ศรีโสภา โกฏคำลือ อภิปรายปัญหาของประชาชนชาติพันธุ์ในพื้นที่ห่างไกล ทั้งด้านโครงสร้างพื้นฐาน การเดินทาง การขนส่งสินค้า การเข้าถึงการศึกษาและบริการสาธารณสุขที่ยังล้าหลัง รวมถึงกรณีการคลอดบุตรโดยหมอตำแยที่สะท้อนความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงระบบสุขภาพ พร้อมเรียกร้องให้รัฐเร่งพัฒนาคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน ทั้งการส่งเสริมทักษะอาชีพ ต่อยอดภูมิปัญญาท้องถิ่นผ่านการอัพสกิลและรีสกิลแรงงาน เพื่อสนับสนุนร่าง พ.ร.บ.สภาชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทยอย่างมีประสิทธิภาพ
ท่านประธานที่เคารพ ดิฉัน นางสาวศรีโสภา โกฏคำลือ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ เขต ๑๐ พรรคเพื่อไทย วันนี้ดิฉันจะอภิปรายในหัวข้อเกี่ยวกับ ร่างพระราชบัญญัติสภาชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย พ.ศ. ....
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิดคลิปภาพ)
ท่านประธานคะ พื้นที่ที่อยู่ ในความดูแลของดิฉัน ไม่ว่าจะเป็นอำเภอฮอด อำเภออมก๋อย อำเภอดอยเต่าและ อำเภอแม่แจ่ม ล้วนเต็มไปด้วยพี่น้องประชาชนที่เป็นชาติพันธุ์ ซึ่งดิฉันได้มีโอกาสใกล้ชิด คลุกคลี สัมผัสกับชีวิตพวกเขามาโดยตลอดตั้งแต่ยังไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง จนถึงวันนี้ ที่ดิฉันกลายมาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นตัวแทนของพวกเขา ดังนั้นวันนี้ดิฉัน ขออภิปรายถึงประเด็นปัญหาของพี่น้องประชาชนกลุ่มนี้ โดยแบ่งออกเป็น ๔ ประเด็นค่ะ ท่านประธาน
๑. โครงสร้างพื้นฐาน ด้วยความที่พี่น้องชนชาติพันธุ์เกือบทั้งหมดอยู่อาศัย บนพื้นที่ห่างไกล พวกเขาจึงประสบปัญหาของการไปมาสัญจรการเดินทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงฤดูฝนที่มีภูมิภาคประเทศย่ำแย่ การขนส่งพืชผลทางการเกษตร ซึ่งเป็นอาชีพหลัก ที่พวกเขาต้องไปใช้เลี้ยงปากเลี้ยงท้องจึงเป็นไปอย่างยากลำบาก บางครั้งพายุเข้าฝนตกหนัก เส้นทางถูกตัดขาด จราจรสัญจรไปมาลำบากแล้วก็ไปมาไม่ได้เลยค่ะ แม้แต่ครูดอยที่ขึ้นไป สอนหนังสือให้กับลูกหลานชาวชาติพันธุ์ โดยใช้มอเตอร์ไซค์คันเดียวของเขาบางครั้งเส้นทาง เป็นดินโคลน สะพานชำรุดเสียหาย กว่าจะลากเอามอเตอร์ไซค์คู่ใจไปถึงโรงเรียนบนดอยได้ ก็ปาไปครึ่งค่อนวันแล้ว ท่านประธานคะ ปัญหาโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้เป็นเรื่องที่ต้องแก้ไข และพัฒนาให้ดีขึ้นในระยะยาว ซึ่งดิฉันในฐานะผู้แทนของพวกเขาก็จะขออนุญาตนำปัญหา ของพวกเขามาหารือในสภาแห่งนี้เป็นระยะ ๆ เพื่อให้พื้นที่ทุกอำเภอพัฒนาขึ้นโดยเร็วค่ะ
