กราบเรียนท่านประธานสภาที่เคารพ ผม นายอับดุลอายี สาแม็ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา เขต ๓ เขตพื้นที่ อำเภอกรงปินัง อำเภอบันนังสตา อำเภอธารโต และอำเภอเบตง พรรคประชาชาติ ก็อยากจะมีส่วนร่วมในเรื่องของการพูดคุยเรื่องของนโยบายการบริหารและการพัฒนา จังหวัดชายแดนภาคใต้ ปี ๒๕๖๕-๒๕๖๗ สิ่งที่มันเป็นปัญหามาโดยตลอด ผมว่าหลาย ๆ ท่าน ซึ่งเพื่อนสมาชิกได้มีการพูดคุยในสภาแห่งนี้ไปแล้ว ความจริงแล้วถ้าผมกระโดดไกลได้ ผมจะกระโดดข้ามปัญหาของ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งมีระยะเวลาหลายสิบปี แล้วก็ การวางนโยบาย และการที่จะต้องปฏิบัติตามนโยบายนั้นก็ซ้ำ ๆ ซาก ๆ บางคนก็บอกว่า นี่ใช้เงินไปแล้วตั้ง ๕๐๐,๐๐๐ ล้านบาท ถามว่าถ้าเป็นเรื่องของการลงทุนอะไรสักอย่าง น่าจะมีผลผลิตที่น่าพอใจ ปีนี้ค้าขายขาดทุนปีหน้าน่าจะต้องมีกำไร เพราะว่านั่นเป็นเรื่อง ของการเรียนรู้ในสิ่งที่ผ่านมา แต่วิธีการปฏิบัติของ ศอ.บต. ที่ดำเนินการมาโดยตลอดนั้น ก็ซ้ำซากจริง ๆ เราอยากจะให้เกิดแนวคิดใหม่ ผมจะขออนุญาตอย่างนี้ว่าหลาย ๆ เรื่อง ที่พูดเรื่องของปัญหา ซึ่งจริง ๆ แล้วทุกครั้งที่เป็นคำพูดออกมาที่เพื่อนสมาชิกพูดให้ฟังนั้น เป็นเรื่องของการตอกย้ำความรู้สึกที่เราไม่อยากจะฟังแล้ว เพราะหลายสิบปีที่ผ่านมา ก็สมควรแก่เหตุที่จะต้องไปยุติ แล้วก็น่าจะเป็นเรื่องของสันติภาพที่ทุกคนอยากจะได้ พอมาวันนี้สมาชิกบางท่านก็พูดบ้างแล้ว ยกตัวอย่างเช่นการศึกษา เราพอใจมาโดยตลอด กับคำพูดที่บอกว่าการศึกษาในเขต ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นเกณฑ์มาตรฐานที่ต่ำที่สุด ในประเทศไทย แล้วก็เป็นมาอย่างนี้โดยตลอด แค่จะขยับตัวโผล่หัวขึ้นมายังไม่มีเลยนะประธาน ถ้าเป็นเรื่องของการลงทุน ๔๐๐,๐๐๐-๕๐๐,๐๐๐ ล้านบาทน่าจะเปลี่ยนแปลงได้แล้ว พอมาในเรื่องของเศรษฐกิจก็เป็นเรื่องของ ๓ จังหวัด เมื่อสักครู่นี้ผมยังชื่นชมท่านวรวิทย์ บารู ว่าให้เครดิตกับ สมช. ที่บอกว่ารายได้ต่อหัวของพี่น้องประชาชนในเขต ๓ จังหวัดชายแดน ภาคใต้ ๖๘,๐๐๐ บาท แต่ในหนังสือเล่มนี้ที่มีการนำเสนอเขาก็เขียนว่า ๖๑,๐๒๖ บาท ซึ่งมันต่ำกว่า ผมยังชื่นชมน้ำใจนะครับ แล้วก็ไม่อยากจะได้ยินตัวเลขตามที่เป็นจริงที่เขียน ในหนังสือฉบับนี้ ถามว่าแล้วจะทำอย่างไร ก็มีการกำหนดนโยบายมาโดยตลอด โดยรัฐบาล ชุดแล้วชุดเล่ามาก็บอกว่า อย่างเช่นชุดก่อนหน้าที่จะมีการเลือกตั้งรอบนี้ก็มีการกำหนด ในพื้นที่ ๓ จังหวัด ๓ มุมเมือง ที่อำเภอสุไหงโก-ลก ก็เป็นการค้าชายแดน ที่จังหวัดปัตตานี ก็เป็นเรื่องของการปศุสัตว์ การเกษตร อย่างที่ท่านวรวิทย์ได้เอ่ยถึง ที่จังหวัดยะลาก็เป็นเรื่อง ของการกำหนดเรื่องของเมืองต้นแบบของการท่องเที่ยว เราเห็นด้วยอย่างยิ่งถ้าคิดเหล่านี้ ในเชิงปฏิบัติอย่างที่เป็นจริง ผมขออนุญาตอย่างนี้นะครับท่านประธาน ผมอาจจะขอ ขึ้น Slide เป็นพื้นที่จังหวัดหนึ่งในเขตภาคใต้ซึ่งไม่มีทะเล
(เจ้าหน้าที่ดำเนินการเปิด Presentation)
