นายฉัตร สุภัทรวณิชย์ นครราชสีมา

กราบเรียนท่านประธานที่เคารพ ผม ฉัตร สุภัทรวณิชย์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา เขต ๑ แม่ย่าโม ขออนุญาตท่านประธานร่วมอภิปรายร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ..) พ.ศ. .... ครับ ผมเป็นเสียงหนึ่งที่อยากจะสนับสนุนทั้ง ๓ ร่างที่เรากำลังอภิปรายกัน ในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นร่างของท่านเซีย จำปาทอง และคณะ ร่างของท่านวรรณวิภา ไม้สน แล้วก็ร่างของพรรคภูมิใจไทย แต่ผมมีรายละเอียดที่น่าสนใจเพิ่มเติมในส่วนของร่างท่านเซีย จำปาทอง ที่มาร่างของท่านเซีย จำปาทอง นั้นผมได้มีโอกาสติดตามการทำงาน ตลอดจน สัปดาห์ที่แล้วเราได้ไปที่สวนอุตสาหกรรมสุรนารีซึ่งเป็นย่านที่มีโรงงานอุตสาหกรรมไปลง พื้นที่ ไปพูดคุยกับพี่น้องแรงงานที่เลิกงานมาเดินตลาด เราได้อธิบายประชาสัมพันธ์สิ่งที่ จะเกิดขึ้นหากมีการรับร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานฉบับก้าวไกล มันมีแนวความคิด ที่ผมอยากจะนำเสนอท่านประธาน ๒ ประการ

ประการแรก เรามักจะพูดว่าการที่จะเพิ่มสวัสดิการ เพิ่มค่าแรง สิ่งเหล่านี้ จะกระทบกระเทือนต่อต้นทุนของ SMEs จะทำให้ SMEs เกิดปัญหา นั่นก็เป็นข้อเท็จจริง และข้อเท็จจริงอีกประการหนึ่งก็ต้องยอมรับว่าเกิดการปิดกั้น เกิดการกังวล แล้วก็ไม่ได้ มีการที่จะปรับค่าแรงหรือคุ้มครองแรงงานอย่างที่ถูกที่ควร ข้อเท็จจริง ๒ ข้อนี้ไม่ควรเอามา ต่อต้านซึ่งกันและกัน เราควรหาจุดที่สมดุลร่วมกัน ทีนี้กฎหมายที่เรานำเสนอในวันนี้ ไม่ใช่เพียงแค่สำหรับกลุ่มคนเล็ก ๆ ครับท่านประธาน กฎหมายคุ้มครองแรงงานฉบับนี้ จะช่วยคนหมู่มาก จะช่วยแรงงานต่าง ๆ อีกมากมาย ในพื้นที่จังหวัดนครราชสีมามีโรงงาน อุตสาหกรรมเยอะ แล้วก็อยู่ในหลายพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นสวนอุตสาหกรรมสุรนารี นวนคร ๒ นวนครใหม่ แล้วก็ยกตัวอย่างในพื้นที่เขตเมือง ตำบลในเมืองก็มีแรงงานแฝงซึ่งเข้ามาทำงาน รูปแบบต่าง ๆ ในตัวเมืองโคราช ว่ากันว่ามีถึง ๒๐๐,๐๐๐-๓๐๐,๐๐๐ คนทีเดียว แล้วถ้าเรา มองไปจุดอื่น ๆ อีกละครับ ที่เขาใหญ่ ที่ปากช่อง ยังจะมีแรงงานแฝงที่เข้ามาทำมาหากิน อีกมากมายขนาดไหน ผมอยากจะชวนเพื่อน ๆ ทุกคนมาดูว่าคนทำงานทุกวันนี้ขาดทุนครับ ค่าตอบแทนไม่ว่าจะสูงขนาดไหน มาตรฐานอย่างไร การทำงานแต่ละชิ้นมีต้นทุนที่สูง คืนต้นทุนยาก ต้นทุนที่ว่านี้ก็คือต้นทุนทางใจ แล้วก็ต้นทุนทางกาย เราปฏิเสธไม่ได้ว่าการใช้ ร่างกายและจิตใจของเราในการทำงานทุกวันสิ่งเหล่านี้เป็นต้นทุน การฟื้นฟูต้นทุนเหล่านี้ เช่น ออกไปเติมทุนด้วยพลังบวก หยุดพัก Recovery Recharge Retreat ออกไปเที่ยว หรือแม้กระทั่งบำบัดด้วยการ Shopping มันคือส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิตครับ ร่าง พ.