เรื่องที่ ๒ ที่ดิฉันอยากพูดถึงคือเรื่องสิทธิค่ะท่านประธาน เรื่องสิทธิของ กลุ่มชาติพันธุ์เป็นประเด็นที่ได้รับความสำคัญและพูดถึงเป็นอย่างมากในระดับสากล ไม่ว่าจะ เป็นสิทธิทางด้านความเท่าเทียมไม่เลือกปฏิบัติ สิทธิในการกำหนดเจตนารมณ์ของตัวเอง สิทธิที่ดินของตัวเอง เขตแดนและทรัพยากร สิทธิทางวัฒนธรรม สิทธิทางการเมืองและอื่น ๆ ในประเด็นนี้ดิฉันขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดลึกนะคะ เนื่องจากมันสามารถแตกย่อย ไปถึง ๑๐ ประเด็นเลย ดิฉันเพียงอยากจะชี้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ โดยให้รัฐไทย ต้องเคารพสิทธิและให้เกียรติ ให้โอกาสพวกเขาให้เทียบเท่ากับคนส่วนใหญ่ทั้งประเทศ โดยใช้มาตรฐานเดียวกันกับนานาประเทศค่ะ
เรื่องที่ ๓ คือสาธารณสุข ท่านประธานค่ะ ในอดีตกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่ ของดิฉันคลอดลูกโดยใช้การตัดสายสะดือโดยไม้ไผ่ ในยุคการแพทย์ที่ยังไม่เจริญก้าวหน้า อย่างปัจจุบันนี้ เชื่อไหมคะว่าทุกวันนี้ในพื้นที่ของดิฉันมีกลุ่มชาติพันธุ์บางคนบางส่วน ยังทำคลอดโดยใช้หมอตำแยตัดสายสะดือด้วยไม้ไผ่ที่เหมือนกับ ๑๐๐ ปี ยกตัวอย่างได้เลย คือน้องชินภาพ ภาพที่ทุกคนเห็นอยู่นะคะ น้องเพิ่งเกิดได้ ๒ เดือน เขาเป็นครอบครัว ชาวปกาเกอะญอที่อำเภออมก๋อย ซึ่งลืมตาดูโลกด้วยหมอตำแยค่ะ โดยทุกวันนี้น้องอายุแค่ ๗ เดือนเท่านั้นค่ะทุกคน ซึ่งเป็นเหตุนี้ก็เพราะอำเภออมก๋อยยังขาดบุคลากรทางการแพทย์ ไม่มีสถานีอนามัยที่มีความพร้อม และนี่คือปัญหาด้านสาธารณสุขที่ต้องแก้ไขและพัฒนา เพื่อเสริมสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นกับพวกเขา นับตั้งแต่วันแรกที่เขาลืมตาดูโลกค่ะ
เรื่องสุดท้าย คือเรื่องการเสริมทักษะฝึกอาชีพ ท่านประธานคะ ดิฉันเคย อภิปรายเรื่องของ Upskill Reskill หรือการเสริมทักษะเดิม เพิ่มทักษะใหม่ให้กับแรงงาน ทั่วประเทศมาแล้ว ดิฉันบอกไว้เลยว่ากลุ่มชาติพันธุ์คือกลุ่มเป้าหมายที่ดีมาก ๆ ที่เราควร จะเข้าไป Upskill Reskill ให้ เพราะจากการที่ใกล้ชิดกับพวกเขามาโดยตลอดดิฉันมั่นใจ ในศักยภาพและความสามารถของพี่ ๆ น้อง ๆ กลุ่มนี้มีสูงมาก ขาดแต่เพียงโอกาสการฝึกฝน เพื่อให้เกิดความรู้ ความชำนาญ ซึ่งถ้าเราเข้าไปเติมเต็มตรงนี้นอกจากพวกเขาจะกลายเป็น แรงงานที่มีคุณภาพสูงแล้ว มีอาชีพใหม่ ๆ เสริมสร้างรายได้เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง พัฒนาคุณภาพชีวิตของตนเองได้แล้ว ประเทศไทยของเรายังจะได้แรงงานชั้นดีเพิ่มขึ้นอีก เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้กลุ่มพี่น้องชาติพันธุ์ยังมีภูมิปัญญาที่ตกทอดจากบรรพบุรุษ เช่น งานศิลปหัตถกรรม งานฝีมือต่าง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์โดยเฉพาะที่ไม่เหมือนใครเลย ดิฉันได้เห็นฝีมือของ กลุ่มพี่น้องชาติพันธุ์ในพื้นที่ของดิฉันมาเป็นจำนวนมาก และอยากเห็นว่าควรนำมาต่อยอด เพิ่มมูลค่าสร้างรายได้ เช่น การเอาเสื้อผ้ามีลวดลายของชาวเขามาปรับเป็นรูปแบบ ให้ทันสมัยเป็นสากลยิ่งขึ้น ถ้าทำได้ก็จะสามารถเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มรายได้พัฒนา คุณภาพชีวิตของพวกเขาไปพร้อม ๆ กันค่ะ ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ดิฉันอยากฝากไว้เป็นแนวคิด เพื่อประกอบพิจารณาร่างพระราชบัญญัติสภาชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย พ.ศ. .... ขอบคุณค่ะท่านประธาน