กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม วิชัย สุดสวาสดิ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชุมพร พรรครวมไทยสร้างชาติ วันนี้ผมขอนำเรียนท่านประธานในเรื่องของญัตติ ก่อนอื่นต้องขอขอบพระคุณท่านประธาน ที่บรรจุญัตติของผมเข้าไปร่วมกับของเพื่อน ๆ สมาชิกที่ได้ยื่นญัตติในเรื่องของรังนกอีแอ่น เพราะฉะนั้นแล้ววันนี้ผมเองในฐานะตัวแทนของพี่น้องชาวจังหวัดชุมพร ตัวแทนของ สัญลักษณ์แห่งรังนกอีแอ่น โดยเฉพาะคำขวัญของจังหวัดชุมพร ประตูสู่ภาคใต้ ไหว้เสด็จ ในกรม ชมไร่กาแฟ แลหาดทรายรี ดีกล้วยเล็บมือ ขึ้นชื่อรังนก เพราะฉะนั้นแล้วเป็นจังหวัด ที่ผลิตรังนกได้มากที่สุด และมีเกาะรังนกถึง ๑๓ เกาะในเขตของจังหวัดชุมพร ปัญหาที่จะนำเรียนท่านประธานและเพื่อนสมาชิก เพื่อประกอบในเรื่องของการตั้ง คณะกรรมาธิการวิสามัญ ในเรื่องของการศึกษาและแก้ไขปัญหาในเรื่องของกฎระเบียบ ในเรื่องของข้อกฎหมายที่จะนำเรียนและเกี่ยวข้อง ทำให้การขับเคลื่อนในเรื่องของ การสัมปทานรังนกได้มีความคล่องตัวมากขึ้น โดยเฉพาะในจังหวัดชุมพรนั้นมีคณะกรรมการ จัดเก็บอากรรังนกอีแอ่นจังหวัดชุมพร ประกาศประมูลรังนกอีแอ่นหลายครั้ง ยาวนานประมาณ ๓-๔ ปี ไม่มีผู้สัมปทาน ด้วยเหตุผล ๒ ประการครับท่านประธาน ประการแรก ในเรื่องของ ประชากรนกลดลง โดยเฉพาะไม่ทราบว่าเกิดด้วยเหตุผลอันใดก็แล้วแต่ ทำให้ประชากรนก ลดลงในถ้ำต่าง ๆ ประเด็นที่ ๒ มาในเรื่องของความยุ่งยาก ในเรื่องของการบังคับใช้กฎหมาย พ.ร.บ. รังนกอีแอ่น ออกเมื่อปี ๒๕๔๐ ยาวนานมาถึง ๒๗ ปี ยังไม่มีการแก้ไขปัญหา และเป็น การทับซ้อนระหว่างกระทรวง โดยเฉพาะกระทรวงมหาดไทย และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม เมื่อก่อนไม่มีครับ มีกระทรวงมหาดไทยอย่างเดียว แต่ ณ ปัจจุบันนี้มีการอ้างอิง ถึงกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะในเรื่องของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช เข้าไปควบคุมดูแล เข้าไปเกี่ยวก้อยในเรื่องของสัมปทานเกือบทุกเกาะ ผมเองนั้นเคยดำรงตำแหน่งเป็นคณะกรรมการจัดเก็บรังนกอีแอ่น ภายใต้ของสมาชิกสภา องค์การบริหารส่วนจังหวัด ผมนำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพว่า สิ่งที่ขาดหายไป ผลประโยชน์ของจังหวัดได้หายไปจากระบบในเรื่องของรังนกนั้น ตอนแรกรังนกคือ ทองคำขาว เปรียบเสมือนทองคำขาว ๑ กิโลกรัม ๑๕๐,๐๐๐ บาท ๑๖๐,๐๐๐-๑๗๐,๐๐๐ บาท แต่ ณ ปัจจุบันนี้เหมือนปุยฝ้ายขาว ๆ ธรรมดา เพราะค่อนข้างที่จะไม่มีราคาเลย เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งที่ผมนำเรียนท่านประธานครับ รายได้ของท้องถิ่นในจังหวัดชุมพรหายไปนั้น ปีหนึ่งประมาณ ๑๐๐ ล้านบาทเศษครับ ทุกท้องถิ่นมีการบริหารการจัดการ แบ่งกัน ทุกท้องถิ่น เพื่อเอาไปดำเนินการในโครงการการแก้ไขปัญหาให้กับพี่น้องประชาชน แต่ตั้งแต่ วันนั้นมา ตั้งแต่ไม่มีผู้สัมปทานมาท้องถิ่นก็ขาดรายได้ โดยเฉพาะองค์การบริหารส่วนจังหวัด กฎหมายตัวนี้ออก พ.ร.บ. เมื่อปี ๒๕๔๐ ออกมาแปลกมากครับท่านประธาน ออกมาให้สิทธิ อำนาจที่ผู้ว่าราชการจังหวัด แต่คนที่ลงนามในสัญญาคือ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ทำให้ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ซึ่งเป็นแค่ธุรการ แบกภาระและแบกความหนัก หน่วงในเรื่องการผิดกฎหมายตลอด ผู้ให้สัมปทาน ผู้รับสัมปทานไม่จ่ายเงินค่างวดสัมปทาน ตรงกับตามงวด คนที่ฟ้องคือนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด เพราะฉะนั้นแล้วกฎหมาย ฉบับนั้นมันซ้ำซ้อนและมันยากต่อการปฏิบัติมาตลอด มาถึงวิธีการการประมูล วิธีการหา ผู้สัมปทานครับ ในเรื่องของหลักเกณฑ์ต่าง ๆ ที่มีอยู่ ณ ปัจจุบันนี้มันซ้ำซ้อน มันยุ่งยาก มันเกี่ยวเนื่องกับการลดราคา เกี่ยวเนื่องกับการที่จะหาผู้สัมปทานด้วยความยุ่งยากหมด ผมเชื่อว่าไม่ได้เกิดแต่ที่จังหวัดชุมพรครับ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดชุมพร จังหวัดกระบี่ จังหวัดพังงา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ไปถึงจังหวัดพัทลุง จังหวัดนครศรีธรรมราชในพื้นที่ที่มี รังนก เมื่อก่อนเราได้รายได้สู่ท้องถิ่นอย่างมากมาย แต่ ณ ปัจจุบันเหือดหายไปหมดเลยครับ และเกิดปัญหาฟ้องร้องกันตลอด ผมจำจังหวัดไม่ได้ คณะกรรมการจัดเก็บรังนกอีแอ่น ผูกคอตาย ด้วยเหตุผลนิดเดียวครับ เหตุผลเพราะมีการตั้งฟ้องขึ้นมาในเรื่องของ การสัมปทาน ในเรื่องของการลดราคา ในเรื่องของการให้ผลประโยชน์กับบุคคลอื่น เขาเอง ก็มีส่วนรับผิดชอบ เพราะเขามีค่าตอบแทนแค่นิดหน่อย แต่เขาทำให้เป็นความทุกข์ครับ ความทุกข์เกิดขึ้นกับตัวเขา เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งนี้ที่ผมนำเรียนท่านประธานและฝากถึงทุกคน ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง โดยท่านสมาชิก เรามาตั้งกรรมาธิการวิสามัญเพื่อศึกษาและเอามาแก้ไขปัญหา เพื่อที่จะให้ระเบียบและวิธีปฏิบัติมันได้คล่องตัวเกิดขึ้น ในช่วงระหว่างว่างในเวทีที่ยังไม่มี ผู้สัมปทาน ก็เกิดในเรื่องของผู้ที่มีอำนาจ ผู้ที่มีผลประโยชน์ เกี่ยวก้อยกันเข้าไปหา