เรียนท่านประธานสภา ที่เคารพค่ะ ดิฉัน รักชนก ศรีนอก ผู้แทนจากชาวบางบอน จอมทองและหนองแขม วันนี้ จะขอร่วมอภิปรายในญัตติแก้ไขปัญหาค่าไฟแพงด้วยนะคะ ต้องบอกอย่างนี้ค่ะท่านประธาน วันนี้หลาย ๆ ท่านก็พูดแทนคนที่อยู่ในเมือง คนที่อยู่แผ่นดินใหญ่ไปแล้ว วันนี้ดิฉันอยากจะ พูดแทนคนกลุ่มน้อยที่อยู่ตามเกาะ แล้วก็พื้นที่ห่างไกล ดิฉันได้มีโอกาสไปเยี่ยมที่เกาะจิก จังหวัดจันทบุรี หลาย ๆ ท่านที่อยู่ในสภาแห่งนี้ได้รับความเดือดร้อนของพ่อแม่พี่น้อง ประชาชนที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ ใช้ค่าไฟ Unit ละเกือบ ๕ บาท ทุกท่านยังร้องโอดครวญกัน ว่าเป็นค่าไฟที่แพง แล้วก็กระทบกับค่าครองชีพ ค่าใช้จ่าย แต่พ่อแม่พี่น้องบนเกาะจิกแล้วก็ อีกหลาย ๆ ที่ในพื้นที่ห่างไกลเคยใช้ไฟ Unit ละสูงถึง ๖๐ บาท แล้วก็ตอนนั้นที่สูงถึง ๖๐ บาท เพราะว่าใช้เครื่องปั่นไฟดีเซล เหตุผลที่ต้องใช้ไฟแพงถึง Unit ละ ๖๐ บาทนี้ เป็นเพราะว่าสายส่งลากไปไม่ถึง ทำให้ชาวบ้านต้องดิ้นรนกันมา ๑๐ กว่าปีค่ะท่านประธาน จนปัจจุบันนี้ค่าไฟลดลงมาเหลือ ๑๒ บาท เพราะว่าใช้พลังงานแสงอาทิตย์ใช้โซลาเซลล์ แต่ดิฉันต้องขอบอกว่าในกระบวนการที่ชาวบ้านได้มาซึ่งพลังงานแสงอาทิตย์ มันยากลำบาก มากค่ะ ต่อสู้กันมา ๑๐ กว่าปี ตอนแรกได้เป็นกังหันลมไฟฟ้ามา ก็ใช้ได้ประมาณ ๒ ปี พังค่ะ เพราะว่าฟ้าผ่า แล้วก็การ Maintenance หรือว่าราคาซ่อมแซมก็เรียกว่าไม่คุ้ม เพราะว่า ต้องมีรถเครนไปยกข้ามเกาะกันไป ก็ไม่คุ้มค่า ก็ใช้ไฟจากกังหันลมไม่ได้ ต่อมาเป็นโซลาเซลล์ ชาวบ้านก็เรียกว่า ต้องเดินทางออกจากเกาะไปตามหาทุน ตามหาบริษัทที่จะเข้ามาดูแล เรื่องนี้ต่าง ๆ ตลอด ๑๐ ปีนะคะ คนที่อยู่บนพื้นที่ห่างไกลต้องดิ้นรนเพื่อให้เขาได้มีไฟฟ้าใช้ และถึงแม้ว่าจะมีโซลาเซลล์ใช้ ปัญหาก็คือว่าไม่สามารถใช้ไฟที่มีกำลังแรงสูงได้ค่ะ เครื่องเป่าผม เครื่อง Air Conditioner หรือว่าเครื่องทำน้ำอุ่นใช้ไม่ได้ เพราะว่าไฟมันจะกระชาก นี่คือ ความเหลื่อมล้ำทางด้านพลังงาน ทางด้านไฟฟ้าที่เกิดขึ้น แล้วมันส่งผลอย่างไรต่อพวกเขา รู้ไหมคะท่านประธาน มันทำให้คนที่อยู่บนเกาะ เด็ก ๆ ที่อยู่บนเกาะ เมื่อก่อนที่ตอน ไฟฟ้าราคาหน่วยละ ๖๐ บาท ไม่มีใครกล้าใช้ไฟค่ะท่าน ทำให้เด็ก ๆ เติบโตมาโดยที่ ใช้คอมพิวเตอร์ไม่เป็นนะคะ ใช้คอมพิวเตอร์ไม่เป็น เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ไม่เป็น อุปกรณ์ ไฟฟ้าสื่อสาร เทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตเข้าไม่ถึงค่ะท่านประธาน นั่นมันหมายถึงอะไรรู้ไหมคะ นั่นมันหมายถึงเส้นขอบฟ้าของความเป็นไปได้ โลกของเขาจะมีอยู่แค่บนเกาะกับสุดขอบฟ้า ที่เขามองเห็นลิบ ๆ ทะเลเท่านั้นค่ะ อาชีพที่เขาจินตนาการออกก็จะมีแต่อาชีพที่เขาเติบโตมา แล้วเห็น เพราะว่าเขาไม่สามารถเข้าถึงไฟฟ้าและเทคโนโลยีได้ นี่คือความเหลื่อมล้ำที่ เกิดขึ้นกับพ่อแม่พี่น้องบนเกาะที่ห่างไกล เรียกว่าในจังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงราย ถึงแม้ไม่ได้อยู่บนเกาะ อยู่บนแผ่นดินใหญ่ แต่ว่าอยู่บนเขา บนดอย สายไฟสายส่งของ การไฟฟ้าก็ลากไปไม่ถึง คนเหล่านี้ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้มีไฟฟ้าใช้ค่ะ และการไฟฟ้าให้ เหตุผลที่ไม่ลากสายไปถึงนี้บอกว่า ประชากรมีจำนวนที่เรียกว่าลากสายส่งไปก็ไม่คุ้ม แต่ท่านประธานคะ เมื่อ ๑๐ ปีที่แล้วท่านใช้เหตุผลนี้ทำให้พวกเขาได้รับความเหลื่อมล้ำ จากเรื่องการใช้ไฟฟ้า พอมันไม่มีไฟฟ้าใช้ การประมงก็ทำได้ไม่ดีเหมือนเดิม ทุกอย่างมันคือ ความยากลำบาก คนก็ทิ้งเกาะ ทิ้งพื้นที่นั้นไป ทิ้งครอบครัวตัวเองไปเพื่อไปหาความเจริญ ประชากรการเกิดมันก็น้อยลงอีก คือสุดท้ายประชากรบนเกาะหรือบนพื้นที่ห่างไกลบนดอย มันก็ยิ่งน้อยลงค่ะ แล้วถ้าท่านการไฟฟ้าใช้เหตุผลเดิมว่า ประชากรน้อยแล้วลากสายส่งไป ไม่ถึง คือชาตินี้คนบนเกาะหรือคนบนดอยจะมีไฟฟ้าใช้ไหมคะ พวกเราใช้ไฟฟ้ากันหน่วยละ ๕ บาทยังเดือดร้อน ค่าไฟแพงต่าง ๆ แต่คนบนดอยกับคนบนพื้นที่ห่างไกลที่อยู่บนเกาะ บางพื้นที่ทุกวันนี้ยังไม่มีไฟฟ้าใช้เลยค่ะ และบางพื้นที่ที่มีไฟฟ้าใช้ก็ใช้พลังงานโซลาเซลล์ ทำให้ต้องจ่ายค่าไฟที่แพงขึ้น จาก ๖๐ บาททุกวันนี้ลดลงมาเหลือ ๑๒ บาทนะคะ แต่มัน เป็นการดิ้นรนของชาวบ้านล้วน ๆ โดยที่ความช่วยเหลือจากภาครัฐ หรือหน่วยงานจาก ภาครัฐเข้าไปถึงพวกเขาน้อยมาก ๆ ดิฉันก็อยากที่จะฝากเอาไว้ว่า ถ้าเราจะแก้ไขปัญหา ค่าไฟแพง เราอย่านึกถึงแต่คนที่อยู่ในเมืองหรือคนที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ ขอให้การแก้ไขปัญหา ค่าไฟแพงนี้เอื้อไปถึงพ่อแม่พี่น้องประชาชนที่อยู่ตามเกาะ ตามแนวชายแดนหรือว่าบนดอย สูง ๆ ด้วยค่ะท่านประธาน ดิฉันอยากจะฝากเอาไว้เท่านี้ค่ะ