เพราะเรื่องของการที่ไม่มีทะเลแล้วก็ พยายามที่จะสร้างให้มีทะเล ทุกคนก็อยากจะได้ในสิ่งเหล่านี้ซึ่งเป็นธรรมชาติที่ดีมาก ในเมื่อของรัฐบาลก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแก้ไขตามยุทธศาสตร์พัฒนาชาติ ๒๐ ปีก็มี การพูดถึงเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ในเชิงการปฏิบัติแล้วมันไม่เป็นอย่างนั้นนะครับ โดยเฉพาะ ใน ศอ.บต. ก็มีการพูดถึงในเรื่องของการกำหนดนโยบายและการมีส่วนร่วมของพี่น้อง ประชาชน แต่ในเชิงการปฏิบัติจริง ๆ จากเดิมทีอย่างที่สมาชิกของเราได้พูดคุยว่า แต่เดิม มีสภาพัฒนาเศรษฐกิจของจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งมีจำนวนสมาชิก ๔๙ คน อยู่ ๆ ก็มี การดำเนินการโดยคณะปฏิวัติขึ้นมาก็อาจจะมีการใช้กฎ คำสั่งของ คสช. แล้วก็เปลี่ยนแปลง จากสภาบริหารแล้วก็ให้มันเป็น กพต. ขึ้นมาอย่างนี้เป็นต้น ก็พูดอย่างทำอย่าง ในหนังสือ ฉบับนี้ก็พูดชัดเจนว่าการกำหนดนโยบายเรื่องของการมีส่วนร่วมทุกภาคส่วน แต่ปฏิบัติจริง ๆ ด้วยคนส่วนเดียวเท่านั้นเองนะครับท่านประธาน ถ้าอย่างนั้นมันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลง โครงสร้างให้เกิดความสมดุล โดยเฉพาะในเรื่องของการใช้ทรัพยากรธรรมชาตินั้น เราทะเลาะกันบนบก แต่ในทะเลก็ดูดเอาก็เรื่องของทรัพยากรธรรมชาติ เพื่อนสมาชิกของผม ก็ได้พูดถึงว่า คนปัตตานี คนยะลาก็มีรายได้ ๖๘,๐๐๐ บาท แต่ในหนังสือตัวเลขตัวนี้ ๖๑,๐๐๐ บาทเศษ ในขณะเดียวกันคนที่ใช้ทรัพยากรธรรมชาติที่เรามีอยู่ก็ไปที่จังหวัดระยอง ได้ ๑,๑๐๐,๐๐๐ บาท กว่าจะได้เขต JDA คือ Joint Development Area ในจุดตรงนั้น ที่เพื่อนสมาชิกผมเอ่ยถึงเกาะโลซิน เกาะโลซินเป็นตัวอ้างอิงว่าในพื้นที่ JDA คนไทยสามารถ ที่จะไปมีส่วนร่วมในเรื่องของการได้ประโยชน์ เพราะจากผืนแผ่นดินไปถึงเกาะโลซิน ก็ประมาณ ๖๕ กิโลเมตร และจากเกาะโลซินไปถึง JDA อีกประมาณ ๖๘ กิโลเมตร และเกาะโลซินก็อยู่ในเขตตำบลบ้านน้ำบ่อ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี แต่คนที่นั่น ไม่ได้อะไรเลย ก็ยังได้รายได้ต่อหัวซึ่งมีความภาคภูมิใจมายาวนานนั้น ๖๑,๐๐๐ บาท แต่ในขณะที่คนใช้ประโยชน์อยู่ที่จังหวัดระยอง เส้นทางการเดินท่อไปขุดเจาะแก๊ส ขุดเจาะ น้ำมัน จาก JDA ไปถึงระยองก็ประมาณ ๗๘๐ กิโลเมตร ทำไมต้องลงทุนมากไปกว่านั้น ผืนแผ่นดินของ ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้น่าจะได้รับประโยชน์มากกว่าและอย่างต่อเนื่อง แต่วันนี้ไม่รู้จะคิดทันหรือเปล่าท่านประธาน เพราะว่า Joint Development Area JDA ตัวนี้จะมีอายุสัมปทานเหลือแค่ ๖ ปีเองจากหลายสิบปีที่ผ่านมา มันจะหมดแล้วนะครับ ท่านประธาน เราจะทันหรือไม่อันนั้นไม่เป็นไร ก็อยากจะให้กำหนดแนวนโยบายว่า ศอ.บต. อย่าไปทำแข่งกับจังหวัด อะไรที่จังหวัดทำ ศอ.บต. จะไม่ทำ อะไรที่เป็นของเล็ก ๆ ให้จังหวัด ทำไปเถอะ ศอ.บต. ต้องคิดเรื่องใหญ่ อย่างเช่นผมขึ้นจอเมื่อสักครู่ว่าต้นแบบเมืองท่องเที่ยว ก็คืออำเภอเบตง เราก็อาจจะขีดเส้นสร้างถนนเข้าไปในเขตพื้นที่ของป่า แล้วก็มีปัญหาในเรื่อง ของเขตอนุรักษ์เขตป่า เราก็อาจจะต้องต่อสู้สิ่งเหล่านี้เพื่อให้เกิดโครงสร้าง เพื่อความสะดวก ในเรื่องของการจัดหารายได้ในเรื่องของการท่องเที่ยวต่อไป อย่างเช่นว่าที่อำเภอเบตงเราก็มี Skywalk มีสนามบิน แต่ร้างไปแล้วนะครับท่านประธาน ไม่มีเครื่องบินจะลง ด้วยเวลา ก็อยากจะเสนอแนะว่า ศอ.บต. ควรจะทำอะไรในสิ่งที่เป็นใหญ่ ๆ แล้วก็เป็น Consultant ให้กับจังหวัดทั่ว ๆ ไป อย่าไปคิดสร้างตัวเองให้เสมอเหมือนกับจังหวัดทั่วไปครับ ขอขอบคุณ ท่านประธานครับ