นายราชิต สุดพุ่ม นครศรีธรรมราช

กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ กระผม นายราชิต สุดพุ่ม สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตเลือกตั้งที่ ๑ จังหวัดนครศรีธรรมราช พรรคประชาธิปัตย์ครับ กระผมขออภิปรายสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พระราชกำหนดการประมง พ.ศ. ๒๕๕๘ พ.ศ. .... ที่ท่านพิทักษ์เดช เดชเดโช พรรคประชาธิปัตย์ และคณะเสนอเสนอดังนี้ครับ ท่านประธานครับ ประเทศไทยเรามีความอุดมสมบูรณ์ ในเรื่องการประมงเป็นอย่างมาก ผมเองเป็นลูกน้ำเค็มเป็นลูกชาวประมงโดยกำเนิด ผมจำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ เราไปที่ชายทะเล รอเรือกลับเข้ามาฝั่ง แม่บ้านไปหยิบปลาจากเรือลำไหนก็ได้ไปประกอบอาหาร ริมฝั่งทะเล ชายฝั่งมีการแปรรูปสัตว์น้ำ มีที่ตากปลาเพื่อสร้างรายได้ และหลังจากนั้นเมื่อประมาณ ๒๐ ปีที่ผ่านมา ประชากรมีมากขึ้นความต้องการมากอย่างไม่จำกัด ทรัพยากรสัตว์น้ำลดลง มีการบุกรุกทำลายป่าชายเลนที่อาศัยของสัตว์น้ำมากขึ้น ระบบนิเวศเปลี่ยนแปลงไป การใช้เครื่องมือที่ทันสมัย ใช้เทคโนโลยีสูงขึ้น ประสิทธิภาพสูงขึ้น มีการทำลายล้างมากยิ่งขึ้น โดยใช้ระบบ Sonar ก็ดี ใช้ลอบพับไอ้โง่ก็ดี ทำให้ทรัพยากรร่อยหรอลงไปอย่างมาก ดังนั้นโลกต้องสร้างสมดุลระหว่างความต้องการกับทรัพยากรสัตว์น้ำ มีการสร้างกติกา กฎเกณฑ์ กฎหมายกันขึ้นมา องค์การอาหารการเกษตรแห่งประชาชาติ FAO EU สหภาพยุโรปได้กำหนดกติกาสัญญาข้อตกลงระหว่างประเทศ และการไม่รับซื้อสินค้า ที่มีปัญหา IUU Fishing ไม่ว่าประมงผิดกฎหมายก็ดี ไร้การควบคุมก็ดี ขาดการรายงานก็ดี ท่านประธานครับ สิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งความหายนะของประมงไทยที่เราได้ออกพระราชกำหนด การประมง พ.ศ. ๒๕๕๘ ขึ้น ผมขอยกตัวอย่างให้ท่านประธานฟังครับ ที่จังหวัดปัตตานี ที่ผมเคยทำงานอยู่นั้น ในแม่น้ำปัตตานีเรือประมงพาณิชย์ไม่ต่ำกว่า ๑๐๐ ลำกองเรือ จอดตายสนิทในริมแม่น้ำ เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของพี่น้องชาวประมง จังหวัดปัตตานี ที่ผมได้นำเรียนเศรษฐกิจ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ ลดลงเหลือประมาณ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ๓๐ เปอร์เซ็นต์ ทั้งนี้เนื่องจากว่าพื้นที่จังหวัดปัตตานี พื้นที่สวนผลไม้มีน้อยมาก ส่วนใหญ่ เป็นอาชีพการประมง ธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับการประมงตายหมด ไม่ว่าจะเป็นโรงกลึง ร้านค้าปลีก ค้าส่ง โรงน้ำแข็ง ห้องเย็น โรงงานอาหารกระป๋อง แพปลา อวน และเครื่องมือประมง หมดสิ้น ผมเคยไปสอบถามพี่น้องชาวประมงผู้หญิงกำลังนั่งซ่อมอวน ได้รับคำตอบว่า ได้ค่าจ้างวันละ ๓๐๐ บาท สัปดาห์หนึ่งทำงานได้เพียง ๒ วัน ก็อาทิตย์ละ ๖๐๐ บาท เดือนหนึ่งได้ ๒,๔๐๐ บาท เรือสามีโดนจับไม่สามารถออกทำมาหากินได้ เพราะฉะนั้น ครอบครัวถึงได้ ๒,๔๐๐ บาทต่อเดือน อยู่ไม่ได้ครับ อันนี้เป็นสังคมที่เราพบในสังคมปัตตานี และอีกหลายพื้นที่ในประเทศ สิ่งที่ผมจะนำเรียนท่านประธานครับ สาเหตุหายนะนั้น เนื่องจากเราออกกฎหมายโดยเกรงกลัวและเอาใจ EU มากเกินไป ขาดการรับฟังความเห็นรอบด้าน ขาดการมีส่วนร่วม ขาดการกลั่นกรองกฎหมาย แล้วที่สำคัญไม่ได้มองบริบทความสอดคล้อง ของวิถีประมงไทย ดังนั้นผมขอเสนอแนะตามร่าง พ.ร.บ. ดังนี้

