เรียนท่านประธานที่เคารพครับ ผม ณกร ชารีพันธ์ ผู้แทนราษฎรของพี่น้องชาวมุกดาหาร เขต ๒ ประกอบด้วยอำเภอนิคมคำสร้อย อำเภอหนองสูง อำเภอดงหลวง อำเภอคำชะอีครับ ผมขออภิปรายสนับสนุนญัตติเรื่องขอให้ สภาผู้แทนราษฎรตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาแนวทางการแก้ไขปัญหา การเข้าถึงสิทธิรัฐธรรมนูญด้านการพัฒนาสาธารณูปโภคและโครงสร้างพื้นฐานของชุมชน ท้องถิ่นในเขตป่าสงวนแห่งชาติและป่าอนุรักษ์
ท่านประธานครับ วันนี้ผมขอพูดแทนพี่น้องชาวมุกดาหารเรื่องปัญหาที่ดิน จังหวัดมุกดาหารครับ การที่มีที่ดินทำกินที่มีเอกสารสิทธิเป็นของตนเอง เป็นหมุดหมาย สำคัญในการสร้างความมั่นคงให้กับพี่น้องประชาชน ท่านประธานครับ ปัจจุบันที่ดิน ในประเทศเรา ๓๐๐ ล้านไร่ เป็นที่ดินป่าสงวน ๑๔๔ ล้านไร่ คิดเป็น ๔๖ เปอร์เซ็นต์ กรมที่ดิน ๑๓๐ ล้านไร่ คิดเป็น ๔๐ เปอร์เซ็นต์ ส.ป.ก. ๓๔ ล้านไร่ คิดเป็น ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ที่ดินราชพัสดุ ๙ ล้านไร่ คิดเป็น ๓ เปอร์เซ็นต์ จะเห็นได้ว่ารัฐถือครองที่ดินเกือบ ๖๐ เปอร์เซ็นต์ของประเทศนี้ การที่รัฐส่วนกลางถือที่ดินมากเกินไปทำให้ประเทศเรา ไม่เกิดการพัฒนาในทุกพื้นที่ ท่านประธานครับ ในพื้นที่จังหวัดมุกดาหารของผมมีพื้นที่ป่า อนุรักษ์สูงถึง ๘๕๐,๐๐๐ ไร่ คิดเป็น ๓๒ เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ทั้งหมด ซึ่งสูงที่สุด ในภาคอีสานนะครับท่านประธาน ถามว่าผมภูมิใจไหม ผมตอบเลยว่าไม่ภูมิใจเลยสักนิดครับ ท่านประธาน เพราะพื้นที่เหล่านี้ได้มาจากคราบน้ำตาของพี่น้องประชาชนที่ถูกกระทำจาก รัฐส่วนกลางครับท่านประธาน คิดมาจากส่วนกลางไม่ได้เห็นหัวพี่น้องประชาชนในพื้นที่
ท่านประธานครับ ผมลงพื้นที่โดยเฉพาะพื้นที่บริเวณภูเขา ผมขอยกตัวอย่าง บ้านมะนาว ตำบลพังแดง อำเภอดงหลวง จังหวัดมุกดาหาร พี่น้องยังไม่มีเอกสารสิทธิ เป็นของตัวเองทั้งหมู่บ้านนะครับท่านประธาน จะสร้างโรงเรียน ศูนย์เด็กเล็กอะไรต่าง ๆ ก็ไม่มีสิทธิทำในพื้นที่ครับ การสร้าง การเวนคืนที่ดิน รวมไปถึงตำบลกกตูม อำเภอดงหลวง ที่เป็นพื้นที่ที่ไม่มีเอกสารสิทธิ เป็นพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม หากจะอนุรักษ์พื้นที่ป่าควรจะอนุรักษ์ คุณภาพชีวิตของพี่น้องประชาชนร่วมด้วย ประชาชนไม่สามารถสร้างความมั่นคงได้ มาเป็นร้อยปี เนื่องจากไม่มีเอกสารสิทธิครับท่านประธาน ผมเห็นโรงแรมในหลายพื้นที่ อยู่บนภูเขาสร้างได้ครับ แต่ทำไมพอพี่น้องประชาชนอยากมีบ้านเลขที่เป็นของตัวเอง มีที่ดิน เป็นของตัวเอง