เรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ดิฉัน ชุติมา คชพันธ์ ผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน ท่านประธานคะ ดิฉันได้รับรู้เรื่องราวของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในประเทศไทย เนื่องจากดิฉันอยู่คณะกรรมาธิการ การอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมด้วย ก็เกิดข้อกังวลค่ะ เมื่อได้อ่าน ร่างพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จะมีบางประการที่เปึนข้อกังวลและอยากจะ เสนอแนะไว้ดังต่อไปนี้ค่ะ

ในบางประเด็น โดยเฉพาะเรื่องของการบริหารจัดการ หลังจากนี้เมื่อเรา ออกนอกระบบแล้ว แน่นอนค่ะ มีสภาพเหมือนนิติบุคคล เราต้องบริหารจัดการ นั่นแปลว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับสภามหาวิทยาลัย การบริหารจัดการงบประมาณอะไรต่าง ๆ ก็ต้องบริหารจัดการอย่างคุ้มค่าจริง ๆ มีประสิทธิภาพจริง ๆ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ตามมานอกเหนือจากเรื่องของงบประมาณต่าง ๆ แล้วก็คือว่า ในเรื่องของ ค่าเทอม ดิฉันอยากจะฝากไว้ว่าไม่ควรจะแพงเกินไป ไม่อย่างนั้นมันก็กลายเปึนไก่กับไข่ค่ะ คือค่าเทอมสูงก็ไม่มีคนมาเรียน พอไม่มีคนมาเรียนก็ขาดทุน ไม่คุ้มทุนใช่ไหมคะ มันก็จะวน อยู่แบบนี้นะคะ

อีกประการหนึ่งที่ดิฉันเปึนห่วงนะคะ นอกเหนือจากเรื่องของการบริหาร จัดการแล้ว ก็คือในเรื่องของที่มาของสภามหาวิทยาลัย จากที่ดิฉันดูในนี้ตัวเลข ดิฉันอ่าน ทั้งเล่มนี้แล้ว ทั้งฉบับแล้ว ก็มีตัวเลขที่น่าเปึนห่วงค่ะ ก็คือดูตัวเลขของบุคคลภายนอก ยังเยอะมากจนเกินไปนะคะ คือเนื่องจากดิฉันอยู่กรรมาธิการการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ที่ผ่านมานี้เราก็เห็นข้อพิพาท เราเห็นการร้องเรียน เราเห็นปัญหา ต่าง ๆ นานาระหว่างบุคลากร หรือแม้กระทั่งคณะกรรมการในสภามหาวิทยาลัยที่มา ร้องเรียนเยอะมากเลย ช่วงหลัง ๆ นี้เข้ามาเยอะมากจนเกิดความกังวลว่าเปึนเพราะอะไร เปึนเพราะโครงสร้างมีปัญหาหรือไม่ ทีนี้พอไปดูที่น่ากังวลก็คือว่า ถ้าสภามหาวิทยาลัย มีบุคคลภายนอกมากเกินไป บางครั้งบุคคลภายนอกอาจจะไม่รู้บริบท ไม่เข้าใจลักษณะ สภาพแวดล้อมภายในมหาวิทยาลัยดีเท่ากับบุคคลภายใน ดังนั้น ถ้าเปึนไปได้ก็อยากจะให้ มีสัดส่วนที่เท่ากันทั้งบุคคลภายนอกและภายในนะคะ

