ท่านประธานสภาที่เคารพ กระผม วิทยา แก้วภราดัย ขออนุญาตที่จะสนับสนุนญัตติของเพื่อนสมาชิกฉบับนี้ เพราะผม เป็นคนที่รู้จักกับเรื่องรังนกนางแอ่น หรือนกอีแอ่นมานานพอสมควร ท่านประธาน ที่เคารพครับ แต่เดิมรัฐบาลไทยตั้งแต่อดีต รู้จักนกอีแอ่นเฉพาะนกอีแอ่นที่อยู่ตามเกาะ เพราะฉะนั้นประเทศไทยในอดีตที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ ก่อนปี ๒๕๔๐ รัฐบาลก็ให้สัมปทานกับ เอกชน ซึ่งมีเจ้าเดียวครับ สัมปทานรังนกอีแอ่นหมดทั้งภาคใต้ เป็นเจ้าของรังนกอีแอ่นหมด แล้วก็รัฐเก็บค่าภาคหลวง เมื่อเกิดเหตุกรณีขึ้นที่เกาะสี่ เกาะห้า ที่เพื่อนสมาชิกจากจังหวัด พัทลุงกล่าวถึงครับ ปี ๒๕๓๖ ปี ๒๕๓๗ มีการฆ่ากันตายบนเกาะสี่ เกาะห้า ที่จังหวัดพัทลุง ทั้งหมดยิงตายไป ๗ คน ทั้ง ๗ คนนี้เป็นประชาชนจากจังหวัดชุมพรเข้าใจว่าลักลอบขึ้นไป ก่อนที่เขาสัมปทานรังนก และถูกเจ้าของยิงตาย ยุคนั้นสภานี้ส่งกรรมาธิการการปกครอง ไปติดตามเรื่องราวทั้งหมด แล้วก็เป็นที่มาของการคิดที่จะออกพระราชบัญญัตินกอีแอ่น เพื่อในการที่จะจัดสรรให้กับท้องถิ่นแต่ละแห่งในขอบข่ายทั่วประเทศเข้าไปดำเนินการ แทนที่จะให้กระทรวงการคลังเป็นคนเปิดสัมปทานประมูลทีเดียวทั้งหมด สุดท้ายก็ออกมา เป็นพระราชบัญญัติบัญญัติรังนกอีแอ่นฉบับที่เรากำลังพูดถึง ออกเมื่อปี ๒๕๔๐ ปีนั้นยังไม่มี องค์การบริหารส่วนจังหวัดครับ มีแต่สภาจังหวัด และคนที่เป็นนายกองค์การบริหาร ส่วนจังหวัดวันนั้นก็คือผู้ว่าราชการจังหวัด เพราะฉะนั้นเรื่องปัญหา เรื่อง พ.ร.บ. รังนกอีแอ่น เลยมีปัญหาให้สมาชิกมาอภิปรายกันอยู่ ๒ แนวทางทั้งหมดครับ ๑. นกอีแอ่นที่เป็น สัมปทานของรัฐอยู่ตามเกาะ ๒. นกอีแอ่นซึ่งมาทำรังอยู่ในบ้านเรือนของชาวบ้าน นกอีแอ่น ฟังสั้น ๆ นะครับ เป็นนกที่มหัศจรรย์ครับ เป็นนกประเภทเดียวที่ทำรังเพื่อวางไข่ ออกลูก โดยการใช้น้ำลายทำเป็นรัง น้ำลายรังถูกทำไปขายที่มีราคาสูงมาก ๆ
ประเด็นที่ ๒ นกอีแอ่นเป็นนกนักล่าครับ เป็นนกที่บินออกจากที่เกาะ ทำรังแล้วก็จะบินไปตลอดครับ จะบินไกลแค่ไหนก็ตาม นกอีแอ่นจะไม่ลงเดินที่ดิน นกอีแอ่น ไม่เคยเป็นไข้หวัดนก นกอีแอ่นออกจากรัง ออกจากถ้ำแล้วบินไปหากิน แล้วก็โฉบกิน ในอากาศ แล้วก็กลับมาที่รังครับ ไม่มีแวะพักที่ไหน ไม่มีนอนเกาะคอนที่ไหน ไม่มีนก นางแอ่นที่ไปเดินอยู่ตามถนนหรือริมถนนที่ไหน นกอีแอ่นไม่เคยเป็นโรคไข้หวัดนกครับ เพราะไม่เคยเป็นนกพาหะนำโรค แต่วันนี้ปัญหานกอีแอ่นทั้ง ๒ อย่าง คือนกอีแอ่นเกาะ ที่เป็นสัมปทานจากท้องถิ่น จำเป็นต้องปรับปรุงกฎหมายให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลง ของบ้านเมือง จากเรามีท้องถิ่น ซึ่งไม่มีองค์การบริหารส่วนจังหวัด วันนี้เรามีองค์การบริหาร ส่วนจังหวัด ควรจะดำเนินการอย่างไร ก็ให้เพื่อนสมาชิกได้ไปศึกษากัน