นางสาวภัสริน รามวงศ์ กรุงเทพมหานคร

เรียนท่านประธานที่เคารพค่ะ ดิฉัน ภัสริน รามวงศ์ ผู้แทนคนบางซื่อ ดุสิต พรรคก้าวไกล วันนี้ขอร่วมอภิปรายรับหลักการ ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... แล้วก็โดยเฉพาะของคุณเซีย จำปาทอง และคณะ สส. พรรคก้าวไกลค่ะ วันนี้ดิฉันอยากจะผลักดันประเด็นแรงงานเข้าสู่ สภา และอีก ๒ วันที่จะถึงนี้ทั่วโลกก็เฉลิมฉลองเป็นวันสตรีสากลในวันที่ ๘ มีนาคมของทุกปี ในโอกาสนี้ดิฉันขอสรรเสริญแรงงานหญิงและแรงงานผู้มีความหลากหลายทางเพศทุกท่าน ต่อสู้เพื่อผลักดันให้เกิดสิทธิสวัสดิการแรงงานมาโดยตลอด จากวันที่เริ่มลุกขึ้นสู้จนสามารถ ผลักดันให้เกิดกฎหมายลาคลอด ๙๐ วันได้สำเร็จ ในวันนี้ผู้หญิงเหล่านี้มีอายุ ๕๐-๖๐ ปีแล้ว แต่ลูกของพวกเธอก็ยังต้องเผชิญวงจรเดิม ๆ ยังมีภาระหนี้สิน การทำงานหนัก ส่งเงินกลับไป ยังบ้านเกิดจุนเจือพ่อแม่ ลูกหลานที่ต้องส่งกลับไปเรียนที่ต่างจังหวัด ในขณะที่ตัวเองได้แต่ Video Call โทรหาตายายให้คลายคิดถึง นอกจากนี้ปัจจุบันปัญหาการเลือกปฏิบัติยังคงมีอยู่ ในสังคมไทย โดยมองว่าผู้หญิงไม่เท่ากับผู้ชาย หลายครั้งจึงเกิดปัญหาในที่ทำงาน เช่น ไม่มีการเลื่อนตำแหน่ง การได้รับค่าจ้าง การได้รับสิทธิสวัสดิการต่ำกว่าแรงงานชาย บางกรณี ไม่มีแม้กระทั่งโบนัสประจำปี ด้วยเหตุผลที่ว่านายจ้างมองว่าแรงงานหญิงวันหนึ่งอาจจะ ตั้งครรภ์และคลอดบุตร ซึ่งนายจ้างมองว่าเป็นอุปสรรคต่อโรงงาน บางกรณีการตั้งครรภ์ นายจ้างจ้างให้ออกจากงานโดยมองว่าไม่ใช่ภาระที่ต้องจ่าย แต่เป็นภาระทางธรรมชาติที่คน มีมดลูกต้องรับผิดชอบเอง มิติของรัฐแทบจะไม่มีนโยบายหรือมาตรการในการพัฒนาแรงงาน หญิงเลยค่ะ แต่กลับเรียกร้องให้พวกเธอเป็นผู้รับผิดชอบต่อการมีบุตร เมื่อรัฐต้องการ ประชากรจำนวนมาก แล้วก็แก้ไขสถานการณ์สังคมสูงวัย กระตุ้นให้ผู้หญิงมีลูกกันเยอะ ๆ แต่กลับไม่คำนึงถึงภาระงานที่พวกเธอต้องแบกรับค่ะ รวมถึงสถานะในบ้านที่ต้องเจอ ไม่ว่า การเป็นลูกสาว การเป็นแม่ การเป็นเมีย ถ้าเศรษฐกิจภายในครัวเรือนยังไม่ดีขึ้น ไม่มีค่าแรง ที่เพียงพอต่อการดำรงชีวิต ไม่มีสวัสดิการที่เหมาะสมต่อการมีบุตร เราจะเอาเรี่ยวเอาแรง ที่ไหนไปมีลูกคะท่านประธาน ในขณะที่รัฐมนตรีก็ยังเอาแต่กล่าวโทษผู้หญิงไม่ยอมมีลูก แต่ก่อนที่จะโยนภาระให้ผู้หญิงดิฉันคิดว่าเราต้องมีการปรับเปลี่ยนนโยบายกันก่อน นโยบาย ที่เราสามารถทำได้โดยไม่ต้องใช้งบประมาณ อย่างเช่นการให้สิทธิการลาเพื่อการดูแลบุตร