กราบเรียนท่านประธานสภา ที่เคารพ กระผม ชริน วงศ์พันธ์เที่ยง ผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต ๒ อำเภอนครหลวง บางปะหัน มหาราช บ้านแพรก และท่าเรือ พรรคก้าวไกลครับ วันนี้ผมขอ อภิปรายสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติขนส่งทางบกที่เสนอโดยเพื่อนสมาชิก สุรเชษฐ์ ประวีณวงศ์วุฒิ และคณะ ท่านประธานครับ ท่านคงรู้จักจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเป็นอย่างดี แต่ท่านอาจจะไม่ทราบว่าระบบขนส่งของจังหวัดล้าหลังเพียงใด เมื่อเปรียบเทียบกับ กรุงเทพมหานครและปริมณฑลซึ่งอยู่ติดต่อกันเหมือนจมูกกับปาก ทั้ง ๆ ที่จังหวัดของเรา มีเส้นทางคมนาคมทั้งทางบก ทางน้ำ และทางรถไฟที่สามารถเดินทางไปได้ทั่วประเทศ โดยไม่ต้องผ่านกรุงเทพมหานคร เป็นจุดศูนย์กลางการขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศก็ว่าได้ อยุธยาเป็นแหล่งอุตสาหกรรม เกษตรกรรม และธุรกิจการท่องเที่ยวอันดับต้น ๆ ของประเทศ มี ๑๖ อำเภอ ๒๐๙ ตำบล พื้นที่ ๒,๕๐๐,๐๐๐ กว่าตารางกิโลเมตร มีประชากร ประมาณ ๘๒๐,๐๐๐ กว่าคน และประชากรแฝงที่เข้ามาทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม ต่าง ๆ อีกประมาณ ๒๐๐,๐๐๐ คน รวมแล้วมีผู้อยู่อาศัยมากกว่า ๑ ล้านคน แต่ระบบขนส่ง สาธารณะแย่มากครับท่านประธาน ในชั่วโมงเร่งด่วนของทุกวันอยุธยารถติดมากไม่แพ้ กรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในเกาะเมืองและพื้นที่รอบนิคมอุตสาหกรรม ทั้งรถบัส รับส่งพนักงาน รถบรรทุกสินค้า ถ่านหิน พืชผลการเกษตร รถนักเรียน รถยนต์ส่วนบุคคล และจักรยานยนต์ที่มีนับแสนคัน แต่รถประจำทางขนส่งสาธารณะแทบนับคันได้ ถ้าเราสามารถขยายการบริการรถประจำทางให้ครอบคลุม เหมาะสม จะสามารถลด ปัญหานี้ได้อย่างแน่นอน จะทำให้สภาพแวดล้อมของเมืองอยุธยาดีขึ้น ผมขออธิบายถึง ขนส่งสาธารณะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่รถประจำทางที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคโบราณ มี ๕ อย่างนะครับ ๑. รถประจำทางที่ให้บริการในเขตเทศบาลพระนครศรีอยุธยา และเขตเมืองในปัจจุบัน ประกอบด้วยรถสองแถว รถ ๖ ล้อ รถตู้ และรถ Minibus ขนาดเล็ก ที่ปนเปกันไปตามสภาพ มีจำนวนน้อย ระยะเวลาการบริการไม่แน่นอน อัตราค่าโดยสาร ไม่มีมาตรฐาน จนทำให้ประชาชนส่วนใหญ่ไม่นิยมใช้ หันมาใช้รถยนต์ส่วนบุคคล รถรับจ้าง สาธารณะ เช่น ตุ๊กตุ๊ก และจักรยานยนต์รับจ้าง ทำให้นักท่องเที่ยวและประชาชนไม่ได้รับ ความสะดวกในการเดินทาง ๒. รถประจำทางระหว่างอำเภอที่เห็นชัด ๆ ว่าเป็นรถประจำ ทางจริง ๆ ซึ่งมีไม่กี่เส้นทาง เช่น รถบัสหวานเย็นในตำนาน สายวังน้อย-อยุธยา หรือสายเสนา-อยุธยา ที่อนุรักษ์ความเก่าแก่มาร่วมครึ่งศตวรรษครับ ที่เรียกว่า รถหวานเย็น ก็เพราะว่าระยะทางจากต้นทางจนถึงปลายทาง ๒๐ กิโลเมตร แต่ใช้เวลาเดินทางถึง ๒ ชั่วโมงกว่า ๆ นี่ครับเขาเรียกว่ารถหวานเย็น ส่วนอำเภออื่น ๆ ไม่ต้องพูดถึง ไม่มีรถประจำทาง ส่วนใหญ่คนในจังหวัดก็ใช้รถระหว่างจังหวัดที่วิ่งผ่านในบางเส้นทางแทน ๓. รถสาย ระหว่างจังหวัดที่พอจะใช้ได้ก็คือ สายอยุธยา-กรุงเทพมหานคร ที่เป็นรถตู้ขนาดเล็ก หรือ Minibus ที่อาศัยจอดริมถนน หรือตามแหล่งห้างสรรพสินค้า อยุธยาไม่มีสถานี จอดรถขนส่ง ทำให้คนอยุธยาต้องเสี่ยงยืนรอรถประจำทางสายไกล ๆ เช่น สายเหนือ หรือสายอีสานที่แวะจอดรับตามจุดจอดริมถนน นับเป็นสิ่งที่น่าเวทนายิ่งนักของคนอยุธยา ๔. การเดินทางโดยรถไฟที่ประชาชนและนักเรียนใช้บริการอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เมื่อลงถึง สถานีแล้วต้องอาศัยรถตุ๊กตุ๊ก หรือรถจักรยานยนต์รับจ้างต่อไปยังเป้าหมายอีกทีหนึ่ง เนื่องจากรถประจำทางสาธารณะไม่มี หรือมีแต่ก็ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไร ๕. การเดินทางทางเรือ อยุธยามีเพียงท่าเรือที่ข้ามฝั่งแม่น้ำเท่านั้น ในปัจจุบันการเดินทางโดยสารทางเรือแทบจะไม่มี หรือมีเฉพาะเรือท่องเที่ยวขนาดเล็ก เพราะเกรงอันตรายที่มาจากเรือลากจูงสินค้าขนาดใหญ่และขบวนยาว เช่น เรือขนถ่านหิน แป้งมัน ปูนซิเมนต์ ทราย หรือพืชผลการเกษตร ที่วิ่งขึ้นลงตลอดเวลาในแม่น้ำเจ้าพระยา และป่าสัก ที่มีท่าเทียบเรือขนาดใหญ่ตั้งอยู่หลายสิบแห่ง และที่สำคัญอีกประการหนึ่ง อยุธยาไม่มีสถานีขนส่งที่เป็นจุดศูนย์กลางในการจอดรถประจำทางสาธารณะ เคยมีเมื่อ หลายสิบปีก่อนมีการสร้างสถานีขึ้นมา ๒ แห่ง แต่ไม่มีรถประจำทางเข้ามาจอดจนล้มเลิก กิจการไป ในปัจจุบันก็ใช้ถนนเป็นที่จอดรถ โดยแทบจะกล่าวได้ว่าถ้าเป็นนักท่องเที่ยว หรือคนต่างถิ่นมาอยุธยา จะไม่รู้เลยว่ารถประจำทางสายไหนจอดที่ไหน นับว่าเป็นการ บริหารจัดการการขนส่งสาธารณะที่ล้มเหลว ปราศจากคนรับผิดชอบมาเป็นเวลายาวนาน ผมจึงเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งที่จะถ่ายโอนอำนาจ การบริหารจัดการการขนส่งสาธารณะ อยู่ภายใต้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่รู้ปัญหาในพื้นที่ ทั้งเรื่องเส้นทาง สภาพรถ จุดจอดรถ อัตราค่าโดยสาร รวมไปถึงสถานีขนส่งสาธารณะ แล้วต่อไปอาจจะพัฒนาเป็น Application ระบบขนส่งสาธารณะบนโทรศัพท์มือถือเฉกเช่นประเทศอื่น ๆ ที่เขามีกัน อันจะก่อให้เกิด ประโยชน์กับประชาชน นักท่องเที่ยว และสภาพแวดล้อมของเมืองที่ดีขึ้นต่อไป ผมขอสนับสนุนการแก้ไขเพิ่มเติมร่างพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... ตามที่ท่านสุรเชษฐ์ ประวีณวงศ์วุฒิ และคณะ เสนอมาครับ ขอบพระคุณครับ