ไม่สามารถทำได้ ถูกจับติดคุกครับท่านประธาน ในพื้นที่ของผมจังหวัด มุกดาหาร โดยเฉพาะอำเภอนิคมคำสร้อย ในบ้านเกิดของผมอำเภอนิคมคำสร้อย จังหวัด มุกดาหาร มีคำว่า นิคม เพราะว่าเป็นพื้นที่ของนิคมสร้างตนเองหรือพื้นที่ นค. จัดตั้ง เพื่อบำรุงขวัญกำลังใจให้พี่น้องที่อยู่ห่างไกลในเขตนิคม จัดตั้งตั้งแต่ปี ๒๔๙๙ จัดสรรที่ดิน มาเกือบ ๖๐ ปี มีที่ดินทั้งหมด ๑๑๘,๗๕๐ ไร่ เป็นสมาชิกนิคมสร้างตนเองอยู่ที่ประมาณ ๒,๗๘๒ ครัวเรือน ได้จัดสรรที่ดินทำกินให้ประชาชนไปแล้ว ๕๙๒ ราย คิดเป็นจำนวนแปลง อยู่ที่ ๖๒๗ แปลง สรุปแล้วออกเอกสารสิทธิ ๖๐ ปี ออกไปได้แค่ ๙.๓ เปอร์เซ็นต์เท่านั้นครับ สิทธิทำกินที่ไม่ออกเอกสารสิทธิอยู่ที่ ๖๔ เปอร์เซ็นต์ หรือ ๘๕,๐๐๐ กว่าไร่ และเป็นที่ป่า ไม่สามารถออกเอกสารสิทธิได้อีก ๒๕ เปอร์เซ็นต์ หรือคิดเป็น ๓๐,๐๐๐ กว่าไร่
ท่านประธานครับ พี่น้องชาวนิคมคำสร้อยอยู่มาเป็นร้อยปี ไม่มีเอกสารสิทธิ จึงทำให้เราไม่สามารถพัฒนาพื้นที่ได้อย่างเต็มศักยภาพ ถึงเวลาแล้วครับท่านประธาน รัฐส่วนกลางมีอำนาจมากมาย ต้องกระจายอำนาจมาให้ท้องถิ่น เพื่อให้เราตัดสินใจในการ ออกแบบพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นการสร้างถนน การวางท่อประปา การสร้างศูนย์เด็กเล็ก สร้างอาคารเรียนใหม่ ให้อำนาจมาที่ท้องถิ่นเถอะครับ ไม่มีใครเข้าใจประชาชนของเรา เท่าท้องถิ่นอีกแล้ว ตลกร้ายมากครับท่านประธาน พื้นที่ของผมอำเภอนิคมคำสร้อย มีกังหันลมบนพื้นที่ป่า ๔๐๐ กว่าไร่ แต่ อบต. จะขอสร้างศูนย์เด็กเล็กสักที่ยากลำบาก เหลือเกินนะครับท่านประธาน ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าประเทศนี้มันเป็นประเทศของใครกันแน่ ประเทศเราเป็นของนายทุนหรือว่าเป็นของประชาชนกันแน่ครับ
ท่านประธานครับ ผมขออนุญาตสรุปตรงนี้นะครับ ผมคิดว่าการสำรวจพื้นที่ จัดทำข้อมูลป่าไม้บ้านเรามีปัญหา เรามองเห็นแต่ภาพแผนที่ เราไม่ได้เข้ามาสำรวจพื้นที่จริง จึงทำให้ผลกระทบมาตกที่พี่น้องประชาชน มีคดีฟ้องร้องรกโรงรกศาลเต็มไปหมด ไม่ใช่ว่า พ่อแม่พี่น้องประชาชนละโมบอยากได้ป่าหรือว่าที่ดินเป็นของตัวเองหรอกครับ แต่เชื่อเถอะครับ วันนี้รัฐบาลต้องให้ความชัดเจนกำหนดขอบเขตให้แน่ชัด ถ้าประชาชนอยู่ก่อนก็ออกเอกสารสิทธิ ให้พี่น้องประชาชนเถอะครับ
สุดท้ายนี้ผมก็คงไม่อยากอวดอ้างหรอกครับว่า ประเทศเรามีทรัพยากร ธรรมชาติที่ดีที่สุดในโลก แต่ทรัพยากรที่เกิดขึ้นอยู่บนคราบเลือด คราบรอยน้ำตาของพี่น้อง ประชาชนที่ต้องเสียสละจากการที่รัฐบาลไม่ยอมกระจายอำนาจมาที่ท้องถิ่น ขอบคุณครับ ท่านประธาน