๑. ขอให้ปรับปรุงแก้ไขกฎหมายทั้งระบบของการประมง ไม่ว่าจะเป็น ประมงพาณิชย์ ประมงขนาดเล็ก ประมงพื้นบ้าน ประมงน้ำจืดและการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ

๒. กำหนดกฎหมายที่เกี่ยวเนื่องกับการประมง ไม่ว่าจะเป็นอุตสาหกรรม การประมง เกี่ยวเนื่องการประมงและการส่งออกนำเข้าสัตว์น้ำ

๓. การบริหารจัดการการประมง มีการเสนอแนะให้จัดตั้งกรรมการส่วนกลาง คณะกรรมการประมงประจำจังหวัด แต่ผมขอเสนอแนะให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการ ระดับพื้นที่ที่ทำการประมง อาทิเช่น คณะกรรมการอ่าวปากพนัง คณะกรรมการอ่าวปัตตานี เป็นต้น

๔. ประการต่อมาเสนอให้มีการแก้ปัญหาที่ค้างคาจากที่ผ่านมา ไม่ว่าจะ แก้ปัญหาให้กับเรือประมงที่ถูกจับที่จอดทิ้งไว้ การซื้อเรือประมงคืน การแก้ปัญหาหนี้สินของ พี่น้องชาวประมง และประการสำคัญขอให้ท่านได้สนับสนุนเงินทุนหมุนเวียนให้กับพี่น้อง ชาวประมงในการประกอบอาชีพ

ที่สำคัญอีกประการหนึ่ง ก็ขอให้ท่านเพิ่มจำนวนทรัพยากรสัตว์น้ำในทะเล ให้มากยิ่งขึ้น ไม่ใช่รอจากการสร้างจากธรรมชาติ เช่น การจัดทำปะการังเทียมเพิ่มขึ้น การปลูกป่าชายเลนเพิ่มขึ้น การบังคับใช้กฎหมายในการบุกรุกป่าชายเลนให้เคร่งครัดมากยิ่งขึ้น และที่สำคัญให้มีการจัดทำเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำในอ่าว ในทะเล โดยมีกฎหมายรองรับ

ประการสุดท้ายขอให้ท่านได้เพิ่มมาตรการ ในการช่วยเหลือชาวประมง เมื่อเกิดภัยพิบัติมีศูนย์ในการช่วยเหลือพี่น้องชาวประมง ตลอดจนจัดให้มีการทำประกันภัย ให้กับพี่น้องชาวประมง

ดังนั้นผมจึงขอเสนอแนะ แล้วก็ขอสนับสนุนร่างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พระราชกำหนดการประมง พ.ศ. ๒๕๕๘ พ.ศ. .... ที่ท่านพิทักษ์เดช เดชเดโช และคณะ ตลอดจนฉบับอื่น ๆ ด้วยครับ ขอกราบขอบคุณครับ