ประการต่อมาที่ดิฉันเปึนห่วงอีกประการหนึ่งก็คือ ในมาตรา ๓๙ ในร่าง พ.ร.บ. ฉบับนี้ที่กำหนดอายุของอธิการบดีค่ะ พ้นตำแหน่งเมื่อมีอายุ ๗๕ ป้ ดิฉันมองว่านานเกินไป ด้วยความเคารพนะคะ ดิฉันไม่อยากเอาเรื่องอายุมาเปึนเงื่อนไขหรือเปึนประเด็นในการ ทำงานของผู้ใดก็ตามนะคะ ดิฉันเชื่อมั่นในศักยภาพของบุคคลทุกช่วงอายุ แต่เราต้องยอมรับ สภาพความเปึนจริงอย่างหนึ่งค่ะว่า ร่างกายคนเรานี้มีขีดจำกัด เมื่ออายุมากขึ้นร่างกายเรา ทำงานได้ถดถอยลงถูกไหมคะ ทีนี้การเปึนอธิการบดีนี้ต้องบริหารจัดการเยอะมาก แล้วยิ่งนอก ระบบแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการที่ต้องบริหารบริษัทเอกชนเลย มันต้องบริหารงบประมาณ บริหารจัดการ บริหารบุคลากร คือลักษณะงานเหมือนเปึนผู้บริหารบริษัทเลย คือด้วยอายุ อย่างนี้ ด้วยความสามารถ ด้วยประสบการณ์ ด้วยคุณวุฒิที่มี เปึนอาจารย์มหาวิทยาลัยไม่เปึนไร แต่ถ้าเปึนอธิการบดีขอให้ไม่เกิน ๖๐ ป้ ดิฉันก็ว่าเยอะมาก ๆ แล้วนะคะ แต่ว่ากำหนดไว้เปึน ๗๕ ป้ ดิฉันมองว่ามากเกินไป คือนานเกินไป ก็อยากจะให้ปรับแก้ตรงนี้นะคะ

ประการต่อมาประการสุดท้าย คือในเรื่องของการบริหารจัดการ เรื่องของการ ลงโทษทางพินัย ดิฉันดูตัวเลขแล้วและบอกว่า ลงโทษทางพินัยถ้าเปึนปรับไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท ก็ให้ตัดสินโดยอธิการบดี ซึ่งในกรณีแบบนี้ดิฉันมองว่าก็มีโอกาสที่จะเกิดความไม่โปร่งใส ขึ้นมาได้นะคะ ถ้ามีการรู้จักกันเปึนการส่วนตัวแล้วก็มองว่าไม่เปึนไรหรอกแค่โทษเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง ๕๐,๐๐๐ บาทเองให้อำนาจอธิการบดีไปนะคะ ดังนั้นดิฉันขอปรับแก้ ถ้าเปึนไป ได้ขอเสนอว่าให้คณะกรรมการตัดสินใจทั้งหมดทุกกรณีเลยนะคะ คือไม่ว่าจะเปึนเงินมาก เงินน้อยก็ตามนะคะ ถ้าเราต้องการความโปร่งใสก็ควรจะโปร่งใส ไม่ว่าจะเปึนความผิด มากน้อยหรืออย่างไรก็ตาม เพราะไหน ๆ เราก็นอกระบบแล้วเราก็มีอำนาจในการตัดสินใจ เต็มที่แล้ว เรามีสภามหาวิทยาลัย เรามีคณะกรรมการขึ้นมาเบ็ดเสร็จดูแลขนาดนี้แล้วนะคะ ทั้งหมดทั้งมวลที่ดิฉันเสนอแนะไปนะคะ ก็ด้วยความปรารถนาดีแล้วก็ด้วยความที่อยู่ใน กรรมาธิการ อว. นี้ เราเห็นปัญหาต่าง ๆ นานามากมาย ก็เลยอยากจะเสนอในข้อที่คิดว่า น่าจะเปึนข้อบกพร่อง เปึนช่องโหว่อยู่นะคะ ดิฉันก็อยากจะเห็นมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เติบโตมากขึ้น แล้วก็เปึนที่รองรับของบุคลากร สร้างทรัพยากรบุคคลที่ดีออกมาให้กับ ประเทศเราต่อไปในอนาคตนะคะ ก็ขอฝากไว้เพียงเท่านี้ค่ะท่านประธาน ขอบพระคุณค่ะ