสารอีกกลุ่มหนึ่งก็คือเป็นพวกหมา แมวจรจัดครับ เขาก็ไปแอบอยู่ ตามรูตามอะไร แต่นี่คือเขาไม่มีเจ้าของ แต่เขาก็ต้องย้อนกลับไปในจุดที่เขารู้สึกว่าเขาอุ่นใจ ก็ไปซุกซ่อนอยู่แบบนั้นนะครับ ผมไปที่พื้นที่เยาวราชของ สส. ปารเมศ ตั้งแต่ตอนวันวันเกิดเหตุ เขาก็ประสานหน้างานตลอดเวลา วันรุ่งขึ้นหมา แมวก็ยังไม่ออกมา ถัดไปอีกวันหนึ่งครับ อ้าวนี่เข้าวันที่ ๓ แล้ว เริ่มทยอยออกมาแล้ว เพราะว่าหิวเต็มที่แล้ว อาหารก็ไม่มี อะไร ก็ไม่มี ความช่วยเหลือต่าง ๆ ก็ไม่มี เดินเข้าไปก็เหมียว ๆ ไปตะโกน ไปร้องเรียวแมวเหมียว ๆ ไปร้องเรียกแมวเป็นชั่วโมงก็ไม่ออกมา เราก็เข้าไปไม่ได้เพราะเป็นพื้นที่ที่เขากันเอาไว้นะครับ ยังเป็นพื้นที่อันตรายและต้องมีการพิสูจน์อะไรต่าง ๆ นานา เขาก็ไม่ออกมา ทีนี้ความสำคัญ อยู่ตรงนี้ครับท่านประธาน ตรงช่วงระหว่างกลางตอนไฟติดกับตอนไฟดับ ในช่วงระหว่างกลาง ปัญหาหน้างานเป็นแบบนี้นะครับ นี่ขอเป็นข้อเสนอไว้เลยผ่านจากท่านประธานไปสู่ หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ไปเสริมกับที่เพื่อนสมาชิกหลาย ๆ ท่านได้พูดไปแล้วว่า การช่วยเหลือ คนนี่ต้องมีอะไรบ้าง ๑ ๒ ๓ ๔ ๕ List ไปประมาณสัก ๑๐๐ ข้อแล้ว ขอเพิ่มไปอีกสัก ๒-๓ ข้อ สำหรับการช่วยเหลือสัตว์เลี้ยงในพื้นที่ประสบภัย หน้างานเลยครับ ปัญหาหน้างานเลย พอจุดตรงนั้นเสร็จปุ๊บ กู้ภัยหมา แมวนี่ไม่เคยมีหน่วยงานไหนมันมี สิ่งที่เขาทำก็คือว่า เขาก็พยายามจะขึ้นไปดูจุดเกิดเหตุ ไปที่บริเวณที่เยาวราชวันนั้น เขาต้องไปขอชาวบ้าน ที่บริเวณอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุที่สุดว่า เขาขอขึ้นไปอยู่บนยอดตึก ขออภัยครับ บนยอดอาคาร ของเขาเพราะว่าเป็นลักษณะเป็นตึกคูหาไปขออยู่ดาดฟ้า ไปขอ Mark จุดเฉย ๆ ว่าเขาเห็น แมวกระโดดตรงนั้น เห็นหมาวิ่งอยู่ตรงนี้ ถ้าใครที่ดูถ่ายทอดสด ดู Live ในวันนั้น จะมีที่เป็นหน้าโรงแรม สส. ปารเมศ ที่เป็นหลังคาสีขาว ๆ จะมีแมวอยู่ตัวหนึ่งตรงนั้น เขาขอแค่ไป Mark จุดตรงนั้นแค่นั้นล่ะ เพื่อที่ว่าเวลาตอนที่ไฟดับแล้วเขาสามารถที่จะเข้าไป ช่วยเหลือได้ โดยกระบวนการวิธีต่าง ๆ ซึ่งเขามีความชำนาญ นั่นก็คือขอพื้นที่ให้สำหรับ อาสาสมัครในการช่วยเหลือหมา แมวเหล่านี้ให้เขาได้เข้าไปอยู่ในบริเวณที่ปลอดภัย และไม่กีดขวางการช่วยเหลือพี่น้องประชาชน ผมย้ำไว้ตรงนี้ว่า เราไม่ได้เข้าไปกีดขวาง เราไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ขอให้แค่มีพื้นที่ในการเข้าไปดูเข้าไปเห็นบ้าง วันนั้นก็คือ เขาวิ่ง ๆ ไปเสร็จปุ๊บ อยากจะขอขึ้นไปในจุดที่มันใกล้ ขยับไปมากกว่านั้น เจ้าหน้าที่ดับเพลิง ก็บอกไม่ได้ ๆ เข้ามาไม่ได้ ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่เขาต้องใช้ในการดับเพลิง ซึ่งก็เข้าใจ เราก็ต้อง มีการตะโกนบอกว่า ขอร่วมเข้าไปด้วย นี่เป็นทีมอาสา เป็นทีมที่จะมาช่วยเหลือสัตว์เลี้ยง ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรทั้งนั้น เขาก็อนุญาตให้เข้าไปได้ การทำงานควรจะทำงาน ให้มันร่วมกัน อาจจะมีสัญลักษณ์อะไรสักอย่างจะเป็นปลอกแขน จะเป็นอะไรก็ได้นะครับ ให้ทีมอาสาเหล่านี้เขาได้รู้ว่าทีม ๆ นี้เข้ามาเพื่อช่วยใคร ช่วยอะไร ทำอย่างไรนะครับ ให้มีความชัดเจน แล้วก็ให้พื้นที่กับทีมอาสาเหล่านี้ด้วย เพราะท่านอย่าลืมว่า ท้ายที่สุดแล้ว คนที่ถูกทิ้งก็ไม่พ้นสัตว์ ซึ่งไม่สามารถพูด ไม่สามารถแสดงอะไรต่าง ๆ ได้ ตัวอย่างที่ชัดที่สุดคือ ตอนไฟไหม้ที่จตุจักร เสียหายหมดครับ คนก็วิ่งหนีกันชุลมุนชุลเกวุ่นวายเต็มไปหมด สัตว์ที่ขายในนั้นก็ล้มหายตายจากกันเป็นพัน ๆ ชีวิต เสียทั้งธุรกิจ แล้วมองในแง่ของ มนุษยธรรมเราก็เสียอีกหลายชีวิตในบริเวณตรงนั้นลงไปด้วย ก็ต้องฝากเรื่องนี้สู่รัฐบาล เพื่อนำไปเป็นข้อสังเกต แล้วก็เป็นข้อฝากไว้ให้ท่านพึงปฏิบัติอีกครั้งหนึ่งด้วยครับ ขอบพระคุณครับ