ท่านประธานสภาที่เคารพ ดิฉัน วรรณวิภา ไม้สน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ เครือข่ายแรงงาน พรรคก้าวไกล ในฐานะผู้เสนอร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... ดิฉันขอใช้เวลาไม่นานในการสรุป เพราะเท่าที่ฟังผู้อภิปรายมากกว่า ๕๐ คนนั้นส่วนใหญ่ เห็นไปในทิศทางเดียวกันว่าถึงเวลาแล้วที่เราควรแก้ไขกฎหมายฉบับนี้เสียที ฟังแล้วก็ชื่นใจค่ะ แล้วรู้สึกมีความหวังมาก ๆ ว่าพรรคแกนนำรัฐบาลคงให้การสนับสนุนทุกร่างแน่ ๆ ก่อนอื่น ดิฉันก็ต้องขอขอบคุณเพื่อนสมาชิกทุกท่านที่อภิปรายสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติฉบับนี้ รวมไปถึงข้อเสนอแนะต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นวันลาปวดประจำเดือนโดยไม่ถือเป็นวันลาป่วย อันนี้เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ ก้าวหน้ากว่าเดิมอีก หรือการเขียนกฎหมายให้รัดกุมไปถึงพ่อแม่ ที่เลี้ยงเดี่ยวอีกด้วย นี่ถือเป็นปรากฏการณ์สำคัญที่สภาผู้แทนราษฎรแห่งนี้นำร่างกฎหมาย ฉบับนี้มาพิจารณาร่วมกันในวาระที่ ๑ ขั้นรับหลักการ ในวันนี้ดิฉันจึงรู้สึกปลาบปลื้ม เป็นอย่างมาก ต้องเรียนประธานแบบนี้ค่ะ ก่อนหน้านี้ดิฉันเป็นผู้นำแรงงานมาก่อน ในทุกวัน สำคัญของแรงงาน อย่างเช่นวันสตรีสากลที่ใกล้จะถึงนี้ รวมถึงวันแรงงาน หรือวันงานที่มี คุณค่า พวกเราก็จะประชุมกันหลากหลายองค์กรเพื่อรวบรวมปัญหาของเหล่าพี่น้อง แรงงานที่สะสมมานานแล้วนำมาสรุปเพื่อยื่นเป็นข้อเสนอ ข้อเรียกร้องต่อรัฐบาลในทุกยุค ทุกสมัย ในแต่ละครั้งที่ดิฉันยื่น ยื่นเสร็จก็แยกย้าย เพราะท้ายที่สุดแล้วเหล่าผู้มีอำนาจไม่เคย ได้นำไปแก้ไขหรือแก้โครงสร้างแต่อย่างใด ยังคงปล่อยให้คนทำงานโดนเอารัดเอาเปรียบ ไปเรื่อย ๆ จนต่ำกว่ามาตรฐานสากล จนในวันนี้ดิฉันได้มาเป็นตัวแทนของคนเหล่านั้นในสภา แห่งนี้จึงไม่ลังเลเลยที่จะยื่นแก้ไขกฎหมายนี้ทันทีที่มีโอกาส แค่เปลี่ยนจากผู้ที่เคยยื่น ข้อเรียกร้องแล้วกลายเป็นกระดาษเปล่าที่โดนทิ้งในวันนั้นมาเป็นผู้เสนอร่างแล้วลงมือทำ ด้วยตัวเองในวันนี้ เพราะมันคือความฝันเดียวที่ทำให้ดิฉันมีความทะเยอทะยานที่จะแก้ โครงสร้างที่ถูกกดทับมานานผ่านสภาอันทรงเกียรติแห่งนี้ ท่านประธานคะ ทุกครั้งที่เราขอ ยื่นเปลี่ยนแปลงคุณภาพชีวิตแรงงานให้ดีขึ้นทีไรก็มักจะมีข้อครหาที่คิดแทนเรามาตลอดว่า เดี๋ยวข้าวของจะแพง เดี๋ยวนายจ้างจะอยู่ไม่ได้ วนเวียนอยู่อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนดิฉัน ไม่แน่ใจและอยากจะตั้งคำถามดัง ๆ เช่นกันว่าข้อเสนอของเรานั้นสุดโต่งหรือเราปล่อยให้ พวกเขาถูกละเมิดและละเลยจนเคยชิน เพราะหลายมาตราตั้งแต่มีกฎหมายฉบับนี้มา ยังไม่เคยมีการแก้ไขด้วยซ้ำ ที่ผ่านมากว่าจะมีกฎหมายแต่ละฉบับในการคุ้มครองสิทธิของ คนทำงานนั้นล้วนแล้วต้องผ่านความเจ็บปวด ความสูญเสีย ผ่านหยดน้ำตามาแล้วทั้งนั้น ท่านทราบไหมว่ากว่าเราจะมีกฎหมายประกันสังคม เราต่อสู้กันมาตั้งแต่ปี ๒๔๙๗ จนท้ายที่สุดกฎหมายประกันสังคมก็ถูกประกาศใช้ในปี ๒๕๓๓ เราใช้เวลาถึง ๓๖ ปี กว่าเรา จะมีกฎหมายความปลอดภัยเราต้องสังเวย ๑๘๘ ชีวิตจากกรณีไฟไหม้โรงงานผลิตตุ๊กตา บริษัท เคเดอร์ อินดัสเทรียล (ไทยแลนด์) ในปี ๒๕๓๖ และต่อสู้เรียกร้องจนมีกฎหมายคุ้มครองความปลอดภัยอาชีวอนามัยและสภาพแวดล้อม ในการทำงาน กว่าจะได้บังคับใช้ก็ตกในปี ๒๕๕๔ รวมแล้ว ๑๘ ปี ว่าเราจะได้วันลาคลอด ๙๐ วันในปี ๒๕๓๖ แรงงานหญิงตั้งท้องต้องรวมตัวอดข้าวประท้วง รวมไปถึงร่างกฎหมาย คุ้มครองแรงงานทั้ง ๓ ฉบับที่เรากำลังพิจารณาอยู่ในขณะนี้ เรามีประกาศแรงงานกฎหมาย ฉบับแรกก็คือ พ.ร.บ. แรงงาน พ.ศ. ๒๔๙๙ ที่ประกาศใช้ ณ วันที่ ๑ มกราคมปี ๒๕๐๐ ถือเป็นกฎหมายฉบับแรกที่กำหนดเรื่องชั่วโมงการทำงาน วันหยุดประจำสัปดาห์ การรวมตัว รวมไปถึงสิทธิในการหยุดลาคลอด แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายเมื่อเกิดการรัฐประหาร ในปีเดียวกันนั้น ก็มีประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๑๙ ให้ยกเลิก พ.ร.บ. แรงงาน พ.ศ. ๒๔๙๙ ทั้ง ๆ ที่ เพิ่งประกาศใช้ไปได้ไม่นาน และกว่าจะมีกฎหมายคุ้มครองแรงงานฉบับใหม่ในปี ๒๕๔๑ ก็กินเวลาไปถึง ๔๑ ปี จนบังคับใช้มาจนถึงทุกวันนี้ และหลายข้อก็ยังคงล้าหลังอยู่ค่ะ จะเห็นได้ว่าแต่ละเรื่องนั้นกว่าจะได้มาล้วนแล้วมาจากการต่อสู้เสมอ ท่านประธานคะ ในสภาวะที่ปัจจุบันนี้เราอยู่ในสังคมสูงวัยที่มีอัตราการตายมากกว่าอัตราการเกิด เราคง ปฏิเสธไม่ได้ว่าในอนาคตนั้นเราจะเกิดวิกฤติในการขาดแคลนแรงงานในหลาย ๆ ประเภท มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วทำไมเราไม่ใช้โอกาสนี้ปฏิรูปกฎหมายคุ้มครองแรงงานให้สอดคล้องกับ สภาวะปัจจุบัน ชื่อพระราชบัญญัติเองก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน และหลายข้อก็ใช้มาตั้งแต่ปี ๒๕๔๑ และยังไม่เคยถูกแก้ไขเลยด้วยซ้ำ นี่ถือเป็นนิมิตหมาย ที่ดีในการพูดคุยและเป็นผลงานของสภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ ๒๖ นี้ด้วย ดิฉันจึงอยากจะ เชิญชวนเพื่อนสมาชิกในสภาแห่งนี้โหวตรับหลักการทั้ง ๓ ร่าง เพราะในรายละเอียด เราสามารถที่จะแก้ไขให้รัดกุมในชั้นกรรมาธิการได้ และทั้ง ๓ ร่างนี้ล้วนแล้วแต่เป็น ร่างพระราชบัญญัติที่มีสาระสำคัญเกี่ยวกับสตรีทั้งสิ้น ในวันสตรีสากลที่จะถึงนี้ผลการโหวต ของพวกเราทุกคนจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าที่เราบอกว่าเห็นอกเห็นใจผู้ใช้แรงงาน แล้วเราปฏิบัติกับพวกเขาแบบไหน มาพิสูจน์ผ่านการกระทำไปด้วยกันว่าวันสตรีสากลหรือ วันแรงงานรอบนี้จะไม่ใช่แค่วันที่แรงงานออกมาเดินขบวนแล้วยื่นข้อเรียกร้องต่อรัฐบาล เสร็จแล้วก็แยกย้าย แล้วปีหน้ามายื่นกันใหม่เหมือนทุกครั้ง แต่ขอให้เป็นปีที่แรงงาน ทั่วประเทศจะออกมาเฉลิมฉลองและรำลึกถึงวีรชนที่ต่อสู้เพื่อคนทำงานมาอย่างยากลำบาก สุดท้ายนี้ดิฉันอยากจะขอเชิญชวนเพื่อนสมาชิกให้มาเป็นส่วนหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์นี้ ไปด้วยกันเพื่อให้ลูกหลานของเราที่กำลังจะเติบโตมาเป็นผู้ใช้แรงงานในอนาคตพูดถึง พวกเราว่าได้ทำและทิ้งอะไรไว้ให้กับพวกเขาบ้างโดยไม่ต้องมีการรวมตัวหรือสูญเสีย อีกต่อไป สุขสันต์วันสตรีสากลค่ะ ขอบคุณค่ะท่านประธาน