ร.บ. ของท่านเซียมี Keyword ที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งก็คือการใช้ชีวิต การคุ้มครองแรงงาน สิ่งที่ผมเห็นทุกวันนี้คือแรงงานไทยทำงานหนักแต่ไร้วันพัก บางทีที่ไม่มี OT แต่โอฟรีเท่านั้น ทำงานกันขนาดนี้แล้วตรงไหนละครับคือเวลาใช้ชีวิต มีข่าวที่ออกมาแล้วสะเทือนใจข่าวหนึ่ง ก็คือทำงานหนักจนเสียชีวิตคาโต๊ะ ทั้งทำงานควบ ทำงานเกิน ๕ วัน ทะลุไปเป็นอาทิตย์ต่อเนื่องกัน ไหนจะช่วยพนักงาน อีกข่าวหนึ่งก็คือ พนักงานทำงานหนักสลบเหมือดไปเลย ๓ วัน สาเหตุมาจากโหมงานหนัก พักผ่อนน้อย กินอาหารไม่ตรงเวลา ไม่ดูแลสุขภาพ นี่ละครับการลงทุนที่ขาดทุน จากข่าวเราจะเห็นว่า ทั้ง ๒ กรณีพวกเขาใช้ต้นทุนทางกายและทางใจไปเยอะมากจนลืมที่จะออกไปใช้ชีวิต เพราะการทำงานบีบรัดเอาไว้ มีอีกเคสหนึ่งครับท่านประธาน เกิดขึ้นที่โคราชเมื่อหลายเดือนก่อน หัวข้อคือ ขอลางานไปดูใจแม่ ผมเชื่อว่าหลายท่านเห็นข่าวนี้สะเทือนใจไม่ต่างจากผม สิทธิที่ จะลาไปดูแลผู้ป่วย คนใกล้ชิด มันต้องถูกนำมาใช้ มันเป็นสิทธิที่คนทำงานพึงต้องได้ นี่ผมยัง ไม่ได้กล่าวถึงคนทำงานนอกระบบ คนทำงานนอกระบบไม่ว่าจะเป็น Freelance พี่ ๆ น้อง ๆ Rider พนักงานจ้างเหมา พวกเขาไม่ได้รับการคุ้มครอง ไม่มีสวัสดิการ ไม่มีสถานะแรงงาน ด้วยซ้ำ หากินกันเลือดตาแทบกระเด็น จะพักยังไม่กล้าพักเพราะว่ากลัวเงินไม่พอใช้ แล้ว เจ้านายก็ไม่ให้ลา แต่บางท่านที่ไหนก็ไม่ทราบ ณ ที่แห่งหนึ่ง พักนานจนลืมไปเลยว่า เคยมีงานหรือเปล่า พ.ร.บ. นี้จะมีผู้ที่ได้รับผลประโยชน์มากมาย ไม่เว้นแม้กระทั่งท่าน หรือท่าน หรือท่าน ทุกคนที่เป็นมืออาชีพ สุดท้ายนี้ผมขอสะท้อนถามท่านทั้งหลาย ตัวท่านเอง ยังอยากจะพัก เหตุไฉนแรงงานผู้ขับเคลื่อนประเทศนี้จึงไม่สามารถพักและรับการคุ้มครอง ตามสิทธิได้ละครับ คนทำงานต้องได้รับสิทธิคุ้มครองแรงงานฉบับนี้ และฝากถึงประชาชน ที่ฟังนะครับ หากท่านกำลังโหมงานหนักขอให้ออกไปใช้ชีวิตบ้าง พักผ่อนให้เพียงพอ ฟูมฟัก ถนอมทุนทางใจและกายของท่านให้ดี และร่วมกันสนับสนุนกฎหมายคุ้มครองแรงงงานฉบับนี้ไป ด้วยกัน ขอบคุณครับ