ผลประโยชน์ในเกาะ เพราะฉะนั้นแล้วผมนำเรียนท่านประธานว่า เป็นสมบัติของแผ่นดินนะครับ และสิ่งหนึ่ง ที่รัฐบาลเรา สิ่งหนึ่งที่ผลประโยชน์ทางรัฐได้ ๑. ภาษีอากร เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งนี้ที่ไม่ อยากจะให้เกิด ผมเองนำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพว่า ตอนนี้พอเอ่ยถึง คณะกรรมการจัดเก็บรังนกอีแอ่นของจังหวัด โดยเฉพาะจังหวัดชุมพรของผม ไม่มีใคร อยากเป็น ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ครับ ด้วยเหตุผลว่าทุกสิ่งทุกอย่างในภาพรวมเขายังมองว่า ยังเป็นสิ่งที่มีรายได้และมีผลประโยชน์ มีสิ่งที่จะไปก่อเกิดเป็นผลกำไรให้กับรัฐบาล มีผลกำไร ให้กับภาครัฐ แต่ ณ ปัจจุบันทุกคนทำไม่ได้ครับ ผมนำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพว่า มันเกี่ยวก้อยกันเลยครับ เกี่ยวเนื่องกันเลยครับ กับในเรื่องของการที่จะมาแก้กฎหมาย เกี่ยวกับรังนกบ้าน ผู้ประกอบการในเรื่องของคอนโดนก หรือรังนกบ้าน หรือทำคอนโดให้นกอยู่ เมื่อก่อนเองนั้นมันขึ้นมาอยู่ด้วยธรรมชาติ แต่ปัจจุบันตั้งแต่สภาพแวดล้อม สภาพบรรยากาศ ทั้งหมดมันเปลี่ยนแปลงไป ผมอยากนำเรียนเล่าถึงวิถีชีวิตของนกให้ฟังเลยว่า นกมาทำมาหากิน บินออกจากเกาะใช้ระยะทางเกือบ ๑๐๐ กิโลเมตร มาถึงฝั่งหากินช่วงเย็นประมาณหกโมง โดยนกอีแอ่นไม่เกาะพักผ่อน กินอาหารเสร็จเรียบร้อย กินแมลงเสร็จเรียบร้อยบินกลับเกาะ ก็เหมือนกับพวกเรานั่นละครับ ถ้าในเมื่อบินกลับไปแล้วมาเจอบ้านหลังใหม่ ๆ พร้อมอุณหภูมิ ที่พอจะให้เขาอยู่และหาอาหารได้ใกล้ตัวขึ้นเขาก็ไม่กลับ เขาก็อยู่ในบ้านนกเลย พออยู่บ้านนก เสร็จเรียบร้อยก่อให้เกิดอะไรขึ้นครับ จังหวัดชุมพรมีทั้งหมด ๘ อำเภอ เลี้ยงนกอย่างนี้กันทั้ง ๘ อำเภอ และสิ่งที่มหัศจรรย์มากที่สุด นกชอบอยู่ในเมือง พอนกอยู่ในเมืองเกิดอะไรขึ้น นกอยู่ในเมืองก็เกิดในภาวะของสิ่งแวดล้อมทั้งหมด ๑. เสียง ๒. กลิ่น ๓. ความที่พี่น้อง ประชาชนอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกับคอนโดนกไม่สบายใจในเรื่องของโรคติดต่อ ผมเอง นำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพว่าทะเลาะกันมาตลอดละครับ โดยเฉพาะในพื้นที่ ที่ประกอบอาชีพนี้ โดยเฉพาะในเขตเทศบาลเมืองชุมพรมีบ้านรังนกเยอะแยะไปหมด แต่เขาก็อยู่กันได้อย่างมีความสุข เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งที่นำพาซึ่งปัญหามาให้เขาก็คือ ในเรื่องของการค้าการขาย การจำหน่ายสินค้า ก็คือตัวรังนกเอง เดิมทีรังนกบ้านราคาตั้ง ๖๐,๐๐๐-๗๐,๐๐๐ บาท รังนกเกาะ ๑๕๐,๐๐๐-๑๖๐,๐๐๐ บาท แต่ ณ ปัจจุบันนี้รังนกเกาะ เหลือประมาณ ๔๐,๐๐๐-๕๐,๐๐๐ บาท รังนกบ้านเหลือ ๒๐,๐๐๐ บาท ด้วยเหตุผลจาก กฎหมายครับ กฎหมายที่ล้าหลังเขา กฎหมายที่คลุมเครือเขาในเรื่องของการจำหน่าย ประเทศคู่ค้าของพวกเรา เขา Anti ในเรื่องของการซื้อรังนกของพวกเรา โดยอ้างเอากฎหมาย โดยเฉพาะมาตรา ๑๔ แห่งพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า สิ่งนี้เป็นสิ่งที่จำเป็น เพราะฉะนั้นแล้วคณะกรรมาธิการวิสามัญสภาแห่งนี้เป็นครั้งแรกและเป็นนิมิตหมายที่ดีเลย ที่จะได้ตั้งเพื่อแก้ไขปัญหาให้กับพี่น้องที่ประกอบอาชีพนี้ เหมือนกับเพื่อนสมาชิกหลายท่าน ได้นำเรียนท่านประธานไปแล้วว่า สิ่งหนึ่งที่เขาทำให้กับประเทศชาติได้ ก็คือในเรื่องของ รายได้ที่ก่อให้เกิดกับคนประกอบอาชีพบ้านรังนก เพราะฉะนั้นแล้วถ้าไม่มีการแก้ไขปัญหา ไม่มีการศึกษา และนำเรียนมาเพื่อตั้งกฎระเบียบกติกากันใหม่ ผมเชื่อว่าผู้ประกอบการอาชีพ นี้จะหายไปในระบบอีกอาชีพหนึ่ง เพราะฉะนั้นผมนำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพว่า สิ่งนี้เป็นนิมิตหมายที่ดีครับ ที่ก่อให้เกิดในวันนี้เกิดขึ้น เพื่อที่จะสร้างบรรทัดฐาน สร้างแนวทาง สร้างระเบียบ เพื่อที่กำหนดให้คนกับนกอยู่ร่วมกันได้ จัด Zoning ก็ได้ครับ บ้านนกก็ให้อยู่แต่บ้านนก แล้วก็ฟื้นฟูในเรื่องของนกเกาะ ฟื้นฟูโดยรัฐบาลเขียนออกมาเลยครับ ช่วยกันกำหนดกติกา ช่วยกันกำหนดเปลี่ยนแปลงกฎหมาย ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๔๐ มาให้เป็น ภาคปัจจุบัน ภายใต้กฎระเบียบปัจจุบัน เรียกผู้สัมปทานมานั่งคุยกัน แล้วปล่อยให้ผู้สัมปทาน ได้ดูแลพ่อพันธุ์นกกันต่อ เพื่อฟื้นฟูเกาะรังนก อย่าให้เป็นเกาะค้างคาวครับ ผมเองผมบอกท่านประธานด้วยความเคารพว่า พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาผมไม่ได้ถือโพยครับ เขียนโพยแล้วผมต้องตั้งครับ เพราะมันออกมาจากความรู้สึกของผมจริง ๆ ออกมาจาก ความรู้สึกของพี่น้องชาวจังหวัดชุมพรที่ปัญหาว่าเรามีรายได้ให้เกิดกับท้องถิ่นทุกท้องถิ่น แต่ ณ ปัจจุบันนี้มันหายไปตั้ง ๓-๔ ปีแล้ว ที่บางท้องถิ่นถึงขนาดจนเลยครับ เพราะว่าเขาเอง เขาไม่ได้มีรายได้อื่นเลย เก็บภาษีได้ไม่กี่บาท แต่เขารอที่จะได้จากอากรรังนกอีแอ่น ผมนำเรียนท่านประธานด้วยความเคารพ ขอบคุณเพื่อนสมาชิกทุกคนที่ยื่นญัตติครั้งนี้ ขอบคุณท่านประธานครับ ที่ได้เอาญัตติของผมไปรวมกัน และเอามาหาแนวทางการแก้ไข ปัญหากัน ขอบคุณท่านประธานด้วยความเคารพจริง ๆ ครับท่านประธาน ขอบคุณมากครับ