การให้สิทธิการลาของพ่อ การเพิ่มจำนวนวันสิทธิลาคลอดซึ่งปัจจุบันอยู่ที่ ๙๘ วันเป็น ๑๘๐ วัน และยังแบ่งให้คู่สมรสได้ ๙๐ วัน ต้องเกิดขึ้นได้จริง และสามารถมีโอกาสได้วันลา เพิ่มขึ้นในอนาคตได้ด้วย ต้องเริ่มที่นโยบายเช่นนี้เป็นลำดับแรกค่ะท่านประธานถึงจะ แสดงออกให้เห็นว่ารัฐบาลจริงจัง จริงใจกับนโยบายสิทธิอนามัยเจริญพันธุ์ ให้สมกับที่ รัฐมนตรียกเป็นวาระแห่งชาติการส่งเสริมการเกิดค่ะ ดิฉันขออนุญาตเอ่ยนาม คุณหมอ ชลน่านได้เคยพูดไว้ว่าต้องเปลี่ยนทัศนคติและค่านิยมของคนรุ่นใหม่ให้เข้าใจว่าการเกิด คือการให้ที่ทรงคุณค่าที่สุด แต่ท่านประธานคะ สิ่งที่การให้นั้นอาจจะดีไม่แพ้กันคือการให้ คุณภาพชีวิตที่ดีกับผู้หญิง การให้คุณภาพชีวิตที่ดีกับเด็ก กับผู้สูงอายุแก่คนในครอบครัวค่ะ หากรัฐบาลมีความจริงใจต่อการแก้ไขปัญหานี้ดิฉันมั่นใจว่ารัฐบาลจะกล้าชนกับนายทุนเพื่อ พี่น้องผู้ใช้แรงงานที่รัฐบาลได้เคยหาเสียงและกำหนดนโยบายด้านแรงงานเอาไว้ในอดีตค่ะ ชีวิตคนจะมีคุณภาพมากแค่ไหนคะท่านประธาน หากทำงานหัวถึงหมอนก็หลับ ไม่มีเรี่ยว ไม่มีแรง นอนเท่าไรก็ไม่เคยพอ กินเท่าไรก็ไม่เคยอิ่มค่ะ จะวางแผนการเงินในระยะยาว ได้อย่างไร ทั้งค่าเทอมลูก ค่าอยู่ ค่ากิน ดังนั้นดิฉันขอสนับสนุนการผ่านร่างกฎหมายฉบับนี้ ที่ไม่เพียงแต่ให้ความสำคัญกับชีวิตการทำงาน แต่ยังรวมไปถึงชีวิตที่อยู่นอกเหนือจาก การทำงาน ต่อยอดไปถึงสิทธิสวัสดิการที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ เช่น การมีประจำเดือน เป็นการให้ ความสำคัญกับผู้ใช้แรงงานค่ะ ให้ความเข้าใจที่ครอบคลุมที่ดูเหมือนแล้วว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่มันไม่เคยเล็กน้อยสำหรับคนมีมดลูกเลยค่ะท่านประธาน การให้ความสำคัญเรื่องดังกล่าว ในระดับสวัสดิการภาครัฐจึงจำเป็นอย่างยิ่ง สานต่อเจตนารมณ์ของแรงงานหญิง นักต่อสู้เพื่อ สิทธิแรงงานหญิงมากว่า ๓๐ ปีที่แล้วค่ะ ดิฉันประชาสัมพันธ์กฎหมายนี้ในพื้นที่เขตบางซื่อ เขตดุสิตค่ะ เห็นแววตาของประชาชนมีความคาดหวัง ประชาชนคาดหวังว่ากฎหมาย ฉบับนี้จะทำให้ชีวิตเขา ลูกหลานเขามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น มีเวลากินข้าวเย็นร่วมกัน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทุกท่าน การกดปุ่มโหวต ๑ ครั้งของท่านมีอำนาจในการกำหนด ชะตาของชาวบ้านค่ะ ดิฉันจึงขอสนับสนุนร่างทั้ง ๓ ร่างเพื่อพี่น้องผู้ใช้แรงงานทุกคน ขอบคุณค่ะ