ส่วนที่ ๒ นกอีแอ่นบ้าน ผมเกิดขึ้นมาตั้งแต่เด็ก ๆ ผมเห็นตึกบ้านผมเขามีรังนกอีแอ่นแล้วครับ เมื่อ ๖๐ ปีที่แล้ว เป็นตึกที่สร้างอยู่ในเมืองริมทะเล ตึก ๓ ชั้นครับ ชั้นที่ ๓ นกอีแอ่นเข้าไปอยู่เต็มหมดครับ ชั้น ๑ ชั้น ๒ เขาอยู่แล้วก็ทำมาค้าขาย แล้วหลังจากนั้นที่อำเภอปากพนังบ้านผม ก็เริ่มมีคน สร้างตึก และทุกครั้งที่สร้างตึกก็มีนกอีแอ่นมาเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น จนเมื่อ ๓ ปีที่แล้ว ก่อนที่จะ หยุดสร้างตึก มีตึกรังนกอีแอ่นที่เป็นคอนโดรังนกอีแอ่นทั้งหมดในอำเภอเดียวประมาณ ๑๔๐ แห่งที่ขออนุญาตแล้วก็ทำการก่อสร้างถูกต้องตามแบบทั้งหมด แต่เกิดการเปลี่ยนแปลงทางนิเวศวิทยา ปี ๒๕๖๑ เกิดพายุปลาบึกขึ้นที่ภาคใต้ หลังจากพายุ ปลาบึก นกอีแอ่นที่เคยอยู่ตามบ้านในแถวจังหวัดนครศรีธรรมราช แถวอำเภอปากพนัง เริ่มอพยพหายไป แล้วก็ตระเวนออกไปทั่วทั้งภาคใต้ ลามไปถึงภาคอื่น ๆ อิทธิพลของพายุ ปลาบึกทำให้ระบบนิเวศวิทยาเปลี่ยนแปลง แล้วที่เปลี่ยนซ้ำเข้ามาอีกก็คือ การออก พระราชบัญญัติว่าด้วยการคุ้มครองสัตว์ป่า ปี ๒๕๖๒ ทำให้กิจการรังนกอีแอ่นที่เก็บตาม บ้านเรือนกลายเป็นของผิดกฎหมาย เพราะพระราชบัญญัติคุ้มครองสัตว์ป่านี่ละไปครอบ นกอีแอ่นไว้ด้วย เพราะฉะนั้นวันนี้ชาวบ้านที่มีนกอีแอ่นอยู่ในบ้าน ใครเก็บออกมาได้ไม่มีสิทธิ ส่งออกครับ เพราะกระบวนการในการส่งออกติดอยู่ที่กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและ สิ่งแวดล้อม กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช เขาดูแลสัตว์ป่าเหล่านี้อยู่ มีมติของ คณะรัฐมนตรีให้ดำเนินการในการแก้ปัญหา ๓ เรื่องครับ ๑. แก้ปัญหาเรื่องสัตว์สงวนจะทำ อย่างไร เพื่อให้รังนกบ้านออกไปได้ ๒. ทำอย่างไรให้การก่อสร้างคอนโดหรือตึกนกอยู่ใน ความปลอดภัย ๓. อยู่ในเรื่องมาตรฐานคุณภาพของอาหาร เพราะฉะนั้น ๓ กรม ที่ต้อง รับผิดชอบวันนี้ ๑. กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ๒. กรมโยธาธิการและผังเมือง และ ๓. กรมอนามัย ซึ่งผมเรียนว่าทุกอย่างวันนี้เตรียมการไว้หมด รอการกระตุ้นจากสภานี้ อีกสักครั้งในการที่จะทำให้ทุกอย่างลุล่วงไป เพราะสภานี้เป็นคนออกพระราชบัญญัติรังนก อีแอ่น เพื่อแก้ปัญหาในการฆ่ากันตายบนเกาะ และเป็นที่มาของการสร้างรายได้ให้กับรัฐ โดยการให้ท้องถิ่นเป็นคนจัดเก็บ วันนี้มันเปลี่ยนแปลงไปแล้วครับ ผ่านมา ๒๐ กว่าปี หลังจากเราออกพระราชบัญญัติฉบับนี้ ผมเข้าใจว่าท่านประธานน่าเข้าสภามาทัน วันที่เรา อภิปรายกันเรื่องรังนกอีแอ่นแล้วก็ออกพระราชบัญญัติฉบับนี้ วันนี้มันผ่านไป ๒๐ กว่าปีแล้วครับ ผมคิดว่าปัญหากฎหมายฉบับนี้ต้องมีการเปลี่ยนแปลง คุ้มครองสิทธิของรังนกที่เกาะ และคุ้มครองสิทธิของประชาชนที่ปลูกบ้านแล้วนกมาอาศัยอยู่ ขอขอบพระคุณครับ ท่านประธาน